اختصاصی 90/اینجا هیچکس حیا نمیکند!
غافل از اینکه در اینجا هیچکس نه حیا میکند و نه این پستها و مقامها را به این راحتی رها میکند و میرود! آخر یکی نیست به این تماشاگران و احیانا تماشاگر نماها بگوید که برادر جان! کجا بروند از اینجا بهتر؟ سفر راه به راه، حق ماموریت و هتلهای 5 ستاره رایگان راه به راه، شهرت در حد لالیگا، کجا بروند از اینجا بهتر که شب و روز گاف بدهند و به ریش مردم هم بخندند!
آهای آقای تماشاگر و یا احیانا تماشاگرنما! این آقایان اگر صد تا دکترا و مهندسی هم داشتند و بهترین ایستگاه فضایی دنیا را هم میساختند اینقدر روزنامهها و تلویزیون و رادیو و سایتها به سراغشان نمیرفتند و برای مصاحبه گرفتن از آنها خود را کوچک نمیکردند، اما افسوس که فعلا در به این پاشنه میچرخد!
آهای تماشاگران عزیزی که خودتان هیچوقت شعار «حیاکن، رها کن» را رها نمیکنید و سالهاست که این شعار را در استادیومها سر میدهید! روی سخن من با شماست! تاکنون کدام مسئول چه ورزشی و چه غیرورزشی با اینهمه گاف و افتضاحات به بار آورده و هدر دادن بیتالمال و نابود کردن منابع طبیعی و چیزهای دیگر از عملکرد خویش حیا کرده و رها کرده که جناب کفاشیان دومی آن باشد؟ این آقایان تازه وقتی میزان افتضاحاتشان بالا میرود به همان اندازه اعتماد به نفسشان نیز بالا میکشد و طوری از عملکرد و کارنامه درخشان خود سخن میگویند که تو گویی نه بهترین مدیر ورزشی و غیر ورزشی ایران و جهان بلکه بهترین مدیر کهکشان راه شیری هستند. افلاطون میگوید: سعادت جامعه به مراتب مهمتر از سعادت یک فرد است، اما گور بابای افلاطون که اینجا سلامت میز و پست و مقام یک فرد میارزد به صد جامعه! اینجا یک فرد حاضر است همه چیز را خراب کند، اما سلامت میزش به خطر نیفتد. آهای آقای تماشاگر و یا احیانا تماشاگرنما! من به تو انتقاد دارم. همیشه رفتن رسیدن نیست، اما برای رسیدن چارهای بجز رفتن نیست و در بنبست پرواز، همیشه راه آسمان باز است و پرواز باید آموخت، اما اینها پرواز را نه بلد هستند و نه میآموزند و عاشق زیر آبی رفتن هستند!
کامران احمدپور
