قهرمانی‌های متوالی قلعه‌نویی در لیگ برتر کم‌کم دارد برای فوتبال ایران تبدیل به عادت می‌شود. اما یک عادت تکراری‌تر هم در مورد این مربی وجود دارد و آن سناریوی همیشگی اعلام جدایی بعد از هر قهرمانی است.

امیر بعد از این‌که برنامه‌ سه‌ساله‌اش به نتیجه رسید و اولین قهرمانی را با استقلال کسب کرد بلافاصله حرف از جدایی زد و برخلاف تصور همه سر حرفش ماند. هرچند به‌عنوان رئیس سازمان فوتبال در باشگاه باقی ماند و تا هنگام رسوایی حذف از لیگ قهرمانان به‌نوعی همه‌کاره باشگاه بود.

در پایان لیگ هشتم و بعد از دومین قهرمانی با استقلال هم سناریوی جدایی امیر دوباره تکرار شد و البته او این بار دلایل قانع‌کننده‌تری برای این کار داشت. اختلافات آشکار و پنهان او با مدیرعامل وقت باشگاه در واقع راهی به‌جز جدایی از آبی‌پوشان برای ژنرال باقی نمی‌گذاشت. او به سپاهان رفت و تا زمانی که واعظ در باشگاه استقلال بود با شدت تمام به درگیری‌هایش با او ادامه داد.

سومین قهرمانی قلعه‌نویی در لیگ‌های برتر اما حکایت متفاوتی پیدا کرد و او برای اولین بار سال بعد از قهرمانی را هم در این تیم ماند. البته ژنرال پارسال درست در همین روزها وقتی قهرمانی سپاهان در لیگ نهم را قطعی کرد ساز رفتن را کوک کرد و با توجه به رفتن واعظ و بازگشت فتح‌الله‌زاده شایعه استقلالی شدنش هم مدتی بر سر زبان‌ها بود اما بالاخره در اصفهان ماندنی شد و زمزمه‌های رفتنش هم چیزی بیشتر از بازارگرمی‌های یک سرمربی قهرمان جلوه نکرد.

او حالا قهرمان 3سال اخیر لیگ برتر به حساب می‌آید و 40درصد کل قهرمانی‌های لیگ حرفه‌ای ایران در جیب اوست. با این حساب نازش باید خیلی بیشتر از سال‌های قبل خریدار داشته باشد و امیر آدمی نیست که وقتی جنس قیمتی‌اش این همه خریدار دارد از فروش آن صرف نظر کند. آیا امیر باز هم دارد برای تیم قهرمان بازارگرمی می‌کند؟ شاید اگر به همه آنچه در مورد او می‌دانیم علاقه فراوان خانواده‌اش برای ادامه زندگی در اصفهان را هم اضافه کنیم جواب دادن به این سوال کمی ساده‌تر به نظر بیاید.

گل