هوا در حال تاریک شدن است که یک مرتبه صدایی در آنتالیا می‌پیچد؛ الله اکبر، وقت نماز است.

عموم مردم ایران وقتی نام آنتالیا را می شنوند فکر دیگری می کنند. نگویید چه فکری که همه می دانیم و البته قابل نوشتن هم نیست. اینجا اما خیلی چیزهای دیگر هم وجود دارد؛ چیزهایی مثل اینکه یک شهر چگونه می تواند در عین حال که پیشرفته نیست، پذیرای میلیون ها توریست از سراسر جهان باشد. چیزهای دیگری سوای آنچه بیشتر مردم درباره این شهر فکر می کنند.

* این همه خلوتی در فرودگاه
به محض اینکه همراه کاروان پرسپولیس وارد فرودگاه آنتالیا می شویم، آنچه بد جوری توی ذوق می‌زند، خلوتی بیش از اندازه فرودگاه است. شک می کنم نکند همان مسافران نه چندان زیاد هواپیما هم در این فرودگاه حضور نداشته باشند.
پس از انجام کارهای اداری و تحویل وسایل به سمت هتل حرکت می کنیم. تصاویر شهر اما برخلاف آن چیزی است که در ذهن ما نقش بسته است. بافت قدیمی به ما می گوید که نباید انتظار شهر پیشرفته ای را داشته باشیم. حتی چراغ های سبز و قرمز هم قدیمی و تا حدودی رنگ و رو رفته است و البته ثانیه شمار هم ندارد. آنها ظاهرا در این تکنولوژی از ما عقب افتاده اند. طولی نمی کشید که به هتل تایتانیک می رسیم.

* تاثیر یک فیلم در یک ملت
اینجا همه چیز بوی تایتانیک می دهد. از ساختمان کشتی مانند هتل که اسم تایتانیک را یدک می کشد تا لباس خدمه که شکل ملوانان است. گویی تایتانیک اینها را تسخیر کرده است. در بالای آسانسور یک ال سی دی نصب شده که 24 ساعته این فیلم را نمایش می دهد. شبکه سه تلویزیون هتل هم شبانه روز این فیلم را نشان می دهد. آن قدر فیلم را نشان می دهند تا بالاخره آخرش عوض شود.
یک فیلم آمریکایی، ترکیه را و بهتر بگوییم بخشی از آنتالیا را به تسخیر خودش در آورده است. این موضوع نشان دهنده آن است که از طریق فرهنگی می توان خیلی کارها انجام داد. با خودم فکر می کنم که راستی ما در این بخش چه کرده ایم؟

* آنتالیا شهری با مردمان مسلمان
ترکیه کشوری است که مسلمانان زیادی در آن زندگی می کنند. در آنتالیا آنطور که مردم این شهر می گویند حدود 3.5 میلیون نفر زندگی می کنند که درصد زیادی از آنها مسلمان هستند. اگرچه در محل اقامت ما صدای اذان به گوش نمی رسد؛ اما کمی آن طرف تر و زمانی که برای تمرین همراه پرسپولیسی ها به یکی از 5 زمین تمرین هتل تایتانیک رفتیم، حول و حوش ساعت 17 که هوا تاریک می شد بانگ الله اکبر هم شنیده می شد. می توانستی مردمی را ببینی که به سمت مسجد در حال حرکتند، مردمی که به دینشان افتخار می کنند و با علاقه از اسلام می گویند. این جا در قلب آنتالیا مساجد زیادی دیده می شود.

