بیستمین دوره رقابتهای کاراته قهرمانی جهان یکشنبه شب با ثبت ناکامی دیگری برای کاراته ایران در بزرگترین رویداد کاراته جهان خاتمه یافت.

به گزارش خبرنگار مهر، این دوره از مسابقات با حضور 1261 کاراته کا از 88 کشور جهان به مدت چهار روز در بلگراد برگزار شد و تیم ملی ایران که با ترکیبی کامل راهی این رقابتها شده بود با کسب تنها یک مدال نقره به کار خود پایان داد.

دوره قبلی این مسابقات دو سال قبل به میزبانی ژاپن برگزار شد و تیم ایران در حالی که فدراسیون درگیر حواشی فراوانی بود موفق به کسب یک مدال برنز شد. همان زمان کارشناسان نسبت به تداوم این نتایج هشدار داده و آن مدال برنز را فاجعه ای بزرگ برای کاراته ایران تعبیر کردند.
 
بعد ازدوسال، تیم ملی کاراته درحالی راهی رقابتهای قهرمانی جهان در بلگراد شد که فدراسیون درگیر با حواشی خاصی نبود و تیم ملی ماه ها قبل کار آماده سازی خود را آغاز کرده بود. شاید استراتژی غلط مسئولان فدراسیون باعث ثبت یک ناکامی دیگر برای کاراته ایران در رقابتهای جهانی بود.

کسب یک مدال نقره توسط حامد زیگساری باعث شد تا تیم ملی در جایگاه جهانی از پله بیست و یکم دوره قبل تا رتبه شانزدهم بالا بیاید و صعود پنج پله ای را می توان نشانه ای از پیشرفت دانست، اما نمی توان باخت نفرات کومیته تیمی و انفرادی اوزان مختلف را نادیده گرفت.

تا زمان برگزاری انتخابات فدراسیون تیم ملی کاراته با نظم و انضباط بالا در حال تمرین بود و روی اصول خاص کار خود را دنبال می‌کرد. ولی به یکباره تیم ملی از هم پاشید تا نفرات جدیدی در کادر فنی قرار گرفته و کار را دنبال کنند. نتایج بلگراد نشان داد این تغییرات بازدهی خوبی نداشت.

با شروع کار فدراسیون جدید بحث اصلی انتخاب کادر فنی بود که با حواشی فراوانی نیز همراه شد. همان زمان فدراسیون اعلام کرد که تیم ملی به دلیل حضور در دو رویداد مهم جهانی صربستان و بازیهای آسیایی دوپاره خواهد شد.

تیم اول با کادری مجزا برای حضور در بازیهای آسیایی آماده می شود و تیم دوم با کادر فنی دیگر راهی رقابتهای جهانی. ابتدا این برنامه بسیار منطقی به نظر می رسید ولی در اجرا به مشکل برخورد تا تیم ملی هم نتایج خوبی نگیرد.

اینکه فدراسیون توجه اصلی خود را معطوف به بازیهای آسیایی گوانگجو کرد و تیم جهانی هم فدای همین توجه ویژه و خاص شد. این موضوع که بازیهای آسیایی برای ورزش ایران و مدیران آن از اهمیت بالایی برخودار است و می بایست توجهی ویژه به آن می شد قابل درک است ولی پتانسیل بالای کاراته ایران این توقع را ایجاد می کرد که هر دو تیم با قدرت در رقابتهای مورد نظر شرکت کنند و نتیجه مطلوب را کسب کنند.

نکته اصلی که به تیم ملی جهانی ضربه زد، طولانی شدن رقابتهای انتخابی بود. فدراسیون کاراته به جای آنکه در زمان لازم با برگزاری یک دور رقابتهای انتخابی ترکیب هر دو تیم را مشخص کند، کادر فنی تیم های ملی به دلایل مختلف از جمله حمایت از شاگردان خودی بارها و بارها رقابتهای انتخابی را تکرار کردند.

نتایج تیم ملی در رقابتهای تدارکاتی اتریش، ترکیه و بین المللی صربستان ضعف های عمده ای داشت که نادیده گرفته شد. برخی نفرات که در سه رودیداد فوق نتایج ضعیفی کسب کردند و در رقابتهای انتخابی هم بارها و بارها شکست را مقابل رقبای خود متحمل شدند به چه دلیل باید بازهم در ترکیب تیم ملی قرار گرفته و به رقابت های جهانی اعزام شوند؟

کادر فنی باید پاسخگو باشد که چرا در فاصله تنها 20 روز به رقابتهای جهانی نفرات اصلی خود را شناخت و کاراته کاها ماه ها در استرس انتخاب شدن یا حذف از تیم ملی تمرینات را پیگیری کردند. همین انتخابی های متعدد روی روان و فکر کاراته کاها اثرمنفی گذاشت.

هر چند فدراسیون در بخش مدیریتی خود به خوبی از تیم ملی حمایت کرد و برنامه های کادر فنی به خوبی اجرا شد ولی کادر فنی نتوانست از موقعیتی که داشت به خوبی بهره ببرد.

البته در بخش کاتا تیم ایران در انفرادی با وجود آنکه اشرفی چند دوره حضور در رقابتهای جهانی را تجربه کرده بود نتیجه نگرفت و همان دور اول حذف شد. ولی در بخش تیمی، برداران باتوانی به خوبی در جدول پیش رفته و در یک قدمی مدال شکست خورد. رسیدن به مکان پنجم جهان خود افتخاری برای کاتای ایران است و اگر این تیم بیشتر تمرین می کرد و روی بخش "بونکای" بیشتر کار می شد و یا اختلافات عمده در انتخابی های این بخش نیز از بین برود نوید این را خواهد داد که بهتر از این نتیجه بگیرد.

به هر حال امید می رود فدراسیون با بررسی دقیق مسائل و مشکلاتی که در چند ماه گذشته در تیم ملی گذشت، انتخاب یک سازمان مستقل و متشکل از افراد فنی و دلسوز برای تیم های ملی، راهکار مناسبی برای برون رفت از وضعیت موجود پیدا و اجرا کند.