خبرگزاری فارس: لژیونر معروف و پاراگوئه‌ای تیم بوکاجونیورز آرژانتین گفت: بازیکنان باید با رفتار درست الگوی جامعه باشند.

به گزارش خبرگزاری فارس، سانتیاگو سالسیدو بازیکن پاراگوئه‌ای که به عنوان لژیونر در لیگ حرفه‌ای آرژانتین بازی می‌کند در گفت‌و‌گو با سایت فیفا مطالبی را عنوان کرده است که به شرح زیر است:

*آقای سالسیدو، شما تبعیض در فوتبال را چگونه معنی می‌کنید؟
من می‌گویم این پدیده‌‌ای نابخردانه است. نه کمتر و نه بیشتر، نآاگاهی که از ابلهی برخی انسان‌ها سرچشمه می‌گیرد.

*چه زمانی برای شما محرز شد که پدیده تبعیض و توهین در فوتبال حضوری جدی دارد؟
اگر صادقانه بخواهم جواب بدهم باید بگویم درست همان موقع که به آرژانتین آمدم. در این جا تبعیض و توهین موج می‌زند، ولی من فکرم را معطوف آنچه در زمین بازی می‌شود، کردم. غیر از این زندگی به واقع سخت‌تر از آنچه است،‌ خواهد شد. در میدان بازی آدم عادت می‌کند که به‌خاطر یک توهین سرش را پایین بیندازد، اتفاقی که دردناک است.

*چه توهینی را بیشتر از هر چیزی در حرف‌های تند با حریف بیشتر از همه شنیده‌اید؟
آنها با الفاظ زشتی نسبت به من رفتار می‌کنند. باور کنید این جور کلمات را خیلی عادی در صحبت‌هایشان حین بازی برزبان می‌آورند. بدیهی است که من هم مثل خودشان جواب می‌دهم، ساکت نمی‌مانم که هرچه دل‌شان خواست به من بگویند. ولی این وضعیت فقط خاص آرژانتین نیست، شامل همه جا می‌شود. متاسفانه چنین حرکتی به‌نظر می‌رسد اکنون بسیار عادی شده است. رفتاری که اصلاً درست نیست. چون ما بازیکنان باید برای جامعه خود الگو باشیم.

*ظاهرا به آدم احساس متناقصی دست می‌دهد در مملکتی باشد که از یک سو درهایش را به روی دیگران می‌گشاید و از سویی دیگر هوادارانش تا جایی که می‌توانند شعار علیه پاراگوئه‌‌ای ها سر می‌دهند. خود شما وقتی در حین یک بازی با این شعارها مواجه می‌شوی، چه کار می‌کنید؟
در آن لحظات به خودم با ناراحتی می‌گویم این افراد چه‌قدر نادان هستند. غیر از این کاری از دستم برنمی‌آید. در هرحال بازهم می‌گویم که بازیکن باید صبر و تحمل داشته باشد تا بتواند در وسط زمین دوام بیاورد. موضوعی که واقعاً بسیار دردناک است. هرچند که در تلویزیون وقتی بازی را نگاه می‌کنی، تا حدی متفاوت است.

*می توانید در این زمینه مثال بزنید؟
چندی قبل یک دربی سنتی میان بوکاجونیورز و ایندپندینت را در تلویزیون دیدم. هواداران ایندپندینت علیه پاراگوئه‌ای‌های تیم حریف شعار می‌دادند و بعد اشیایی را به زمین پرتاب کردند. این حرکت زشتی بود، در کشورم مردم خیلی زیاد مسابقات لیگ آرژانتین را از طریق تلویزیون دنبال می‌کنند. همان لحظه بود که خودم را به جای هموطنانم گذاشتم تا متوجه شوم چه احساس بدی با دیدن چنین تصاویری پیدا می‌کنند. من پسری یک ساله دارم و خوشحالم که او هنوز خیلی کوچک است تا متوجه شود چه چیزی در محیط پیرامون‌اش می‌گذرد. اما اگر متوجه شود و از من سئوال کند، واقعا نمی‌دانم در این باره چه جوابی به او بدهم.

*در شرایط کنونی چه اقدامی انجام داده‌اید؟
هیچ کاری نکردم. در خانه هستم و احساس بدی دارم. کلا معتقدم این کارها از سر ابلهی است. چند روز قبل ایندپندینت در بازی با راسینگ برنده شد، گلزن آن بازی یک بازیکن پاراگوئه‌ای به اسم کرییستیان بائس بود. بهترین گلزن تاریخ باشگاه نیز ارسنیو اریکو از پاراگوئه است. اما فکر می‌کنید همین موضوع را چگونه می‌توان نقل کرد؟ در بین آنها،‌ بیان این نکات امکان ندارد. هواداران به محض شنیدن تعریف از پاراگوئه‌ای‌ها، حرف‌‌های بس زننده می‌زنند.

*شما این همه تغییر در کلام هواداران از موقعی که وارد ورزشگاه می‌شوند، را چگونه بر می‌شماری؟
واقعا در این باره چیزی نمی‌دانم، آن تماشاگری که در ورزشگاه به تو توهین می‌کند، در بیرون ورزشگاه برای گرفتن عکس یادگاری با پسرش یا امضا روی پیراهنش التماس می‌کند. حتی اگر مال تیم حریف هم باشی،‌ بازهم همین است. این موضوع را اصلا نمی‌توان تصور کرد و شرح داد.

*برای کمک به بهبود اوضاع چه کار می‌توان کرد؟
نمی دانم. شاید باید اوضاع را خوب تحلیل کرد. از یک سو می‌بینی حتی زمانی که بازی‌ها به خاطر دشنام‌های نژاد‌پرستانه قطع می‌شوند،‌ اقدامی به جا صورت گرفته است. از طرف دیگر شاهد خواهی بود اگر مبنا اینگونه باشد،‌ آن‌وقت هر هفته باید 7،‌8 بازی وسط کار قطع شوند. شاید یک ابزار اصلاح امور درنظر گرفتن جریمه‌های مالی و کسر امتیاز باشد. هرچند که این موارد علیه باشگاه و بازیکنان وجود دارد.

*اگر بخواهید خطاب به تماشاگرانی که چنین رفتار زشتی دارند، پیام بدهید و آنان را از انجام چنین کاری برحذر دارید، چه خواهید گفت؟
در آن صورت از آنها خواهم پرسید با این کارها چگونه می‌خواهند برای کودکان خود الگو باشند. خدا را شکر تربیت متفاوتی داشته‌ام، خوب می‌دانم چه جور آدمی هستم. همان‌گونه که به همه تا به حال گفته‌ام، با افتخار می‌گویم از پاراگوئه‌ای بودن،‌ خوشحالم و به خود می‌بالم.
انتهای پیام/آ