* اینجا شمال ایران نیست؟
همه چیز عین شمال خودمان است. انگار که داری در آمل، بابل، فومن و لاهیجان حرکت می کنی. مناظر شهر و خیابان های آنتالیا بوی شمال را می دهد. درختان مرکباتی که در نزدیکی فرودگاه به بار نشسته اند نیز این باور را تقویت می کند. مناظر دشت مانند و سبزه های اطراف خیابان حس و حال شمال را در ما بیشتر زنده می کند. نکند هواپیما در بابل به زمین نشسته باشد؟ کمی که از هتل دور می شوی و به سمت ورزشگاه مردان می روی، بیشتر متوجه شباهت ها می شوی. ورزشگاه در روستا قرار دارد؛ جایی که می توان حیواناتی نظیر گوسفند و بز را در آنها دید.
شباهت ها در همین حد است چرا که ورزشگاه 3 طبقه مردان جایی برای تشبیه سازی نمی گذارد. بسیاری از شهرهای ایران در حسرت داشتن یک ورزشگاه با حداقل امکانات هستند؛ اما در آنتالیا و در یکی از مناطق روستانشین که همه چیز از مدرنیته فاصله دارد، یک ورزشگاه بزرگ دیده می شود. اطراف ورزشگاه هم چند زمین فوتبال با کیفیت مطلوب وجود دارد. کل آنتالیا اینگونه است، شهری با ظاهری کاملا قدیمی و با فاصله ای زیاد از شهرهای مدرن اما در عین حال پذیرای میلیون ها نفر از سراسر جهان. ظاهرا آنتالیا از نظر بافت شهری شبیه شهرهای شمال ایران است؛ اما بدون شک امکاناتش به این مناطق نرفته است.

* تابستان های گرم و زمستان های فوق العاده
آب و هوای فوق العاده مناسب آنتالیا در این موقع سال که برف، اروپایی ها را زمین گیر کرده به این شهر رونق بیشتری داده است. تابستان های آنتالیا گرم و شرجی و چیزی شبیه کیش و اهواز خودمان است و زمستان هایش آب و هوای مطلوبی دارد.
در چند روز گذشته فقط روز جمعه باد سردی می وزید و در بقیه روزها هوای دلپذیر و گاهی اوقات بارانی حاکم بود. آنتالیا در تابستان پذیرای توریست ها است و در زمستان پذیرای تیم های ورزشی.
می توان تابستان را فصل تفریحی و گردشی نامید و زمستان را فصل ورزشی. به گفته افراد مسئول، حدود 400 تیم از کشورهای مختلف (حتی خود ترکیه) در زمستان در این شهر اردو می زنند تا از آب و هوای مطلوب آن استفاده کنند. امکانات مناسب هم مزید بر علت است. به عنوان مثال هتل تایتانیک 5 زمین چمن با کیفیت بسیار مطلوب دارد؛ در حالی که خیلی از باشگاه های ما حتی یک زمین با نصف این کیفیت را هم ندارند.

* یورو واحد پول آنتالیا
در فرودگاه آنتالیا و در اطراف هتل ها همه قیمت ها به یورو است. این در حالی است که در بسیاری از فروشگاه های سطح همین شهرو سایر شهرهای این کشور لیرو دلار به عنوان واحد پول اجناس در نظر گرفته می شود. دلیل این تفاوت توریستی بودن آنتالیا است. مغازه داران اطراف هتل های سواحل آنتالیا از آنجایی که می دانند توریست های کشورهای مختلف، یورو به همراه خود می آورند این واحد پول را در نظر می گیرند. گرانی اجناس در کل شهر آنتالیا دیده می شود.

* هتل های زیاد و تاکسی های گران
هر چقدر خیابان های آنتالیا بافت قدیمی دارد و خانه های مردم نیز به شدت از مدرنیته فاصله دارد، هتل های این شهر به شکل های مختلف و متنوع ساخته شده است. در اطراف سواحل آنتالیا هتل های زیادی وجود دارند. قیمت هتل ها هم مختلف است و بستگی به فصل دارد اما به گفته یکی از ساکنان این منطقه هزینه هر شب هتل از 100 – 150 یورو بیشتر نمی شود اگر چه می توان با قیمت کمتر از این در جاهای دیگر هم اسکان گزید. البته این روزها و شب ها چراغ خیلی از هتل های آنتالیا خاموش است چرا که فصل مناسبی برای سفر نیست و اگر تیم های ورزشی از کشورهای مختلف به این شهر نمی آمدند و اردو بر پا نمی کردند چه بسا بیشتر از این در برق این شهر صرفه جویی می شد.
در آنتالیا اما کرایه تاکسی گران است. قیمت های 10 و 20 یورو برای یک مسیر معمولی در این شهر عادی است. اگر راننده متوجه شود که اهل ترکیه نیستید و از خارج آمده اید سعی می کند بیشتر پول بگیرد؛ ولی اگر به زبان آنها آشنایی داشته باشید، می توانید با قیمت های ارزان تر در سطح شهر تردد کنید.