برای استفاده از همه امکانات سایت باید جاوا اسکریپت مرورگر خود را فعال کنید.

دلم خیلی پر است، برای شهرت باج نمی‌دهم

حامد حدادی از رسانه‌ها دلخور است و اگر کسی با او تماس بگیرد پاسخ نخواهد داد(!)، اما میزان این دلخوری به اندازه‌ای نیست که مردم و علاقه‌مندان به این بسکتبالیست 2 متر و 18 سانتی‌متری بیش از پیش در انتظار بگذارد

حامد حدادی حدود ده روز پیش به ایران آمد و با آمدنش تمام خبرنگاران را به سالن بسکتبال آزادی کشاند، ولی وقتی با هیچ خبرنگاری مصاحبه نکرد همه متوجه دلخوری او از رسانه‌های ایرانی شدند و تلاش کردند با روشهای مختلف زبان او را باز کنند. حدادی با رفتن تیم ملی به مجارستان عازم اهواز شد تا با خانواده‌اش دیدار تازه کند و از تمام مشغله‌های دنیای حرفه‌ای به دور باشد.

نقش "یحی‌بن زمزم" در سریال مختارنامه دوباه خبرنگاران را به سمت سنتر اول آسیا کشاند، اما در دسترس نبودن او باعث شد تا سکانس حضورش در این سریال بدون نظرات وی به پایان برسد. در ادامه دلخوری‌های حامد حدادی و مصاحبه نکردنش با رسانه‌ها، عرق این ملی پوش به خوزستان باعث شد تا خبرگزاری ایسنا در منطقه خوزستان بتواند در گفت و گویی اختصاصی گام بزرگی برای آشتی حامد حدادی با رسانه‌ها بردارد.

مشروح گفت و گو را در ادامه می خوانید:

*آقای حدادی آنقدر از رسانه‌ها دلخورید که مصاحبه نیز نمی‌کنید؟

 

- رسانه‌ها در مدتی که من در NBA بازی کردم انصافا نه به من زنگ می‌زدند و نه سراغی از من می‌گرفتند. البته این را قبول دارم که در سال دوم حضورم با من تماس داشتند، ولی این‌که می‌گویند ما شماره‌ای از تو نداشتیم اصلا باور کردنی نیست، چرا که همه شماره‌ی موبایل من را دارند و هر کسی که به من زنگ می‌زد با او مصاحبه می‌کردم. فکر می‌کنم رسانه‌های ما با بسکتبال و یا بهتر بگویم با حامد حدادی مشکل دارند. من نمی‌دانم مشکل رسانه‌ها‌ با من بر سر چه موضوعی است. چرا بازی‌های حامد حدادی پخش نمی‌شود؟ چرا اسمی از حامد حدادی در رسانه‌ها نیست؟ و یا چرا وقتی که تیم حدادی می‌بازد می‌گویند حدادی باخت، اما وقتی که همین حامد حدادی خوب بازی می‌کند، چیزی در موردش نمی‌نویسند؟ و خیلی موارد دیگر که برایم جای سوال است. به همین دلیل بیش از یک سال است که تصمیم گرفتم مصاحبه‌ای انجام ندهم و اگر هم با شما مصاحبه کردم، فقط و فقط به خاطر عرقی است که به خوزستان دارم، نه چیز دیگری.

*بسکتبالی صحبت کنیم. از تجربه‌های سه ساله خود بگویید.

- در هر ورزشی هر فردی که بخواهد به شرایط جدیدی پا بگذارد و خود را با آن شرایط وفق دهد، قطعا در سال اول قدری ضعیف‌ کار می‌کند. سال دوم بهتر شده و در سال سوم با کسب تجربه از شرایط بازی در موقعیت جدیدش، بهتر از قبل کار می‌کند. هر چند که در سال اول حضورم در NBA بازی نکردم، ولی تلاش کردم تا در کنار بازیکنان تیم به هماهنگی برسم. همین که بخواهید تیم و یا شهر محل بازی خود را عوض کنید، بسیار سخت است؛ حالا چه برسد به این‌که بخواهید در کشوری دیگر بازی کنید.

متاسفانه مسلط نبودن به زبان انگلیسی به من ضرر زد و از تمام برنامه‌ها عقب افتادم. در سال نخست حضورم در NBA بیشتر زبان انگلیسی‌ام را تقویت کردم. در سال اول حضورم در لیگ NBA در هفت بازی اول اصلا بازی نکردم، ولی در ادامه توانستم در 20 دیدار آخر فصل در میدان حاضر شوم و تاحدودی عملکرد راضی‌کننده‌ای داشته باشم و حضورم را در فصل بعد رقابت‌ها در تیم ممفیس قطعی کنم.

