برای استفاده از همه امکانات سایت باید جاوا اسکریپت مرورگر خود را فعال کنید.

کاشانی تا کی زیر سایه سرمربی اش می ماند؟

باربد بهراد /خبرگزاری پارس فوتبال دات کام

بجای مقدمه :سه سال قبل در همین ورزشگاه آزادی و جالب تر از همه با قضاوت همین محسن قهرمانی،سپاهان موفق شد در حضور بیش از یکصد هزار پرسپولیسی از سد این تیم با نتیجه مشابه 4 بر یک بگذرد.آن روز آخرین باری که بود که مصطفی دنیزلی روی نیمکت سرخ قرمزها نشست و پس از حذف پرسپولیس از جام حذفی دنیزلی از فوتبال ایران رفت تا ما بعدها بفهمیم چه مهره ای را در فوتبال مان از دست دادیم. اگرچه پرسپولیس هرگز با او قهرمان نشد اما یاد آوری بازی های کاملا هجومی قرمزها ، حس خاصی را به هواداران این تیم می دهد.اما این عقبگرد تاریخی لازم بود تا برسیم به شکست تحقیر آمیز 4 بر یک د در آزادی. اگر قرار به  قیاس این دو باخت مشابه باشد تنها می توان از حیث نتیجه و یا حضور تکراری محسن قهرمانی آنها را در دو طرف کفه ترازو قرار داد چرا که نمایش 3 فصل قبل قرمزها با قبول 4 گل بسیار دل انگیز تر از آن چیزی بود که دو شب قبل دیدیم.
اینکه چرا پرسپولیس بعد از 3 سال باز به سپاهان 4 بر یک می بازد چندان مهم نیست بلکه نکته تامل انگیز آن است چه بر سر قرمزها آمده که آن کمیت نا امید کننده را با کیفیتی به مراتب پائین تر تکرار می کنند؟ آیا این محصول تنها ماحصل از دنیزلی به دایی رسیدن است؟

قطعا پارامتر های دیگری هم در این بین هستند که شاید برای بهتر رسیدن به پاسخ می بایست از نقطه صفر شروع کنیم؛حبیب کاشانی.

از یک غریبه تا محبوب ترین مدیر یک دهه

تمام محبوبیت حبیب کاشانی وامدار قهرمانی پرسپولیس در لیگ هفتم است.او که افشین قطبی را به ایران آورده بود به بهترین شکل ممکن او را مدیریت کرد و حتی زمانی که سرمربی مستاصل با مثلث حاشیه این تیم(نیکبخت، شیث و مامانی) به بن بست تعامل رسید این کاشانی بود که نگذاشت بازیکنان تاثیر گذارش قربانی این  اختلاف شوند.از ضبط پاسپورت قطبی گرفته تا کنترل و هدایت این مربی،همه و همه  گوشه هایی از هنرنمایی کاشانی بود و هواداران پرسپولیس نادم از این موضوع بودند که چرا در ابتدای لیگ هفتم زمانی که محمد حسن انصاری فرد جای خود را به کاشانی داد آنقدر نسنجیده علیه این مدیر، موضع خصمانه گرفتند. پرسپولیس با گل دقیقه 7+90 سپهر حیدری سخت ترین انتقام را از سپاهانی گرفت که دقیقا یک سال قبلش با 4 گل قرمزها ر ا از جام حذفی خرد  کرده بودند. افتخار این انتقام تاریخی به اسم کاشانی ضرب شد و حالا او به قله رفیعی از محبوبیت رسیده بود. با این وجود بخاطر فعل و انفعالات سازمان ورزش ،کاشانی از پرسپولیس رفت تا در روز نابودی تیم قهرمان در لیگ هشتم  لااقل نامی از او در کنار قطبی  نباشد.پس از حاج حبیب(نامی که لیدرها سخاوتمندانه به کاشانی داده اند) داریوش مصطفوی و عباس انصاری فرد سکان هدایت را در دست گرفتند اما تنها دشنام شنیدن از روی سکوهای سرخ، نصیب شان شد و خیلی سریع هر دو کنار رفتند تا مجددا مدیر محبوب به مجموعه سرخ بازگردد.
  
  
مدیری که توسط دایی مدیریت شد

زلاتکو کرانچار امید زیادی به موفقیت در پرسپولیس داشت اما  درست زمانی که دوره آزمون و خطا را پشت سر گذاشته بود و می رفت نم نم با زیر و بم فوتبال از جنس فارسی اش آشنا شود، می رفت تا از قدرت سکو نشینان در ایران آگاه شود و هزار و یک چم و خم دیگر، قربانی تصمیم کاشانی شد و جای خود را به علی دایی داد. باری نقطه سقوط  کاشانی از همان روز نخست شروع شد؛ بیرون کردن کرانچار را نمی گوئیم بلکه همان  لحظه ای را نشانه می رویم که دایی در اولین اقدام عجیبش قلم قرمز را روی نام عابدزاده کشید تا اسباب حضور محمدعلی یحیوی استقلالی( آن هم با کارنامه ای کاملا کاریکاتور گونه) را در تمرینات پرسپولیس مهیا سازد. مدیری که حتی سفرهای قطبی را کنترل می کرد از این لحظه به بعد شد ماشین امضا ، پای تصمیمات عجیب سرمربی.نگاه کردن وضعیت امروز دروازبانان پرسپولیس به خودی خود گواهی دهنده این است که علیرضا حقیقی سانتی متری از گذشته اش فاصله نگرفته و همان دروازبان جوان و خام است که بود.البته حرجی بر او نیست چرا که تمام افتخارات مربی اختصاصی اش این است که یک بار در جام باشگاه های آسیا کمر حجازی را شکسته بود.قرار است رحمان احمدی و حقیقی چه چیزه تازه ای را از یحیوی یاد بگیرند؟جواب سوال ما را کاشانی می داند؟ پس از خروج مهدی تار تار از پرسپولیس چیزی نمانده بود که جناب سرمربی در ادامه تصمیمات یک طرفه اش پای برادر گمنامش را نیز به پرسپولیس باز کند و  چه خوشبخت بود حبیب کاشانی که رسانه ها با فشار مضاعف خود مانع از این اتفاق نا میمون شدند. پرسپولیس به اندازه یک تاریخ پیشکسوت دارد آن وقت دایی برای دستیاری می خواهد نان شهرت در سفره خالی  برادرش بگذراد.انفعال سوال انگیز مدیرعامل در آن واقعه، مهر دیگری بود بر مدیریت دایی بر او. البته در ادامه سکوت های کاشانی در قبال رفتارهای پرخطر دایی می توان به اخراج ناحق شیث رضایی  کریم باقری اشاره کرد.در روز بازی با سپاهان قطعا اگر کریم و شیث آماده در زمین بودند دیگر فرصت برای مجتبی شیری نا آماده بوجود نمی آمد تا چندین گل به زردهای نصف جهان تقدیم کند.با این وجود کنار گذاشتن باقری و رضایی را در کارنامه دایی لحاظ می کنیم و از بی تفاوتی کاشانی می گذریم.

 

تاریخ: 1389/9/19
موضوع: فوتبال
کلمات کلیدی: ، ، ، ،
اشتراک گذاری:          
لینک کوتاه:

نظرات
نام:
ایمیل:
وب سایت:
متن:
کد امنیتی:کد امنیتی
تکرار کد امنیتی: