خبرگزاری فارس: مدافع پیشین تیم ملی ایتالیا بهترین لحظه زندگی خود را بالا بردن جام قهرمانی جهان در آلمان دانست.

به گزارش خبرگزاری فارس و به نقل از اسکای اسپورت ایتالیا، فابیو کاناوارو که به دلیل مشکلات پزشکی مجبور شد کفش‌هایش را بیاویزد، تا 3 سال دیگر به عنوان مدیر فنی الاهلی امارات به کار خواهد پرداخت.

کاناوارو در مورد خداحافظی از فوتبال گفت: دوست داشتم هم‌چنان در میادین حضور داشته باشم ولی به دلیل مشکل فیزیکی که داشتم، ادامه کار برایم میسر نبود. پس از آن‌که از تعطیلات بازگشتم و شروع به تمرین کردم، احساس کردم که درد پای چپم تمامی ندارد. خداحافظی از فوتبال بهترین تصمیمی بود که پس از ادامه‌دار شدن آسیب دیدگی‌ام گرفتم.

وی در مورد بهترین لحظه دوران فوتبال خود گفت: بدون شک بهترین لحظه دوران بازی و شاید بهترین لحظه زندگی‌ام در برلین رقم خورد، جایی‌که جام قهرمانی جهان را بالای سر بردم. ما تیم بسیار خوبی بودیم و پر از بازیکنانی که برای موفقیت می‌جنگیدند. پس از پیروزی در فینال، بالا بردن جام و نگاه کردن به آن در آسمان حس فوق‌العاده‌ای به من داد.

بهترین بازیکن جهان در خصوص بدترین خاطره خود در فوتبال گفت: شکست از فرانسه در فینال یورو 2000 بدترین خاطره‌ای است که در ذهنم مانده و همواره از این‌که نتوانستیم آن‌ها را شکست دهیم، احساس بدی دارم ولی درست 6 سال بعد ما انتقام آن شکست را در جامی معتبرتر گرفتیم.

کاناوارو تاکید کرد: در فوتبال دوستان بسیار خوبی پیدا کردم. بازیکنان بزرگی مانند الساندرو دل‌پیرو، جیان‌لوئیجی بوفون، چیرو فرارا و لیلیان تورام. آن‌ها عالی هستند و از این‌که می‌توانم در ادامه زندگی آن‌ها را در کنارم داشته باشم، بسیار خوشحالم.

وی ادامه داد: بهترین مربی هم که داشته‌ام بدون شک مارچلو لیپی است. او مرد بزرگی است و من در دوران فوتبالم چیزهای بسیاری از او آموختم. با او به قهرمانی‌های مختلفی در باشگاه و تیم ملی رسیدم. لیپی یک حرفه‌ای تمام عیار است. هنوز هم ارتباط نزدیکی با وی دارم و امیدوارم روزی بتوانم با این مربی در کادرفنی یک تیم فعالیت کنم.

کاناوارو همواره در گفت‌و‌گو‌های مختلفی اعلام کرده بود که دوست دارد فوتبال خود را در ناپولی به پایان ببرد، درست جایی‌که آن‌را آغاز کرده بود. او در ابن‌باره گفت: همواره دوست داشتم در ناپل از فوتبال خداحافظی کنم ولی توان بدنی من این اجازه را نداد که چند سال دیگر به بازی ادامه دهم تا بتوانم به آرزویم برسم. این حسرت همواره با من خواهد بود.
انتهای پیام/ا