در سال دوم حضورم در ممفیس، مسوولان این تیم امیدواری بسیاری به من دادند و ‌گفتند چون عملکردم در 20 بازی پایانی فصل گذشته رضایت‌بخش بوده در این فصل از من بیشتر استفاده خواهند کرد، ولی متاسفانه با یک بازیکن آفریقایی جدید قرارداد امضا کردند و این موضوع باعث شد که نتوانم آن‌طور که باید خودم را نشان دهم.

در سال سوم حضورم در لیگ NBA با مشکلات خانوادگی مواجه شدم و نتوانستم پیشرفت خوبی کنم. این موضوع باعث شد که دیر به شرایط آمادگی برسم و فقط در چند دیدار، بازی کنم و کلا از برنامه‌های تیم خارج شدم. درحالی که تلاش می‌کردم تا به شرایط آمادگی خود برگردم و رقیب آفریقایی‌ام را کنار بزنم، او از تیم کنار گذاشته شد و یک بازیکن دیگر با قامت کوچکتر وارد تیم شد.

*از لیگ NBA هم بگویید. در بالاترین سطح بسکتبال دنیا که آرزوی هر بسکتبالیستی است، حاضر بودید.

- قطعا عملکرد و سرعت در این لیگ خیلی بهتر و بیشتر از جاهای دیگر است. در NBA همه بازیکنان به خوبی در حمله شرکت می‌کنند، پاس می‌دهند، پرش‌های خوبی دارند و به خوبی همدیگر را در زمین پیدا می‌کنند. واقعا هر بازیکنی که در NBA بازی می‌کند استثنایی است. ‌هر کس که بخواهد در این لیگ به میدان برود باید خیلی تلاش و تمرین کند. رفتن به لیگ NBA کار سختی، ولی ماندن در آن سخت‌تر است.

*از نظر فنی همان حامد حدادی هستی؟

- در طول سه سال حضورم در NBA سعی کردم خودم را با بازی در این لیگ وفق دهم. من در المپیک گذشته تاحدودی نقطه ضعف داشتم، ولی در بازی‌های جام‌جهانی اخیر سعی کردم در امتیازگیری موثرتر باشم و ریباندهای پی‌درپی انجام دهم. قدرت و سرعت پاهایم بعد از چندین سال حضور در NBA واقعا بهتر شده چرا که تمرینات آنجا با تمرینات ما متفاوت است و همه چیز روی برنامه‌ انجام می‌شود.

باتوجه به بازی‌هایی که در طول این سه سال در لیگ NBA انجام داده‌ام تجربه‌ام بیشتر شده است. اکنون می‌توانم در طول بازی نفس‌گیری بهتری داشته باشم و انرژی خود را به نحو خوبی در تمام 40 دقیقه بازی تقسیم کنم تا در میدان کم نیاورم. قبل از این‌که به لیگ NBA بروم بیشتر شوت می‌کردم، ولی در حال حاضر هم می‌توانم شوت کنم و هم می‌توانم پشت حمله بازی کنم و پاس‌های بهتری بدهم. در کل حامد حدادی بعد از حضور در لیگ NBA تفاوت بسیاری با حامد حدادی قبل از حضور در لیگ NBA کرده است و هم اکنون شرایط بسیار بهتری دارد.

* قصد جدایی از ممفیس را داشتید؟

- هیچ وقت چنین چیزی را نگفته‌ام. متاسفانه‌ رسانه‌ها از همان موقع شروع به تخریب من کردند. در یک مصاحبه‌ای با رسانه‌های خارجی متاسفانه به دلیل این‌که آن‌ها نتوانستند درست صحبت من را به زبان‌ انگلیسی ترجمه کنند، چیز دیگری از قول من نوشتند و این موضوع باعث شد که باشگاه برداشت دیگری از حرف‌های من داشته باشد. آن‌ها از قول من نوشتند که حامد حدادی سوپراستار NBA است و باید بازی کند. من هیچ وقت چنین حرفی نزدم. وقتی‌ آن‌ها از من سوال کردند که چرا بازی نمی‌کنی؟ پاسخ دادم من فعلا سوپراستار نیمکت هستم یعنی فعلا باید روی نیمکت بنشینم. صحبتی که به اشتباه از قول من روی سایت‌ها درج شده بود باعث شد که من مورد تمسخر قرار بگیرم. فقط به دلیل این‌که یک کلمه را اشتباه ترجمه کرده بودند. متاسفانه روزنامه‌های ایرانی هم این موضوع را بیان کردند که باعث ناراحتی من شد.

صحبت‌هایی شنیدم که با من رفتارنژاد پرستانه کرده‌اند که اصلا این طور نبوده است. آن‌ها بهترین رفتار را با من دارند و هر امتیازی که برای سایر بازیکنان تیم لحاظ می‌شود برای من هم در نظر گرفته می‌شود. اگر در رسانه‌ها چیزی عکس این موضوع درج شده است شایعه‌ای بیش نیست.

