ای کاش! معمارزاده به پرسپولیس نمیآمد
90: علیرضا حقیقی با بازیهای بسیار خوبی که این روزها انجام میدهد پیراهن شماره یک تیمملی را نشانه رفته است و هدف اصلی او با توجه به قد و بالای کشیدهای که دارد رسیدن به دروازه تیمملی است. حقیقی برای این کار ابتدا در افکار و سیستم ذهنی خود تجدیدنظر کرد و از مسایل حاشیهای دوری جست. البته حقیقی از آخر و عاقبت شیث رضایی هم به خوبی درس گرفت و در تیم دایی مسایل انضباطی را به شدت مراعات کرد و با تلاش خود رحمان احمدی را به نیمکت ذخیرهها دوخت.
البته در این میان نباید از نقش پدر حقیقی غافل ماند که اکثرا از نزدیک فوتبال او را تحت نظر دارد و مواظب اوست تا بتواند با توجه به جوانی و استعداد ذاتیاش به آنچه که شایستگیاش را دارد، دست یابد.
انصافا به اذعان اکثر کارشناسان پس از عابدزاده و رحمتی فوتبال ملی ما صاحب دروازهبان آماده و با هوشی در حد این دو نشده است و حالا که حقیقی پتانسیل این را دارد خود را به عنوان مدعی اصلی پیراهن شماره یک تیمملی مطرح کند؛ رقیبی نزدیک به او در تیم پرسپولیس میآورند که ممکن است این موضوع هم به ضرر پرسپولیس تمام شود هم به ضرر حقیقی و معمارزاده و هم به ضرر تیمملی!
قطعا یک مربی در حد کیروش هم دو دروازهبان از یک تیم باشگاهی را به اردوی تیمملی دعوت نخواهد کرد و این مسئله یعنی از سوختن یکی از مهرهها و سرمایههای تیمملی.
به هر حال بهتر این بود که خود معمارزاده از حضور در جمع پرسپولیسیها منصرف شود و به حاشیه رفتن و افت مهدی رحمتی هنگام فیکس شدن وحید طالبلو را به یاد بیاورد یا همین وحید طالبلو در چند بازی که محمد محمدی فیکس میشد کلا از نظر روحی – روانی به هم ریخت و حتی خودش توپ را درون دروازه آبیپوشان جای میداد و... این نمونههای عینی را آوردیم تا ثابت شود در فوتبال ما و اکثر تیمهای مطرح جهان دو سلطان در یک اقلیم نمیگنجند.
