نادال: من بهترين نيستم
به اعتقاد اين چپ‌دست تكنيكي كه از سلاح جنگندگي هم بسيار بهره‌مند است، اسپانيا با داشتن امثال آلبرتو كونتادور (به رغم مثبت اعلام شدن نتيجه آزمايش اخير دوپينگش) و ملي‌پوشان فوتبالش، نمي‌تواند وي را در بالاترين نقطه قرار دهد. مردي كه برنده 9 گرنداسلم تنيس بوده و يكي از 7 مرد نادري كه هر 4 تورنمنت عمده اين ورزش را فتح كرده است، مي‌گويد قياس وي با بزرگان تاريخ ورزش اسپانيا كاري عبث و بي‌منطق است.
نادال كه امسال 3 گرنداسلم از 4 گرنداسلم موجود را فتح و جام‌هاي قهرماني را در پاريس، ويمبلدون و نيويورك تصاحب كرد، مي‌گويد: «2010 سالي فوق‌العاده و شايد بي‌سابقه براي من بوده باشد و در اين سال بلندترين قدم‌ها را به سمت جلو برداشتم، اما اين كه براساس اين نتايج مرا بهترين ورزشكار اسپانيايي تمامي تاريخ بينگارند يا حتي بهترين ورزشكار كنوني اسپانيا بدانند، تعبير ناصحيحي است. اين كه كارشناسان در اين مورد بينديشند و رايزني كنند، براي من موجب افتخار است، اما حقيقت امر اين است كه نمي‌توان چنين نگرش و انتخابي را معقول شمرد».
نادال در شرايطي صاحب 9 عنوان قهرماني در تورنمنت‌هاي بزرگ چهارگانه شده كه از شروع اوجگيري‌اش 7 سال بيشتر نمي‌گذرد و به علت هم‌دوره بودن با رقيب بزرگ سوئيسي‌اش روژه فده‌رر ناچارا تن به تقسيم بسياري از عناوين موجود با اين حريف توانا داده است.
شايد اگر فده‌رر در صحنه نبود، فتوحات وي بسيار بيش از اين مي‌شد. با اين حال او مصمم است كه پيوسته از كارهاي مهم هموطنانش و ساير ورزشكاران بزرگ اسپانيا بگويد و متذكر شود كه امسال ديگر ورزشكاران اسپانيايي به فتوحاتي بس بزرگ رسيده و ايامي طلايي را خلق كرده‌اند و به تبع آن مي‌توانند عنوان مرد سال ورزش كشورشان را هم فراتر از او به دست بياورند.
نادال در پاييز 2010 و در فاصله كمي تا اعلام اسامي بهترين‌هاي سال مي‌گويد: «نمي‌دانم موفقيت‌هاي من در يك چارچوب و نماي كلي از سال 2010 در كجا قرار مي‌گيرد و چه جايگاهي را به خود اختصاص مي‌دهد. با اين حال معتقد و مطمئنم كه قهرماني فوتباليست‌هاي كشورم واقعه‌‌اي كوچك‌تر از كارهاي من نبوده است. خوشبختانه همه ما در دل يك عصر طلايي از ورزش اسپانيا قرار داريم كه فكر نمي‌كنم در گذشته نظير آن رويت شده باشد. بندرت اتفاق افتاده كه ما در چند ورزش اصلي و پرطرفدار جهان اين طور به شكل همزمان پيشتازي كنيم. شايد اين روال در چند سال آينده هم تكرار شود، اما همين حالا نيز بايد آن را بسيار مهم و گرامي شمرد، زيرا تضميني بر تجديد اين ايام نيست.»
بالاتر از سانتانا
اضافه بر مرداني كه پيشتر نامشان آمد، اسپانيا در دو دهه اخير امثال ميگوئل ايندوراين و فرناندو آلونسو را هم به ورزش جهان تقديم كرده است. اولي به جمع بسيار نادري تعلق دارد كه معتبرترين تورنمنت دوچرخه‌سواري جهان (دور فرانسه) را 5 بار متوالي فتح كرده است و آلونسو هم پيشينه 2 بار كسب عنوان قهرماني اتومبيلراني «فرمول يك جهان» را در سال‌هاي 2005 و 2006 دارد و امسال نيز مدعي جدي همين عنوان بوده است.
در اين ميان به نظر مي‌رسد كه نادال از دستاوردهاي مانوئل سانتانا تنيسور بزرگ دهه 1960 و اوايل دهه 70 اسپانيا و همچنين مانوئل اورانتس، تنيسور چپ دست نيمه دوم دهه 1970 و اوايل دهه 80 اين كشور عبور كرده و تبديل به برترين تنيسور تاريخ اسپانيا شده باشد. با اين وجود جوان توفاني و پرشوري كه 5 دوره اوپن فرانسه، 2 دوره ويمبلدون، يك دوره اوپن استراليا و اخيرا يك دوره يو.اس.اوپن را فتح كرده، مي‌گويد هنوز جا براي پيشرفت دارد و مراحل و مراتب حرفه و كارش كامل نشده است و ترقي بيشتر كاملا براي او ميسر است.
وي در فاصله نه چندان زيادي تا پايان سال 2010 مي‌گويد: «من هنوز صاحب تمامي ضربات و استيل‌هاي لازم و فنون موجود در اين رشته نشده‌ام و در نتيجه آنها را بايد به بازي و روال كار خود اضافه كنم. هميشه چيزهايي وجود دارد كه يك ورزشكار بايد به برنامه كار خود بيفزايد و اين شامل من نيز مي‌شود. در عين حال در مورد آن چه در سال 2010 روي داد، هيچ گله‌اي نمي‌توانم داشته باشم. به واقع بهتر از اين براي من امكان‌پذير نبوده است.»
هفته‌نامه Observer
مترجم: وصال روحاني
