اما آیا این برنامه با پیمان یوسفی توانست آنطور که باید و شاید مبحث گفتگورا به پیش ببرد و علل باختهای پیاپی فوتبال را با ضرب آهنگی که امروز لزوماً حس می شود اداره کند؟! به گزارش سرویس ورزشی تابناک ؛ جای خالی عادل فردوسی پور و برنامه 90 ،پس از ناکامی اخیر تیم ملی و البته برنامه ای که به این منظور ساخته شد بیش از پیش حس شد.برنامه یوسفی به خوبی نشان داد که فوتبال ما در شرایط امروزش کاملاً به فردوسی پور و جسارتش نیازمند است.آیا اگر قرار بود عادل ، برنامه ای را به بررسی علل باخت تیم ملی اختصاص دهد چنین چینشی را برمی گزید؟ !

با تمام احترامی که برای مهمانان برنامه پیمان یوسفی قائل هستیم باید بگوییم که یوسفی در این برنامه به هیچ وجه انتخابهای درستی درچینش مهمانانش نداشت.اگر قرار براین بوده و هست که علل این ناکامیها آنطور که باید و شاید به نقد و بررسی گذاشته شود باید گفت این برنامه به هیچ وجه ضرب لازم را نداشت و به نتیجه دلخواه نرسید چراکه بیننده تا آخر برنامه هم نتوانست بفهمد که چه حرفی قرار است در این برنامه زده شود و چه نتیجه ای قرار است که گرفته شود!
اما اگر عادل بود چه روشی را پیش می گرفت؟

عادل فردوسی پور امروز جایگاه ویژه ای در میان مردم و اهالی فوتبال پیدا کرده است و آنچیز که او را از سایرین متفاوت جلوه داده است جسارت و شهامتش در گفتن حقایق است. مطمئناً مهمان برنامه فردوسی پور در چنین مقطعی انصاریفرد، سردمدار مخالفت باقطبی،تقوی و یا حتی مجید جلالی آرام و مبادی آداب نبود .فردوسی پور از همکاران خبرنگاری که همگی مهمان فدراسیون در دوحه بودند برای انتقاد از سیستم موجود دعوت به عمل نمی آورد! این برنامه نیازمند مهمانانی چون دادکان ،حجازی و...بود .کارشناسانی که بحث های اصولی و ساختاری را مطرح کنند و به نتیجه برسند نه اینکه باز شاهد یک سری حرف تکراری باشیم که همان ها هم با تصمیم مجری برنامه نیمه کاره رها شوند تا خدایی ناکرده کار به جایی نرسد که بعضی مباحث باز شود وبحث بالا بگیرد!آنجا که بحث ساختارها پیش آمد چرا به راحتی از کنارش گذشته شد؟

آیا امروز همان روزی نیست که کار به جاهای باریک رسیده باشد؟آیا هنوز به آنجایی نرسیده ایم که مجبور شویم یقه خودمان را بگیریم  وبرای چراهایمان پاسخی پیدا کنیم؟! کار از زمزمه گذشته است امروز روز فریاد زدن است و برنامه نقد تیم ملی حتی زمزمه هم نبود چه برسد به فریاد!
این برنامه فردوسی پوری را نیاز داشت که با دعوت از کارشناسانی خبره مشکلات را فریاد بزند و ریشه یابی کند .عادلی که حرف دل مردم را از زبان رسانه ملی به گوش مسئولان برساند نه برنامه ای که وقتی پای صحبت از دخالت غیر فوتبالیها به میان می آید سریعاً بحث را عوض کند و توپ را به زمین قطبی بیاندازد.

قطبی در حد و اندازه های تیم ملی نبود درست .بارها آن موقع که باید، راجع به آن صحبت شد و گوش شنوایی هم پیدا نشد اما، اگر فردوسی پور تهیه کننده و مجری برنامه ای اینچنین بود وقتی بحث دخالتهای غیر فوتبالی به میان می آمد سعی نمی کرد از کنار آن به سادگی عبور کند واتفاقا آنچنان که باید به آن می پرداخت و به نتیجه می رسید.کارشناسان برنامه اش خصوصی سازی را فریاد می زدند و یادآوری می کردند که تا سال 2013که باید فوتبال ما خصوصی شود چیزی باقی نمانده است! فوتبال حرفه ای کره و ژاپن را به بحث می نشستند و به همگان نشان می دادند که فوتبالی که بصورت اصولی ، خصوصی اداره شود عاقبتش می شود ژاپن ، می شود همین کره که ما در مقابلش هیچ حرفی برای گفتن نداشتیم و فقط دفاع کردیم و بیراه نیست اگر بگوییم که تحقیر شدیم.

به راستی آیا مشکل امروز فوتبال ما و سیر قهقراییش قطبی بود و یا بازیکنان تیم ملی؟! این بازیکنان که همان بازیکنانی بوده و هستند که در ذوب آهن، سپاهان ، استقلال ، پرسپولیس و...توپ می زنند و اتفاقاً دنیایی از استعدادند وبازیهای زیبایی راهم در لیگ به نمایش می گذارند.ایراد کار جای دیگریست جای دیگری که اگر فردوسی پور بود مطمئناً با شهامت و جسارت خاص خودش به آن می پرداخت و ریشه یابیش می کرد...اتفاقی که به هیچ وجه در برنامه یوسفی رقم نخورد تا مشکلات و مصائب امروز تیم ملی همچنان ناگفته باقی بماند و این فریاد باز هم در گلو به بغضی فرو خورده تبدیل شود...