* در NBA لقب امیدوار کننده دارید؟

- در یک بازی تیم ما عقب بود و وقتی که من وارد زمین شدم در طول هشت دقیقه کاری کردم که تیم پیروز میدان شد. بعد از آن روز روزنامه‌های خارجی تیتر زدند که حامد حدادی امیددهنده ممفیس است. متاسفانه فردای همان روز وقتی روزنامه‌های ایران را دیدم هیچ مطلبی در این باره ننوشته بودند. اصلا ننوشتند که من چنین عملکردی داشتم و توانستم بازی باخته را به پیروزی تبدیل کنم.

*دلت خیلی پر است.

‌- من نمی‌دانم دلیل این رفتار رسانه‌ها چیست. مگر حامد حدادی چه کار کرده است؟ بله حامد حدادی باج و یا پول به کسی نمی‌دهد. من به کسی پول نمی‌دهم که عکسم را روی جلد بزند. من مثل بقیه که پول می‌دهند و یا خیلی کارهای دیگر انجام می‌دهند، نیستم. حامد حدادی حرفش را درون زمین می‌زند.

‌من نمی‌دانم که آیا شهرستانی بودنم باعث می‌شود که این همه حرف و حدیث و حاشیه‌ برایم ایجاد شود و یا موضوع چیز دیگری است؟ به هر صورت من کار خودم را انجام می‌دهم. مصاحبه کنم یا نکنم، عکسم روی جلد برود یا نرود، برایم مهم نیست، چرا که من عقده عکس ندارم.

متاسفانه در کشور ما هیچ کس به غیر از بسکتبالی‌ها نمی‌داند که لیگ NBA چیست و کجاست. بیشتر مردم ما نمی‌دانند NBA چه چیزی است، ولی به خوبی از فوتبال دسته سه مالدیو آگاهی دارند. این‌که فلان فرد زمانی مربی فوتبال ایران بوده و اکنون در لیگ کشور دیگری مشغول مربیگری است، خبرش در رسانه‌ها درج می‌شود و یا درمورد این‌که فلان فوتبالیست موهایش را کج کرده و یا فلان مدل را زده است، خبر می‌نویسند. من عقده‌ای نیستم و نمی‌خواهم در روزنامه‌ها و یا در دید مردم باشم و خودم را درگیر مسایلی کنم که بعد همین رسانه‌ها به من بگویند چرا فلان کردی، هر چند که حاشیه‌ها نمی‌گذارند.

هر کس که به من زنگ بزند و بخواهد با من مصاحبه کند، می‌گویم که مصاحبه نمی‌کنم. فقط همین و بس! البته چون قول رفتن به تلویزیون را داده‌ام شاید روزی به آن‌جا بروم و در برنامه‌ای که اصلا ورزشی نباشد حضور پیدا کنم.

*همین دلخوری‌ها نمی‌گذارد مصاحبه کنید؟

- دلیلی برای مصاحبه کردن نمی‌بینم. آن موقعی که در آمریکا بودم و نیاز به حمایت داشتم اصلا خبری از رسانه‌ها نبود. آیا قبول ندارید آدمی که در کشوری غریب تنها زندگی می‌کند، نیاز به حمایت دارد؟ حالا این حمایت می‌تواند عاطفی، ورزشی و یا مطبوعاتی باشد.

فوتبالیست‌های ما که در خارج بازی می‌کنند شاید اصلا احساس تنهایی نکنند. آن‌ها با خیال راحت به فوتبال‌شان می‌پردازند و مورد حمایت هم قرار می‌گیرند، ولی متاسفانه با بازیکنان بسکتبال و سایر رشته‌ها چنین رفتاری نمی‌شود.

* خوب یک مقدار در مورد وضعیت بسکتبال ایران صحبت کنیم.

- معتقدم که بسکتبال ایران در حد خوبی رشد کرده و فراتر از آسیا است و همه ساله حرف‌های بسیاری برای گفتن دارد. هماهنگی بین بازیکنان تیم‌ملی بزرگسالان بسیار خوب است، چرا که چندین سال است که در کنار هم بازی می‌کنند. شاید قبلا قدری خودخواهی بین بسکتبالیست‌های ایران بود، ولی اکنون بسکتبال در ایران به صورت گروهی انجام می‌شود و بازیکنان به خوبی می‌دانند که باید در خدمت تیم باشند.

* در مورد جام ملت‌ها چه فکر می‌کنید.

