90: تیم‌ملی شرایط ویژه‌ای را تجربه می‌کند. شرایطی که مولود شناسنامه‌ها است. شناسنامه‌هایی که هم امروز و هم فردا تیم را به خطر می‌اندازد. امروز که تیم کمبود بنزین سبز را حس می‌کند و فردا که فقدان ذخیره طلایی را تجربه می‌کند. تیم‌ملی از این منظر تیمی است معلق! معلق میان نتیجه‌گیری و ذخیره سازی. معلق میان ابقا و احیا. میان امروز و فردا. فوتبالی که در تمام این سالها خورده و خوابیده، حالا تیم ملی خود را به جایی رسانده که نه صاحب نسلی است طلایی و نه برخوردار از پشتوانه‌ای اساسی. اینگونه است که کی‌روش وارث تیمی معلق شده است. تیمی که از یکسو باید با تنزل رتبه خود بجنگد و از سوی دیگر با "وداع" نسلی خاطره‌انگیز کنار بیاید.

***

تیم‌ملی "مسن" است. میانگین سنی این تیم در همین دیدار با ملوان همه واقعیت را می‌گوید. وقتی از 22 بازیکن کی‌روش تنها دو، سه نفر زیر 25 سال هستند، عمق فاجعه مشخص می‌شود. حال باید پرسید تیمی که ترکیب اصلی‌اش صاحب میانگین 28 سال می‌باشد، اگر به دروازه‌ "برزیل 2014" برسد چند ساله خواهد بود؟ موضوع زمانی بغرنج‌تر می‌شود که به خاطر بیاوریم این تیم مولود لیگی عقیم است. لیگی که در چند فصل اخیر برترین چهره‌اش نه نوجوانانی تازه از راه رسیده که بزرگانی چون باقری 36 ساله و مجیدی 33 ساله و در بهترین وضعیت خلعتبری 28 ساله بوده. لیگی که پدیده فصل قبلش رضا نوروزی 29 ساله بوده ، می‌تواند نسل تازه‌ای را به عرصه ملی ببخشد و تیم‌ملی را نو کند؟

***

کی‌روش به خوبی به ضرورت نوسازی و احیای تیم‌ملی واقف است. او که با همین ویژگی خاص به ایران آمده از روز نخست بر جوانگرایی تاکید داشته است. پرسش بزرگ اما این است که آیا او باید در "خلاء" دست به رنسانس سنی بزند؟ وقتی ابزار این احیای نسل در اختیار او نیست و مهم‌تر آنکه وقتی "فرصت" این نوسازی از او دریغ می‌شود آیا می‌توان از او یک تیم‌ملی جوان و صاحب خونی تازه طلب کرد؟ وقتی حتی از مصاف با مالدیو تنها تعداد توپ‌هایی که به تور این حریف محقر رسیده، متر و معیار قرار می‌گیرد و پیروزی 17 گله آن تیم طلایی چماقی بر سر کی‌روش می‌شود، آیا به فردا می‌توان امیدی داشت؟ جوانگرایی هزینه بردار است و اینجا کسی میلی به پرداخت این هزینه ندارد. کی‌روش هم که عقبه‌اش مهارت برجسته در پرورش نسل جوان، خلاق و مستعد است، درگیر همین ترس می‌شود. آبی یا زرد ...

***

تیم‌ملی ناگزیر از پوست انداختن است. ناگزیر از تغییر نسل و تازه شدن. این تغییر البته در شرایطی که راه ناهموار صعود به جام‌جهانی آغاز شده که با انقلابی ناگهانی و با اصلاحاتی تدریجی ممکن خواهد بود. راهی با هزینه‌ای اندک و مقرون به درایت. راهی که البته تنها با زایش نیروهای داخل لیگ و پرورش آنها در آن چرخه میسر خواهد بود. آنهم در شرایطی که روز به روز به مربیان محافظه کار و مدیران نتیجه‌گرا در لیگ ایران افزوده می‌شود. این فوتبال ترسو، پرتوقع و عجول به کی‌روش اجازه گذار از این مرحله تعلیق را می‌دهد؟ باید دید.

 

رضا عباسی