اگرچه در دوره‌های گذشته لیگ برتر، رابطه‌ای مستقیم بین نزدیک شدن به پایان رقابتها و حضورتماشاگران وجود داشت اما در دهمین دوره این رقابتها وضع متفاوت شده است. هرچه به پایان بازیهای لیگ برتر، نزدیک می‌شویم از تعداد حضور تماشاگران در ورزشگاه‌ها کاسته می‌شود و این زنگ خطری است بزرگ برای فوتبال ایران که همیشه ادعا دارد هوادارانش بهترین‌های فوتبال دنیا هستند و هیچ کشوری در آسیا از حیث حضور تماشاگران در ورزشگاه‌ها به گرد پای ایران نمی‌رسند. حتی به تازگی صدای کنفدراسیون فوتبال آسیا هم درآمده و آنها هم از حضور تماشاگران ایرانی در استادیوم‌ها ناامید شده‌اند.

کمتر کسی به یاد دارد که آخرین بار چه زمانی تیم ملی فوتبال ایران در تهران بازی کرده است. شاید تعداد افرادی که به یاد دارند چه زمانی ورزشگاه 100 هزار نفری آزادی یا هر ورزشگاه دیگری در ایران پرشده، به انگشتان دو دست هم نرسد. این وضعیت فوتبال ایران است. دیگر نمی‌توان ادعا کرد که فوتبال ایران بیشترین تماشاگر را در قاره آسیا دارد. دیگر از آن روزهایی که ورزشگاه‌های ایرانی کابوسی برای تیمهای آسیایی بودند، خبری نیست. وضعیت فوتبال ایران به شدت نگران کننده است.

اگرچه اگر همین حالا از مربیان بپرسید که چرا چنین بلایی سر فوتبال ایران آمده و دیگر ورزشگاه‌ها پر از تماشاگر نمی‌شود، به شما خواهند گفت که این به خاطر برنامه‌ریزی سازمان لیگ و برگزاری بازیها در وسط هفته است اما واقعیت را باید در جای دیگری جستجو کرد. کاهش شدید کیفیت رقابتهای لیگ بزرگترین عامل برای کاهش حضور تماشاگران در ورزشگاه‌ها است که این را خود تماشاگران هم می‌گویند.

پدرام سلیمان نژاد یکی از هواداران استقلال است که حین بازی استقلال و مس به خبرنگار ایسنا می‌گوید: «من هر موقع استقلال بازی داشته باشد به ورزشگاه می‌آیم اما واقعا شرایط لیگ بسیار بد است. هواداران فوتبال از عملکرد تیمهای ایرانی دلزده شده‌اند. آن از تیم ملی که با وضعیتی بسیار بد از جام ملتهای آسیا کنار رفت و این هم از عملکرد تیمهای ایرانی درلیگ قهرمانان آسیا.»

این هوادار که لیسانس مهندسی کشاورزی دارد در ادامه می‌گوید: « به نظرم تماشاگران دلزده شده‌اند. اگریادتان باشد در دهه 60 و 70 خبری از پخش مستقیم رقابتهای اروپایی نبود. اما الان هر هفته تقریبا سه تا چهار بازی به صورت زنده پخش می‌شود. کافی است سطح این رقابتها را با لیگ ایران مقایسه کنید. آن وقت به نتیجه خنده‌داری می‌رسید.»

جواد هاشمی که مدرکش را دیپلم فنی اعلام می‌کند هم درباره کاهش حضور تماشاگران در ورزشگاه‌ها به ایسنا می‌گوید: «علتهای مختلفی را می‌توان برای این موضوع پیدا کرد. اکثر بازیها در وسط هفته برگزار می‌شود، البته این یکی از دلایل است. فکر می‌کنم اگر می‌خواهید به این جواب برسید که چرا تماشاگران از بازیهای تیم ملی هم استقبال نمی‌کنند، باید آن را در ضعیف شدن استقلال و پرسپولیس و در نتیجه کاهش حضور بازیکنان این دو تیم در تیم ملی جستجو کنید. من که هوادار استقلال هستم به هیچ وجه از وضعیت تیم محبوبم دل خوشی ندارم. مطمئن هستم اگر همین وضع ادامه پیدا کند، دیگر خبری از این 3 هزار تماشاگر هم نخواهد بود و سال دیگر باید تنها رقابتهای لیگ با تماشاگری حدود400، 500 نفر برگزار شود.»

احمد هوشمند دیگر تماشاگری است که خبرنگار ما به سراغ او رفت. او که به همراه پسر نوجوانش به استادیوم آمده بود. همان ابتدا گفت که پشیمان شده به ورزشگاه آزادی آمده است: «مشکل، کیفیت بازیهاست. رقابتهای لیگ هیچ هیجان و بار فنی برای هواداران ندارد. من در دهه 60 زمانی که به ورزشگاه امجدیه می‌رفتم، بازیکنانی مانند نامجو مطلق و زرینچه در استقلال حضور داشتند که تماشاگران به خاطر تواناییهایشان 90 دقیقه بازی را سرپا تماشا می‌کردند. اما حالا ما 90 دقیقه از زور سرما روی صندلی‌ها میخکوب می‌شویم. فدراسیون فوتبال هم به خواسته‌های مردم توجهی ندارد. واقعا کیفیت بازیها اسف بار است. قبلا برای بازی استقلال و پاس 80 هزار تماشاگر به ورزشگاه می‌آید اما می‌بینیم که برای بازی استقلال و مس که از تیمهای بالانشین جدول هستند تنها 3 هزار تماشاگر به ورزشگاه می‌آیند. من امروز از حضور در ورزشگاه پشیمان شدم و درطول 90 دقیقه این مسئله را بارها به پسرم گفتم.»

جدا از همه مسائلی که تماشاگران فوتبال به آن اشاره می‌کنند به نظرمی‌رسد که باید فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ به همراه باشگاه‌ها طرحی تازه برای جذب دوباره تماشاگران به ورزشگاه‌ها پیاده کنند. اگر برای مدیران باشگاه‌ها و فدراسیون گرفتن حق پخش تلویزیونی این روزها در اولویت است، آنها باید به کاهش استقبال تماشاگران درورزشگاه‌ها هم توجه جدی داشته باشند. آنها همیشه در صحبت‌هایشان از تماشاگران به عنوان سرمایه‌های فوتبال ایران یاد می‌کنند اما گویا این روزها فوتبال ورشکسته ایران تنها سرمایه‌اش را هم از دست داده است.