- بسکتبال ما سه، چهار سال است که قهرمان آسیا می‌شود، ولی هنوز نتوانسته است که یک میزبانی مسابقات را به صورت مستقل بگیرد. سوال من این جاست که بسکتبال ما برای چه تاکنون نتوانسته است میزبانی بگیرد؟ به خاطر این‌که سالن بسکتبال ندارد. تاکنون سه رییس به خودم قول دادند که سالنی برای بسکتبال احداث می‌کنند.

سال گذشته در مسابقات ترکیه به آقای سعیدلو گفتم اگر یک سالن بسکتبال مثل سالن بسکتبال ترکیه درست کنید می‌توانیم میزبانی رقابت‌های مختلف را قبول کنیم و به جای این‌که بگوییم ما 100 درصد قهرمان می‌شویم 150 درصد قول قهرمانی می‌دهیم، ولی متاسفانه تاکنون هیچ یک از آن وعده‌ها عملی نشده است. باید قبول کرد که در حال حاضر چیزی برای بسکتبال نیست.

چرا باید آخرین میزبانی ما در رده ‌سنی امید و آن هم در سال 81 باشد. 9 سال است که تیم‌های بین‌المللی وارد ایران نشده‌اند. دلیل این موضوع چیست؟ این مسایل فقط مشکل من نیست بلکه مشکل بسکتبال ایران است. ما بسکتبالیست‌ها از مسوولان خیلی گله‌مند هستیم، چرا که هیچ وقت جوابگوی ما نیستند. مسوولان ورزشی ما خیلی بد مدیریت می‌کنند، چرا که اکنون همه چیز به سمت فوتبال رفته و از حمایت دیگر رشته‌ها خبری نیست. فوتبال که تاکنون نتیجه نگرفته و فقط مانده که تیم نونهالان‌مان هم حذف شود تا همه چیز در فوتبال کشور کامل شود.

* از مشکلات خانوادگی‌ صحبت می کنید؟

- در این باره حرفی ندارم و دوست ندارم آن‌ را تعریف کنیم. این موضوع حاشیه نیست، ولی رسانه‌ها هم دروغ‌های زیادی نوشتند. رسانه‌های ما موضوعی که ورزشی است را کوچک جلوه می‌دهند، اما برعکس مشکل خصوصی و خانوادگی ورزشکاران را بزرگ جلوه می‌دهند و درست نبود که مشکل خانوادگی من در رسانه‌ها درج شود.

متاسفانه اتفاقات خانوادگی من در رسانه‌ها درج شده و دیگر نمی‌توانم جلوی آن را بگیرم ولی من از رسانه‌ها انتظار دارم که این قدر بد ننویسند. مواردی که رسانه‌ها در مورد من و مشکلات خانوادگی‌ام منتشر کردند خیلی بزرگ‌نمایی و اصلا آن طوری نبود که آن‌ها اعلام کردند. متاسفانه رسانه‌های ما بد برداشت کردند و آن را گسترش دادند.

*مدیریت ورزش را که خوب نمی‌بینید، مدیریت بسکتبال ایران چگونه است؟

- کارنامه رییس فدراسیون بسیار درخشان است و همان طور که می‌دانید تمام مقام‌های قهرمانی و درخشش تیم‌های ملی در زمان مدیریت این فدراسیون بوده که این موضوع نشان از برنامه‌ریزی بسیار خوب فدراسیون است.

*از مختارنامه هم بگو...

- هفت سال پیش برای بازی در سریال تاریخی مختارنامه به من پیشنهاد شد که پذیرفتم. هر چند که تجربه خوبی برایم بود، ولی مسوولان سریال، جور دیگری ماجرا را برایم تعریف کردند. جمعه شب که بازی‌ام را دیدم آن طور که باید به دلم نچسبید، ولی در کل برای اولین بار نقش تاریخی بازی کردن تجربه خوبی بود.

اگرچه با بازیگران و کارگردان بسیار بزرگی کار کردم، ولی معتقدم که هر کس به حرفه‌ی اصلی خودش بپردازد بهتر است و واقعا فیلم تاریخی بازی کردن برای من کار سختی بود. عکس این موضوع نیز وجود دارد که اگر بازیگری بخواهد بسکتبال بازی کند قطعا برایش سخت خواهد بود. به هر حال من تمام سعی خودم را کردم تا در این نقش خوب بازی کنم.

*پس از آن پیشنهاد بازی در فیلمی داشتید؟

- از چند فیلم کمدی پیشنهاد داشتم، ولی قبول نکردم و چون دیگر کسی با من تماس نگرفت به ورزش چسبیدم و فیلم بازی کردن را کنار گذاشتم.
 

تاریخ: 1390/5/3
کلمات کلیدی: ، ، ، ، ،
اشتراک گذاری:          
لینک کوتاه:

نظرات
نام:
ایمیل:
وب سایت:
متن:
کد امنیتی:کد امنیتی
تکرار کد امنیتی: