خبرگزاری فارس: عوامل ناکامی تیم فوتبال امید برای رسیدن به المپیک بار دیگر در دوره جدید در حال تکرار است اما خبری از حل شدن این موارد نیست.

به گزارش خبرگزاری فارس، فرآیند انتخاب سرمربی در رده های مختلف تیم ملی در فدراسیون کفاشیان به تجربه ثابت شده که فرآیند پیچیده و حاشیه سازی است.
کفاشیان و همکارانش در خیابان سئول می خواهند بهترین روش که در آن خبری از دلالان نباشند را اجرا کنند اما مشکلات، وسیع تر از حضور دلال است.

فدراسیون ابتدا نزد افراد معتمد خود نام چند گزینه را در نظر می گیرد و در هفته های متوالی با وجود گمانه زنی های زیادی که می شود، سکوت می کند و با گفتن جمله " به زودی سرمربی معرفی می شود " به همه ابهامات پاسخ می دهد. البته فراموش نکرده ایم که چندی پیش اعلام شده بود " سرمربی ایرانی تیم امید تا دو روز آینده مشخص می شود. "

گاه تا به نتیجه رسیدن مذاکره با مربی مورد مدت ها زمان می گذرد و گاه همه این سوال و جواب ها و جنگ با رسانه ها برای مخفی بودن گزینه بی نتیجه باقی می ماند و دوباره باید همه منتظر یک فرایند پیچیده باشیم. این اتفاق حداقل برای تیم امید بارها رخ داده است.

زمانی که با فراز و نشیب های زیاد غلامحسین پیروانی به عنوان سرمربی انتخاب شد، سران فدراسیون به این مفتخر بودند که سه سال قبل از حضور تیم در مسابقات مقدماتی المپیک تکلیف کادرفنی را مشخص شده و برنامه های ملی پوشان هم آماده است.
امید داشتن بدون تلاش برای به سرانجام رسیدن برنامه ها و حمایت نکردن لازم از سرمربی تیم نامش می شود امید واهی.

تلاشی که صورت نگرفت و تکرار شدن بی برنامگی های همیشگی تیم امید در دوره های پیشین همگی عاملی شد تا نه تنها سرمربی تیم برود و عطای کار را به لقایش ببخشد بلکه تیم از دوره های قبلی بی برنامه تر شود.
حداقل در دوره های گذشته در فاصله دو ماه مانده به شروع مسابقات با هر مشقتی که بود سرمربی تیم معرفی می شد و سرمربی هم کارش را هر چند ناقص آغاز می کرد اما اکنون چه؟ برای بازی اول تیم امید در مسابقات انتخابی تیم امید مقابل قرقیزستان تا یک ماه قبل از روز مسابقه رفت، تیم نه مربی داشت و نه تمرین.

بیش از یک ماه از برگزاری دو بازی رفت و برگشت اولین مسابقه انتخابی تیم امید گذشته اما هنوز این تیم بی مربی و بی برنامه است.
هر چند که مسئولان فدراسیون تاکید می کنند برنامه های تیم امید در حال اجرا شدن است و سرمربی که قرار است ایرانی باشد، جوان باشد و بتواند زیر نظر کی‌روش کار کند به زودی معرفی می شود اما با این حال باید تجربه سال ها اینچینی کار کردن را باور کنیم یا امیدهای واهی این فدراسیون را؟

به راستی ملاک فدراسیون چیست؟ آنها از چه الگویی برای انتخاب سرمربی استفاده می کنند؟ همواره شاهد نام قطاری گزینه های مختلف که بیشتر آنها بدون کارنامه و بدون اینکه شایستگی رسیدن به چنین پستی را داشته باشند، هستیم اما در نهایت فردی به عنوان سرمربی انتخاب می شود که هرگز نامش در لیست گزینه ها نبوده است.

سوالی مطرح می شود و آن هم اینکه چرا در سال جدید جلسه کمیته فنی برگزار نشده است؟ مگرنه اینکه باید با مشورت اعضای این کمیته سرمربیان تیم ملی در رده های مختلف انتخاب شود. اگر جواب این پرسش این باشد که به صورت مشورتی با اعضا تصمیماتی گرفته شده باز هم قابل باور نیست. این چه مشورت گرفتنی از منصور ابراهیم زاده است که نام او در لیست گزینه های مربیگری تیم امید قرار می گیرد و خودش اظهار بی اطلاعی می کند.

زهی خیال باطل اگر فکر می کنیم با معرفی سرمربی تیم ملی فارغ از اینکه فدراسیون چه معیارهایی دارد، تمام مشکلات حل می شود و به آرزوی 36 ساله مان برای رسیدن به المپیک جامه عمل می پوشانیم. انتخاب سرمربی تازه اول راه است.

36 سال است که تیم المپیکی ما با مشکل خروج بازیکنان سرباز روبرو است و در این مدت به نظر هیچ راهکاری برای حل این معضل وجود ندارد. فریاد مربیان در دوره های مختلف هم به جایی نرسیده چرا که "آنچه البته به جایی نرسید فریاد است. "

29 خرداد با تیم امید عراق باید دومین مسابقه انتخابی را برگزار کنیم. دو ماه برای این مسابقه فرصت داریم. هنوز سرمربی نداریم. حداقل تا چهار هفته دیگر به دلیل حساسیت هفته های پایانی لیگ برتر بازیکنان مورد نظر تیم امید نمی توانند اردو داشته باشند. زمان هر روز می گذرد و آثار نگرانی را در چهره فدراسیون نشینان ها نمی بینیم.
شاید تنها کسی که این روزها حداقل با مصاحبه هایش نشان می دهد که دل آشوب از وضعیت تیم امید است، بهرام افشارزاده دبیر کمیته ملی المپیک باشد.

البته نشان دادن نگرانی با مصاحبه هم روش چندین ساله است و دیگر این حنا رنگی ندارد. چه کسی می تواند به این سوال پاسخ دهد؛ اگر کمیته ملی المپیک نگران وضعیت تیم امید است چرا همه چیز را به فدراسیون واگذار کرده و اگر به فدراسیون اعتماد دارد دلیل این همه مصاحبه انتقادی چیست؟

جنگ قدرت، عامل محکم دیگری برای به موفقیت نرسیدن تیم فوتبال امید ایران در تمامی دوره های گذشته بوده و ظاهرا این جنگ را پایانی نیست و این تیم امید است که همیشه مغلوبه این جنگ بی دلیل و بی اساس است.

باید منتظر بود. مثل همیشه انتظار می کشیم تا دست پخت فکری مسئولان فدراسیون فوتبال را در مورد تیم امید شاهد باشیم. شاید این بار اتفاق هایی رخ دهد.
انتهای پیام/