90: نخست: اگر از دولتمردان بپرسید، می‌گویند که وزارت ورزش دستپخت مجلسی‌هاست و لابد توقع دارند که سنگ سر راه وزیر نیندازند. همان طور که احمدی‌نژاد در جلسه معارفه سجادی گوشه و کنایه‌ای کوچک به نمایندگان زد و گفت برای تعیین تکلیف وزارتخانه‌ای که خودتان تاسیس کرده‌اید، وزیر برگزینید. دولت و در راس آنها، رئیس جمهوری علاقه‌ای به تاسیس این وزارتخانه نداشتند و حالا که با تاخیر تن به این قانون داده‌اند، «انتظاراتی» دارند. اما این طور که از بهارستان خبر می‌رسد، نمایندگان زیاد مایل به «تخفیف دادن» نیستند...

 محمد محمدپور

90: نخست: اگر از دولتمردان بپرسید، می‌گویند که وزارت ورزش دستپخت مجلسی‌هاست و لابد توقع دارند که سنگ سر راه وزیر نیندازند. همان طور که احمدی‌نژاد در جلسه معارفه سجادی گوشه و کنایه‌ای کوچک به نمایندگان زد و گفت برای تعیین تکلیف وزارتخانه‌ای که خودتان تاسیس کرده‌اید، وزیر برگزینید. دولت و در راس آنها، رئیس جمهوری علاقه‌ای به تاسیس این وزارتخانه نداشتند و حالا که با تاخیر تن به این قانون داده‌اند، «انتظاراتی» دارند. اما این طور که از بهارستان خبر می‌رسد، نمایندگان زیاد مایل به «تخفیف دادن» نیستند... ... و بعد: نزدیک به 6 ماه است که ورزش متولی ندارد؛ از زمانی که سازمان بازرسی کل کشور گفته که هرگونه دخل و تصرف در اموال سازمان «تخلف» است. در این مدت نه کارمندان سازمان تربیت‌بدنی حقوق گرفته‌اند و نه پولی دست استقلال و پرسپولیس را که به سازمان وابسته‌اند، گرفته. در این اوضاع و احوال بی‌پولی، آنها امیدوارند که این بار عباسی رای بیاورد، همان طور که خیلی از روسای فدراسیون‌ها چنین آرزویی دارند. دیگر: فکر کنید مجلس به عباسی رای اعتماد ندهد؛ چه اتفاقی می‌افتد؟ فدراسیون‌ها همچنان پا در هوا روزگار می‌گذرانند، خصوصی‌سازی استقلال و پرسپولیس که امضای وزیر می‌خواهد، عقب می‌افتد، فدراسیون فوتبال که در ظاهر مستقل است بدون تکلیف به کار ادامه می‌دهد و فتح‌اله‌زاده باید همچنان قرض کند و چک شخصی‌اش را به این و آن بدهد(!) در چنین شرایطی، ورزش سینه‌خیز به سوی «لندن» حرکت می‌کند و آستانه تحمل روسا نیز کاهش خواهد یافت. در ادامه: به قول ورزشی‌ها توپ در زمین مجلسی‌هاست. نمایندگان مجلس می‌توانند به وزارتخانه‌ای که خود بر پا کرده‌اند سر و سامان بخشند یا این‌که همچنان تاسیس آن را به عقب بیندازند. می‌توانند در روز رای اعتماد دکمه 2 را فشار دهند و عباسی را دیگر به ساختمان ارغوانی سئول راه ندهند یا دکمه 4 را فشار دهند و با انتخاب و تایید اولین وزیر ورزش، کار راه‌انداز باشند. آن طور که از بهارستان خبر می‌رسد عباسی در میان مجلسی‌ها «اعتبار» دارد اما مشکل اینجاست که او را گزینه ورزشی نمی‌دانند و نایب رئیسی‌اش بر فدراسیون جهانی کبدی را کافی نمی‌خوانند. با این حال شروع با یک وزیر غیرورزشی بهتر از اداره کردن وزارتخانه تازه تاسیس با «سرپرست» است. عدم رای اعتماد مجلس به عباسی یعنی ادامه اداره وزارت ورزش با سرپرست که این خود به تنهایی بر بلاتکلیفی‌ها می‌افزاید یا دست کم کسی و چیزی را از بلاتکلیفی در نمی‌آورد. در پایان: فکر نکنم پس فردا کسی بیاید و به عنوان «مهمان» در جایگاه ویژه مجلس بنشیند و بعد از حرف‌های عباسی برایش کف بزند(کف زدن ورزشی‌ها بعد از حرف‌های سجادی در جلسه پیش رای اعتماد بازخوردهای منفی نزد نمایندگان داشت.) آنها – اگر هم بیایند – متشخص‌تر و موقرتر در جایگاه می‌نشینند. بعید است انگ ارتباط با جریان انحرافی به عباسی بچسبد. سابقه اداره 6 ساله وزارت تعاون نیز نقص «مدیر نبودن» را از او می‌گیرد. اینها، همه، ضعف‌هایی بود که به سجادی وارد دانستند و به او رای ندادند. این میان عباسی «ورزشی» نیست؛ باز هم برعکس سجادی که ورزشی بود و رای نیاورد. به نظر، همه شواهد نشان می‌دهد که عباسی رای می‌‌آورد. بعد از تحریر: به قول مدیران شهری، فاصله‌ها در تهران با بی‌.آر.تی کم شده. برای این‌که حالی هم به آنها بدهیم، تیتر می‌زنیم از بهارستان تا سئول با بی‌.آر.تی. یعنی از مجلس تا وزارت ورزش فاصله‌ای نیست اگر مجلس مدد کند.