نه، اشتباه نکنید قهرمانی پرسپولیس در جام حذفی شیرین نبود بلکه آنقدر تلخ بود که هوادار این تیم امروز ار خود می‌پرسد آینده چه می‌شود؟

پنجمین قهرمانی پرسپولیس در جام حذفی فوتبال در شرایطی به دست آمد که کمتر هواداری از طعم این قهرمانی لذت برد.
شاید اتفاقات پایان بازی و هرج و مرج بی‌سابقه در برگزاری جشن قهرمانی آیینه تمام نمای وضعیت بغرنج پرسپولیس بود. این نوع برگزاری جشن قهرمانی به شرایطی که تیم مردمی سرخپوشان دارد کاملا می‌آمد.

پرسپولیس قهرمان شده، اما از نشاط خبری نیست. پرسپولیس با زحمت فراوان توانست یک بار دیگر طعم خوش قهرمانی را بچشد، اما چرا خوشحالی هواداران و علاقمندان به این تیم واقعی به نظر نمی‌رسد؟ خوشحالی از بابت آسیایی شدن پرسپولیس کتمان شدنی نیست، اما با وضعیتی که این باشگاه دارد چه جای شادمانی باقی می‌ماند؟

قهرمانی یک تیم می‌تواند نوید بخش روزهای خوب و اعتماد به نفسی مثال زدنی و انگیزه ای فوق العاده برای مسئولان و کادرفنی و بازیکنان تیم در فصل آینده باشد، اما آیا به راستی امروز که هنوز 24 ساعت از قهرمانی نگذشته اثری از شور و نشاط و امید در آینده دیده می شود؟
بهتر است برای واکاوی شرایط پرسپولیس مرحله به مرحله پیش رویم. از بازی فینال به خصوص مسابقه برگشت با ملوان شروع می کنیم.

* فینالی بی هیجان و فاقد کیفیت لازم برای تیمی با ادعای آسیایی شدن
پرسپولیس برای رسیدن به فینال کم زحمت نکشید. بی انصافی است که رسیدن این تیم به دیدار نهایی را بر ساس شانس و اقبال گذاشت. آنها 120 دقیقه با سپاهان روبه‌رو شدند و در اهواز و شرایط بد جوی فولاد خوزستان را از پیش رو برداشتند. تا این مرحله با وجودی که شاگردان دایی می توانستند شرایط راحت تری را پشت سر بگذارند اما با مشقت این مسیر را طی کردند.

سرخ‌پوشان در بازی رفت مقابل ملوان مقابل 80 هزار تماشاگری که بارها در طول فصل با فراز و نشیب های تیم خود سوختند و ساختند، توانست با نتیجه 4 بر 2 ملوان را شکست دهد. پرسپولیس برای کسب لقب تیم قهرمان باید 90 دقیقه هم در انزلی مبارزه می کرد. نمایش بازی روز گذشته پرسپولیس مقابل ملوان به هیچ وجه استانداردهای یک تیم آسیایی را نداشت. علی دایی همواره در طول فصل با انتقادها فنی تیمش نخواست روبه‌رو شود و دیوار محکمی بین خود و منتقدان فنی اش کشید بنابراین شکایت از بازی بسیار ضعیف پرسپولیس مقابل ملوان چه سودی می تواند داشته باشد. فقط از دایی و گروهش این انتظار را داریم که در نقدهای شخصی و خودمانی خود به وجدان فنی‌شان رجوع کنند و بگویند هوادار پرسپولیس باید به کدام امتیاز مثبت فنی تیم خود دلخوش باشند؟! کدام حرکت تاکتیکی پرسپولیس روز گذشته یک هوادار فوتبال را به وجد آورد؟
در واقع پرسپولیس روز گذشته به قهرمانی رسید، اما در نمایش فنی این تیم اثراتی از یک تیم در حد آسیایی دیده نشد. دل کمتر هواداری از ارائه این بازی شاد شد، اگر چه با قهرمانی شاد شد.

علی دایی از خود بپرسد قهرمانی در شرایطی که پرسپولیس نمایش دلپذیری از خود نشان دهد بهتر است و در ذهن هوادار خاطره می شود یا قهرمانی در شرایطی که تیم حتی یک موقعیت گل صددرصد هم نداشته باشد و یکی از ضعیف ترین نمایش ها را داشته باشد.
دیروز به حق تیم ملوان که در بازی رفت هم اگر اسیر اخراج بازیکنش نشده بود 4 بار دروازه خود را باز شده نمی دید، فوتبال زیباتر و دلنشین تری را به نمایش گذاشت.

