گفتوگوی سایت فدارسیون جهانی با صمد نیکخواه بهرامی
سایت فدراسیون جهانی بسکتبال "فیبا" به مناسبت درخشش مجدد صمد نیکخواه بهرامی در عرصه بین المللی پس از یکسال مصدومیت و دوری از رقابت ها، مصاحبه ای را با این بازیکن ارزشمند کشورمان انجام داده است.
پیش از شروع این مصاحبه فیبا در تمجید از این بازیکن می نویسد:
"شما چه می توانید بنامید بازیکنی را که به دلیل مصدومیت یکسال از میادین دور بوده و اکنون پس از وقفه ای یک ساله بازگشته و در یک بازی 14 امتیاز، 6 ریباند ثبت می کند و البته نباید 89 پاسی را هم نباید فراموش کرد.
کلمات زیادی برای نشان دادن و مشخص کردن این بازیکن وجود دارد، اما این آسان ترین آنها است: صمد نیکخواه بهرامی. این بازیکن 28 ساله پس از یک سال دست و پنجه نرم کردن با مصدومیت مچ پا که برای همه بازیکنان طبیعی است، بهبود پیدا کرده و اکنون قدرتمندتر از همیشه در حمله و دفاع حضور دارد و در حال رهبری کردن مهرام به سوی فینال جام باشگاه های آسیا است."
کاپیتان تیم ملی بسکتبال کشورمان در جریان مسابقات قهرمانی باشگاه های آسیا مصاحبه ای را با سایت فدراسیون جهانی بسکتبال انجام داده است که در ذیل می خوانید:
* از مصدومیت خود چه آموخته اید؟
- پیش از هر چیزی اینکه هرگز برای هر کاری هر چیزی به ویژه بدن خود را فدا نکنید. از حالا دیگر یاد گرفته ام که دیگر هر کاری را بیش از اندازه انجام ندهم. قبول می کنم که دیوانه بودم و مربیانم را زمانی که می خواستند مرا تعویض کنند دیوانه می کردم. همیشه می خواستم تمام 40 دقیقه بازی را درون میدان باشم، اما اکنون متوجه شده ام که این راه بسیار خطرناکی بود. بیرون ماندن از زمین مسابقه مرا تشنه تر کرد. از زمان مسابقه چیزهای ارزشمندی آموختم. یاد گرفتم که بازیکن تا زمانی ارزشمند است که بتواند در تمام وقت مسابقه بهترین نمایش خود را داشته باشد. وقتی شما نتوانید بازی کنید همه چیز تغییر می کند و تنها می توانید از کنار زمین بازی را نگاه کنید.
باید این را هم اضافه کنم بسیار خوش شانس بودم که در دوران مصدومیتم مردمی را یافتم که به شکلی فوق العاده از من حمایت می کردند. مردمی را یافتم که در زمان بیرون ماندنم از زمین مسابقه بیش از زمان حضورم در بازی نگرانم بودند. وقتی در زمین بودم می گفتند صمد دارد بازی می کند و همه چیز طبیعی است، اما وقتی بیرون بودم خیلی ها نگران خوب شدنم بودند. نگرانی را در چهره آنها می دیدم. احساس خاصی داشتم و به خاطر علاقه و نگرانی هایشان تشکر می کنم.
می گویند شما وقتی رو به افول هستید می توانید دوستان خود را بشناسید، اما من در این زمینه بسیار خوش شانس بودم؛ چراکه در دوران مصدومیتم دوستان جدیدی را پیدا کردم. باشگاهم مهرام در حالی که اطمینان نداشتم می توانم بازی کنم قراردادی تازه را با من امضا کرد. آقای مشحون رییس فدراسیون همواره در خارج یا داخل کشور وضعیت مرا جویا بود. وقتی برای درمان به قطر رفتم رییس فدراسیون این کشور و همچنین "شیخ سعود" رییس کنفدراسیون بسکتبال آسیا به من کمک فراوانی کردند و خانواده بسکتبال آسیا با من مانند پسر خود رفتار کردند. تنها چیزی که همه آنها می گفتند این بود که زودتر به میادین بازگردم و بازهم بهترین باشم. اکنون فقط قصد دارم همین کار را انجام دهم.
* مصدومیت شما چگونه بود و چطور با آن کنار آمدید؟
- در آن زمان دکترم به من گفت که این مصدومیت برای هر ورزشکاری در رشته بسکتبال یا والیبال طبیعی است و از بین 10 بسکتبالیست 8 تای آنها با چنین مصدومتی روبرو می شوند. اگر این اتفاق اکنون رخ نمی داد ممکن بود در بسیاری از زمان های دوران ورزشی با آن مواجه شوم. با علم به این موضوع توانستم به خوبی با آن کنار بیایم. یاد گرفتم که اینگونه چیزها را در مقایسه با موقعیت تهدیدآمیزی همچون سقوط یک اسکی باز در آسمان، مدیریت کنم.
البته در ابتدا که خبر مصدومیتم را شنیدم بی نهایت برایم شوک آور بود چراکه خودم را برای حضور در رقابت های جهانی ترکیه آماده می کردم. برای ما بازیکنان آسیا حضور در رقابت های جهانی و المپیک بطور منظم رخ نمی دهد و شاید برای هر بازیکنی در طول زندگی اش تنها یکبار شانس حضور در چنین رقابت هایی بروز دهد. بنابراین بسیار افسرده کننده بود، اما علم به این حقیقت که این اتفاق می توانست در هر زمانی رخ دهد، کمک کرد تا با نگاهی بهتر به این قضیه بنگرم.
می گویند یک ورزشگاه دو بار می میرد یکبار زمانی که دست از ورزش کردن بر می دارد و یک بار هم که واقعا می میرد. مصدومیتی این چنینی می تواند مانند یک مرگ باشد. بازهم می خواهم از همه مردم و خانواده که کنارم ایستادند تا این مصدومیت بهبود پیدا کند، تشکر کند. احسای می کنم باردیگر متولد شده ام. همچنین اکنون می دانم هدف واقعی ام در زندگی بسکتبال است. خدا به من این شانس را داده است که این ورزش بزرگ را انجام دهم. فکر می کنم باید به خوبی از این شانس استفاده کنم. او اکنون برای دومین بار این شانس را به من داده تا مردم باشم و قول می دهم از این شانس به بهترین شکل استفاده کنم.
* وقتی به میادین بازگشتید در اولین بازی خود احساس فرسودگی نمی کردید؟
- هم بله و هم خیر. یقینا نمی توانستم متعادل باشم و فکر می کنم توپ هم حس خوبی نداشت، اما این تنها برای چند دقیقه ابتدایی بازی بود. من تشنه تر از گذشته به مسابقات بازگشته ام و از زمان مسابقه آموخته های مهم تری را در اختیار دارم. خودم را همچون زمانی که برای اولین بار توپ بسکتبال را لمس کردم، پرانگیزه نگه داشته ام. هیجانی که اکنون دارم از زمانی که برای اولین بار بسکتبال بازی کردم، بیشتر است.
* آیا ایران امسال از عنوان قهرمانی اش در آسیا دفاع می کند؟
-رسیدن به قهرمانی سوم یک چالش بزرگ است. یادم می آید که پس از برتری مقابل چین در فینال رقابت های سال 2009 گفتم که قهرمانی دوم از قهرمانی نخست دشوار تر بود. قهرمانی نخست لذت بخش بود و قهرمانی دوم راضی کننده. اگر بتوانیم در همان راه خودمان بجنگیم قهرمانی سوم را می توانیم کسب کنیم. ایران تیمی است که توانسته چین را شکست دهد. بنابراین چشم ها بیش از هر تیمی دیگری روی ما قرار دارد. اطمینان دارم که بازهم می توانیم جام را به روی سر ببریم.
از روش بازی تیممان در مسابقات آسیایی گوانگجو بسیار خوشحالم. ما به مرحله نیمه نهایی راه پیدا کردیم و می توانستیم چین را شکست دهیم اگرچه من و حامد آفاق حضور نداشتیم، با این حال تیم در گوانگجو درس مهمی را آموخت که دیگر اشتباه احمقانه ای مانند آنچه که مقابل ژاپن انجام داد، تکرار نکند. این اشتباه در حضورمان در مرحله نیمه نهایی یا فینال تفاوت ایجاد کرد.
* مشکل شما در رقابت های امسال قهرمانی باشگاه های آسیا چیست؟
-هر سال رقابت های قهرمانی باشگاه های آسیا سخت تر می شود. تیم های جدیدی وارد مسابقات می شوند و هر کدام قوی تر از یکدیگر هستند. به یاد می آورم که من این را هر ساله به شما می گویم و این بازهم هر سال تکرار می شود. فکر می کردم رقابت های سال 2009 جاکارتا بسیار دشوار باشد، اما رقابت های سال گذشته دوحه از آن هم سخت تر بود و امسال از همه آنها سخت تر می باشد. اینکه می بینیم تیم هایی آسیایی مان هر سال قوی تر می شوند بسیار مهیج است. همچنین می بینم که همه چیز به سرعت در حال طی شدن است.
* توصیه شما به جوانانی که با مصدومیتی مشابه با مصدومیت شما روبرو می شوند، چیست؟
-به حرف مربیان خود گوش دهند. وقتی او به شما می گوید چند دقیقه روی نیمکت بنشین، به جای آنکه به آن مغرضانه نگاه کنند در عوض تلاش داشته بانشد به اندام خود استراحت دهند و از این شانس استفاده کنند. همانطور که گفتم من دیوانه بودم که می خواستم تمام 40 دقیقه بازی را در زمین باشم. حتی یک دقیقه استراحت می تواند مصدومیت را برای چندین سال به تاخیر بیندازد.
برنا - ترجمه از :عرفان خماند
