90 : چند وقت پیش در تگزاس یک عروسی مجلل بودم. موزیکش عالی، شامش کم نقص، پذیرایی مناسب. محل نشستن میهمانان مشخص، نورپردازی «مدرن»، مکان برگزاری رویایی و همه چی به گونه‌ای بود که مدعوین فقط می‌خندیدند و شادی می‌کردند. با این حال فردای مراسم دوستی می‌گفت: «کیکش را دوست نداشتم!» یعنی میان آن همه خوبی او فقط مزه‌ای که دوست نداشت را دیده بود. همین!

به قلم سردبیر

باور کنید به یاد ندارم جشنی برگزار شده و پشت سرش حرف نزده باشند.مردم ما عادت کرده‌اند تا فقط کاستی‌ها را ببیند؛ اتفاقی که در خصوص جشن اخیر استقلالی ها نیز افتاده است.

در این که این جشن هم نواقصی داشته است، سرسوزنی جای تردید نیست، ولی چرا همه حواسها متوجه گم شدن پیراهن مجیدی و رحمتی است؟ چرا برخی از خبرنگاران ناراحت این هستند که به آنها میوه نرسیده است؟ چرا فکر می‌کنیم این تنها ناراحتی سعیدراد است که ارزش تیترشدن دارد؟ چرا خوشحالیم از این که شوخی سامان گوران با علی دایی باعث شده تا میان باشگاه راه‌آهن و استقلالی‌ها جنگ لفظی به راه بیفتد؟

برای اولین بار مراسمی برگزار شده که درآن بازیکنان، مسئولان، مردم، تماشاگران، هنرمندان کنار هم حضور داشته‌اند.

برای نخستین مرتبه به جای سخنرانی های عریض وطویل، مانی رهنما و گروه کر «بیداریان» برنامه اجرا کرده‌اند و اجرای مراسم هم به عهده امید زندگانی بوده‌است. جشن پیراهن استقلال در قیاس با سایر تیم‌ها در سطح خوبی برگزار شد، اما هیچ‌کس نقاط قوت این مراسم را ندید و مثل مجالس عروسی، مدعوین فقط از نقاط ضعف آن یاد می‌کنند.