آقایان عزیز که هر کدام، ادعایتان بیش از عملکردتان است و از کمبود بودجه می نالید و برای رفع این مشکل، دست به دامان هر شخصی می شوید، کمی عاقلانه تر بیندیشید؛ راهکار این مشکل ساده تر از آن چیزی است که فکرش را می کنید.

به نقل از تابناک - پرداخت مبالغ کلان از بودجه بیت‌المال به بازیکنان فوتبال و نداشتن خروجی مطلوب در رده ملی و باشگاهی، به یکی چالش‌های اصلی ورزش ایران تبدیل شده است، به گونه ای که از مصاحبه بازیکنان، مربیان و مدیران باشگاه‌های لیگ برتری می‌توان چنین برداشت کرد که سقف قراردادها برای لیگ یازدهم، بیشتر شبیه یک شوخی است.

یکی از خبرگزاری ها نوشته بود: یک بازیکن خاص بـرای پـرسپولیسی شدن، پنج شرط عجیـب و غـریـب گـذاشتـه بود؛ از جمله اینکه پرسپولیس، عـلـیـرضـا ‌حقیقـی را کنـار بگـذارد و بـه ‌جـای او، دروازه‌بـان اسـتـقـلال اهـواز را بخرد و دیگر آن که باشگاه، 10 ‌درصد از قـراردادش را بـه مـدیـر بـرنـامـه‌هـایش بدهد و یکی از بـازیـکـنان لیگ برتری (احتمالاً منظور سیدجلال حسینی اسـت) را جـذب کـند و رقم پیشنهادی قرارداد هم چیزی نـزدیـک بـه یـک میلیارد بوده است.

البته پرسپولیسی‌ها شروط رحـمـتــی را نـپــذیــرفـتـنــد و ایــن بــازیـکــن، اسـتـقـلالـی شـد. بی گمان، این دروازه‌بان برای استقلال نیز ‌چنین شروطی گـذاشتـه اسـت، چرا که دروازه‌بـانـی کـه فصل گذشته، نزدیک به هشتصد میلیون تومان پول گرفته، چگونه حاضر می‌شود با نیمی از ایـن مبلـغ، درون دروازه بـایستـد؛ سقف قرارداد؟!

بنابراین، باید گفت وقتی بـدون آنکـه هیـچ ســازوکــار و چهـارچـوب مـشـخـصـی بـرای پـرداخـت‌هـا در فـــوتـبـــال تـعـــریــف شــود، پــول بـیــت الـمــال را بــه حـلـقــوم فوتبالیست‌ها ریختیم، باید فکر این روزها را می‌کردیم که یکی چون فلان دروازه بان ـ که به لطف قانون ممنوعیت استفـاده از دروازه‌بـان خـارجی مرد اول بازار نقل و انتقال می شود ـ اکنون برای یک فصل ایستادن درون دروازه، نزدیک به یک میلیارد تــومـان مـی‌خـواهـد و تـازه نـاراحـت هـم مـی‌شـود کـه چـرا او را «زیـاده خـواه» مـی نـامـنـد و مـدعـی مـی شـود کـه برخی می خواهند خرابش کنند!

عجب زمانه ای شده است؛ برخی آنقدر گستاخ شده اند که به جای سکوت، تنها به پر کردن جیبهای خود هستند؛ پول های که قطعا از جیب بیت المال هزینه می شود و در این برهه از زمان که همه دست اندرکاران کشور برای بهبود وضعیت اقتصادی مردم در تکاپو هستند، عده ای به لطف و راهنمایی دلالان سودجو، بدون هیچ مزاحمتی به کار خود ادامه می دهند!
متأسفانه، عده ای از مدیران کشور که تنها ادعای حرفه ای بودن را به خود نسبت می دهند، به دلیل ضعف مدیریتی، خام افراد سودجو می شوند!

آقایان عزیز که هر کدام، ادعایتان بیش از عملکردتان است و از کمبود بودجه می نالید و برای رفع این مشکل، دست به دامان هر کسی می شوید! کمی عاقلانه تر بیندیشید، چرا که راهکار این مشکل، ساده تر از آن چیزی است که گمان می کنید. شماها به جای خط و نشان کشیدن با همتاهای خود و سبقت گرفتن برای صحبت کردن با بازیکنان و بالا بردن نرخ کذایی آنان با همتاهای دیگر خود صحبت کنید و همکلام شوید. تاکنون که خام برخی بازیکنان و البته دلالان سودجو شدید، ولی باز هم دیر نشده؛ لطفا از سرمایه بیت المال درست هزینه کنید.

اکنون این پرسش مطرح است که به جز چند بازیکن که به کشورهای عربی رفتند، چه کسان دیگری خواهان خوب دارند؟ مطمئن باشید همه بازیکنانی که به کشورهای عربی رفته اند، همچون گذشته به زودی بازمی گردند. همه می دانند که آب و هوای کشورهای عربی چگونه است و تنها سه ماه از سال تحمل شدنی است و تمرینات بر خلاف کشور ما منظم و در هوای شرجی 50 درجه انجام می شود.

بازیکن فوتبال لیگ برتری 33 تا 70 میلیون در ماه

سقف قرارداد بازیکنان لیگ برتر چهارصد میلیون تومان است که بدون احتساب حقوق ماهیانه، رقمی بیش از 33 میلیون در ماه را نشان می دهد؛ البته برخی بازیکنان جوان تیم های شهرستانی، قراردادهایی نزدیک صد میلیون تومان و شاید کمتر نیز بسته اند.

بررسی ها و اخبار غیر رسمی، نشان می دهد گرانترین بازیکنان لیگ با رقم قرارداد سالیانه هشتصد میلیون تومان و حقوق ماهیانه سه تا چهار میلیونی در ماه، نزدیک 75 میلیون تومان به صورت متوسط در هر ماه درآمد دارند که البته در موضوع درآمد بازیکنان فوتبال، حق باشگاه ها، دلال ها و برخی مربیان و مدیران و ... را هم باید در نظر گرفت.

حتی برخی از ابرستاره ها که سخن از یک میلیارد به میان می آورند، نیز بیشتر از پانصد میلیون نمی ارزند و بسیار هستند بازیکنان اروپایی و با کیفیت که با دویست هزار دلار به ایران می آیند و کیفیت بالاتری هم نسبت به بازیکنان ایرانی دارند!

بنابراین، در چنین فضایی است که به نادرست، بحث سقف قرارداد را پیش می کشند و دعواها بیشتر می شود، چراکه تیم ها ملزم به نتیجه گرایی هستند و برای این کار، دست در خزانه دولت و مردم می کنند و ستاره می خرند، در حالی که اگر خصوصی بودند، نخست این که خودشان کنترل می کردند و دوم آن که این همه نگران یک نتیجه بد و سرنگونی از روی صندلی نبودند!