* راند دوم اختلافات دایی و کاشانی
معمولا وقتی تیمی قهرمان می شود، تازه شروع کار است و اتفاقا برای پرسپولیس که به نظر روی خوش آرامش به آنها نیامده کار آغاز شده، اما نه کاری برای بهتر شدن. شرایط فعلی سرخ‌جامگان ما را به یاد استقلال فصل گذشته می اندازد. روزهایی که مدیریت قبلی استقلال از بدنه این تیم جدا شد و روزها از پی هم گذشت و درست در فاصله بسیار کم تا شروع فصل جدید فتح الله زاده به عنوان سرپرست باشگاه معرفی شد و در یک هفته مجبور به تیم بستن شد. شرایط امروز پرسپولیس حتی به مراتب بدتر از آن روزهای استقلال است.

دود جنگ آشکار بین علی دایی و حبیب کاشانی که دیروز از مدیریت باشگاه کنار رفت، فقط و فقط به چشم هوادار و تیم ماندگار پرسپولیس رفت. طرفین هرگز نخواستند برای منافع مردم از منیت های به وجود آمده دست بردارند.
نشستن پای صحبت های هر یک نه تنها پنجره راهگشایی نیست بلکه بر عمق فاجعه اختلاف دو نفر می افزاید. گوش فرا دادن به صحبت افرادی که هر یک خود را محق می دانند و هر یک به سبک و سیاق رفتاری خود سعی دارند بگویند حق با آنهاست چه دردی از هواداری که دلش برای تیم به تب و تاب می افتد، دوا می کند؟

برای هوادار پرسپولیس چه سودی دارد بداند حبیب کاشانی به پای علی دایی با وجود 5 شکست متوالی ایستاد، اما سرمربی تیمش که بارها بی دلیل و با دلیل در سکوها نامش فریاد زده می شد، چشم به روی همه این ایستادن و حمایت بست و با آشکار شدن اختلافاتش با کاشانی هر چه دل تنگش خواست، گفت.
آری، برای هواداری که امسال شکست های سنگین پرسپولیس و باخت در دو دربی رفت و برگشت را تحمل کرد و دم نزد، چه فایده ای دارد که بداند علی دایی از درون باشگاه به تیمش آسیب رسید و این اطرافیان کاشانی بودند که بارها می خواستند در کارهای دایی خدشه وارد کنند.

کاش کاشانی یک بار برای همیشه می گفت چرا در روزهایی که این اختیار را داشت تا علی دایی را برکنار کند به حمایت بیشتر او تاکید کرد و امروز باید شاهد صحبت هایی از دایی باشد که فقط باعث دوگانگی در ذهن هوادار از این باب می شود که شاید کاشانی از حمایت های همه جانبه دایی هدفی جز خراب کردن دایی نداشته است.

ناراحتی دایی از کاشانی جایی سرباز کرد که به ناگاه در اتفاقی عجیب که مختص فوتبال ایران و حاشیه های ایرانی است، از یک لیدر سیلی خورد و باشگاه به جای حمایت از سرمربی تیم خود و محکوم کردن برخورد فیزیکی یک لیدر مقابل علی دایی مهر سکوت بر لب زد. البته که دایی هم نباید شأن خودش را آنقدر پایین می‌ آورد که با یک لیدر دهان به دهان می‌ شد. از این روز بود که دیگر هوادار نادیده گرفته شد. از این روز بود که علی دایی گویی فراموش کرد که یکی از افراد بزرگ فوتبال ایران است و در هیچ کجای دنیا چنین شخصیتی خود را همطراز یک لیدری که شاید خود فقط یک عاملی برای ضربه وارد کردن به دایی بوده، نمی کند. در اینکه حبیب کاشانی در مدیریت این موضوع می توانست بهتر کار کند شکی نیست اما علی دایی با خود چه کرد؟

هر روز مصاحبه کردن و هر روز علیه دیگری صحبت کردن چه سودی برای پرسپولیس داشت؟ آیا در روند نتیجه گیری تیم تاثیر گذاشت؟ اشتباهات تکراری خط دروازه و دفاع برطرف شد؟ در روزهایی که علی دایی باید حواس خود را معطوف نقاط ضعف تیمش می کرد به چه کاری مشغول شد؟ کاشانی چه کرد؟ او سکوت کرد و سکوت تا روزی که دیگر این سکوت هم لوث و بر همه آشکار شد که بین مدیریت و سرمربی چه روزهای بدی می گذرد.

* پرسپولیس عجیبت ترین تیم دنیا که با نابسامانی قهرمان شد
شاید گزافه نیست بگوییم که نام پرسپولیس باید به عنوان یک رکورد در تاریخ فوتبال جهان ثبت شود. در هیچ فوتبال روز دنیا و صاحب نامی تیمی را پیدا نمی کنید که جنس مشکلاتش مثل پرسپولیس باشد و بتواند به قهرمانی هم برسد. در این زمینه به نظر می آید باید پرسپولیس را تنها تیمی دانست که توانست بر تمامی مشکلاتش با این قهرمانی سرپوش بگذارد.

تیم قهرمان شده و هوادار باید منتظر روزهای خوب آینده باشد، نقل و انتقالات از امروز آغاز شده و هوادار باید در انتظار شنیدن نام بازیکنان جدید باشد، اما به جای آنها چه شنیده است. "حبیب کاشانی از پرسپولیس رفت " و "علی دایی با بازیکنان پرسپولیس خداحافظی کرد. " این بای بای ها چه سودی به حال پرسپولیس و هواداران این تیم دارد؟

بهتر است علی دایی به خود رجوع کند. او که مدام می گوید هیچ کجای دنیا یک لیدر به سرمربی حمله نمی کند، هیچ کجای دنیا سرمربی به دنبال حل کردن مشکلات تیم نمی رود،‌ سبگوید در کجای دنیا یک سرمربی سرتاسر فصل با کنایه و یا آشکار علیه مدیریت باشگاه موضع می گیرد؟

کدام سرمربی حرفه ای را در دنیا سراغ دارید که بعد از قهرمانی به دلیل اختلاف با مدیر تیمش برای اینکه با او مواجه نشود خود را در سرویس بهداشتی به مدت 20 دقیقه حبس کند؟ آیا با این روش به بازیکن خود بی احترامی به بزرگ تر را یاد نمی دهید؟
پرسپولیس و شیوه مدیریت فنی و غیر فنی آن را باید خاص‌ترین تیم دنیا معرفی کرد. تیمی که در ایران بیشترین طرفدار را دارد، در فصل جاری نه تنها با کاهش چشمگیر هودارانش روبه‌رو شد بلکه تمام درهای حجب و حیا در آن بسته شد.

* افسوس برای هوادار
جز افسوس برای پرسپولیس قهرمان، مرثیه دیگری نمی توان خواند. کاشانی شاید به دلیل یک قانون نانوشته که سرمربی تیم قهرمان تغییر نمی کند تصمیمی حرفه ای گرفت و چون می دانست با علی دایی نمی تواند کار کند، پرسپولیس را رها کرد اما هواداران چه می شوند؟

پرسپولیس مثل مرغی است برای عزا و عروسی. روزی افراد وارد آن می شوند تا به جایگاه اجتماعی مطلوبی برسند و روزی هم جدا می شوند تا این تیم را با همه مشکلات و غم هایش برای هوادار بگذارند. آری این هوادار است که همیشه با غم های تیمش می ماند. مسئولان در شادی و خوشی ها همیشه کنار هواداران هستند اما به محض بروز مشکل، وقت رفتن می شود آن هم جدایی با کوله باری از صحبت های ناگفته.
انگار گوش شنوایی برای مسئولان نیست. آقایان مدیر سرنوشت پرسپولیس با انبوهی از هواداران را به دست دارید این کلاف سردرگم را تا کجا قرار است بکشید؟

چه کسی پاسخگوی هواداری است که امروز به جای جشن گرفتن از قهرمانی تیمش باید تخم نگرانی در دل بکارد و خود را برای یک فصل بدتر از سالی که گذشت آماده کند؟ بیچاره هوادار که تمام عشق خود را روی سکوها فریاد می زند اما کاشانی ها و دایی ها برای نشان دادن حقانیت خود از همین مردم و هواداران مایه می گذارند تا چهره های خودپسند خود را مردمی جلوه دهند.
چه کسی به فکر آینده پرسپولیس است؟ از امروز فصل نقل و انتقالات آغاز شده اما پرسپولیس مدیر و مربی ندارد. چه سرنوشتی در انتظار این تیم است؟