خبرگزاری مهر - گروه ورزشی: تنیس روی میز از جمله رشته‎های بی مدال در بازی‌های آسیایی بود اما با عملکردی که پس از دو دوره غیبت در گوانگجو ارائه کرد، نشانه‎هایی از یک "رقیب" برای سال‎های آینده تیم‎های مدعی امروز داشت.

به گزارش خبرنگار مهر، پینگ‎پنگ‎بازانی که به نمایندگی از ایران در شانزدهمین دوره بازی‎های آسیایی شرکت کرده بودند "تازه واردی" برای دیگر بازیکنان شرکت کننده بودند که پس از 12 سال دوری اجازه حضور دوباره در این بازی‎ها را به دست آورده بودند.

پیش از سفر به گوانگجو، آخرین حضور تنیس روی میز ایران در بازی‎های آسیایی به بازی‎های 1998 تایلند مربوط می‎شد که تیم کشورمان دیدارهای خود را در گروهی به نسبت متعادل آغاز کرد، تا جمع هشت تیم برتر بالا رفت و در نهایت به دلیل برگزار نشدن دیدارهای رده‎بندی پنجم تا هشتم به رده پنجم مشترک با سه تیم دیگر بسنده کرد!

بازیکنان تنیس روی میز ایران طی دوازده سال گذشته فرصت حضور در بازی‎های آسیایی 2002 بوسان کره جنوبی و 2006 دوحه قطر را از دست دادند تا اینکه امسال به دنبال شکستن طلسم مدیریت ثابت و دوازده ساله در فدراسیون، شکل گیری نگرش جدید مدیریتی و در نهایت با حمایت سازمان تربیت بدنی سهمیه شرکت در شانزدهمین دوره بازی‎های آسیایی را به دست آوردند.

اما آنچه مسلم است "12 سال غیبت" کار را برای بازیکنانی که در مسابقات تنیس روی میز بازی‎های آسیایی شرکت کرده بودند، سخت کرده بود. خصوصا اینکه آنها در یکی از سخت‌ترین و شاید هم بدترین گروه ممکن این بازی‎ها قرار گرفته بودند. جایی که ژاپن - تیم سوم جهان - و چین تایپه - تیم پنجم جهان - هم حضور داشتند و این بدترین قرعه‎ای بود که می‎توانست نصیب تیم کشورمان شود.  

 در چنین گروهی تیم کشورمان که در مسابقات جهانی اخیر با صعود به رده سی و پنجم جهان، بهترین و بالاترین جایگاه خود در تاریخ تنیس روی میز ایران را به دست آورده بود، چاره‎ای نداشت جز کنار آمدن با حذف زودهنگام با کسب تنها یک پیروزی برابر نپال.

 اگرچه پینگ‎پنگ‎بازان اعزامی به گوانگجو طی ماه‎های گذشته مجری برنامه‎های آماده سازی و اردوهای تدارکاتی زیادی بودند و حتی برای نخستین‎بار فرصت تمرین درمعتبرترین آکادمی بین‎المللی اروپا زیر نظر مربیان برتر این آکادمی را هم به دست آوردند اما آنها نتوانستند در بازی‏های آسیایی به نتیجه‏ای دست یابند چون برنامه‎های کوتاه مدت و چند ماهه در تنیس روی میز جواب نمی‎دهد!

در بازی‎هایی که چین (تیم نخست جهان)، ژاپن و کره جنوبی (تیم‎های مشترک در رده سوم جهان)، هنگ کنگ (تیم پنجم جهان)، کره شمالی (تیم سیزدهم جهان)، سنگاپور (تیم شانزدهم جهان) و چین‎تایپه (تیم هفدهم جهان) به عنوان هفت تیم برتر آسیا در جهان هم حضور دارند نتیجه گیری برای یک تیم تازه وارد مانند ایران سخت است با این حال ملی‎پوشان کشورمان در بازی‌های آسیایی چین با دو گیمی که از ژاپنی‎ها گرفتند و البته صعودی که نوشاد عالمیان در بخش انفرادی تا جمع شاندزه بازیکن برتر داشت، نشان دادند که می‎توانند یک رقیب باشند برای همین تیم‎های برتر جهان که آسیایی هستند به شرطی که برنامه‎های بلندمدت هدفمند در این رشته پیگیری شود.

پیمان حسنی از کارشناسان تنیس روی میز است که ضمن تاکید بر لوزم اجرای برنامه‎های بلند مدت در این رشته به خبرنگار مهر گفت: " البته در بازی‍های آسیایی گوانگجو قرعه سخت هم تا حدی در کار تیم ایران تاثیر داشت. شاید اگر تیم ایران مثلا در گروه چهار قرار داشت و تیم‎هایی مانند چین تایپه و هند بازی می‌کرد به مراحل بالاتر صعود می‌کرد. اما در مجموع اگر قرار باشد تنیس روی میز ایران بدون اگر و اما حرفی برای گفتن داشته باشد باید برنامه‎های خود را در طولانی مدت و در قالب سه چهار برنامه چهارساله دنبال کند تا به معنای واقعی رقیب دیگر تیم‎ها شویم. با ادامه این روند نتیجه گیری به همین صورت باقی می‌ماند چون تیم‌های آسیایی خیلی جلوتر از ما هستند و ما خیلی عقب تر از آنها"! 

در مجموع بازی‎های آسیایی 2010 گوانگجو نمی‎تواند ملاک مناسبی برای "قضاوت عادلانه" در مورد تنیس روی میز ایران و وضعیت بازیکنان این رشته باشد. حتی اگر در آن به نتیجه می‎رسیدیم! به هر حال حضور در بازی‎های آسیایی پس از 12 سال غیبت متوالی برای بازیکنان ایرانی فراهم شد. شاید ناکامی در نتیجه گیری به دلیل همین غیبت بیش از یک دهه‎ای بوده است پس اگر هم نتیجه‎ای رقم می‎خورد نباید  خیلی روی آن اکتفا می‎شد چون احتمال اتفاقی بودن آن زیاد بود! 

 با همه اینها نباید به بهانه نگرفتن نتیجه و مقام و اینکه رقیبی پایاپایی برای دیگر تیم‎ها نبودیم مسیر فعالیت‎های تنیس روی میز و حضور در رویدادهای اینچنینی تغییر کند. در بازی‎های که تیم‏هایی مانند نپال، مغولستان و لائوس حضور تقریبا همیشگی دارند ایران باید جای خود را ثابت کند تا بتواند به نتایج قابل قبول و البته قابل اکتفا دست یابد.