محمود ملاقاسمی نخستین مدال‌آور تاریخ کشتی ایران در میادین جهانی و المپیک دو خاطره از زندگی با تختی نقل می‌کند.

 محمود ملاقاسمی که در سال‌های 1951 و 1952 به همراه تختی مدال آور کشتی ایران در جهان و المپیک بودند به حضور در مسابقات 1966 آمریکا اشاره می‌کند و می ‌گوید: «در نیویورک بودیم که کشتی گیران نزد پزشکان می‌رفتند تا مصدومیت‌هایشان را مداوا کنند. دکتر وضعیت پای تختی را وخیم دانست و گفت باید مدتی بماند. حبیب الله بلور از من خواست که با تختی در آمریکا بمانم. هر روز به بیمارستانی که نزدیک سازمان ملل بود می‌رفتیم که یک روز یکی از ایرانی‌ها ما را با اصرار به خانه‌اش دعوت کرد. به آنجا رفتیم که در بازگشت تختی از من پرسید چقدر پول داری؟ گفتم می‌خواهم یک ضبط صوت که 80 دلار است بخرم. او به من گفت تمام پولت را بده که من گفتم شوخی می‌کنی؟ می‌خواهم ضبط بخرم. او همه‌ی120 دلاری که داشتم را از من گرفت و گفت در تهران هر ضبطی خواستی به هر قیمتی برایت می‌خرم. تختی پول را گرفت و در روز آخر آن را به زن و بچه‌ای داد که در آمریکا هیچ چیزی نداشتند.»

ملاقاسمی خاطره دیگری در مورد با تختی بودن نقل می‌کند:

«از مسابقات جهانی بر می‌گشتیم، به آلمان رفته بودیم. تختی در آلمان ماشین خرید و می‌خواست با ماشین به ایران برگردد. به او گفتم می‌خواهم 2-3 روز بمانم و با هواپیما برگردم. پولمان کم بود. موقع رفتن خواست700 مارک به من بدهد. من قبول نکردم. خداحافظی کردیم و او با ماشین به سمت ایران رفت و من به هتل برگشتم. وقتی برگشتم دیدم نامه‌ای گذاشته و 700 مارک هم روی آن است. در آن نوشته بود: "این پول را بگیر. مردم تو را کمتر می‌شناسند و اگر پول لازم داشته باشی کمتر کمک می‌کنند، اما من را می‌شناسند و اگر پول بخواهم به من می‌دهند."

وقتی به ایران برگشتم یک ماه گذشت و او اصلا سراغی از من نگرفت. پس از یک ماه پیش او رفتم و گفتم چیزی شده است که تختی پاسخ داد: گفتم اگر سراغ تو بیایم فکر می‌کنی برای گرفتن آن پول آمده‌ام و شاید از من ناراحت شوی. به همین خاطر نیامدم تا تو وقتی خودت خواستی بیایی.»