عبوری محتاطانه، بی‌کیفیت و بی‌شکوه 90: مالدیو بزرگ شده یا ما کوچک شده‌ایم؟ این می‌تواند پرسش یک نظرسنجی نقادانه باشد پس از پیروزی خفیف در ماله بر مالدیو. البته اگر زدن یک گل آن هم با «آژان‌کشی» به چنان حریفی نامش پیروزی باشد! آنچه پنجشنبه شب در ورزشگاه محقر اما پرشور مالدیو رقم خورد نه یک پیروزی آسان، بی‌دردسر و از سر شکم‌سیری برای ما بود که بیشتر یک برتری عذاب‌آور، دشوار و پرمشقت بود. آن هم با کمترین اختلاف و با بیشترین تلفات!

رضا عباسی

مالدیو البته چیزی برای باختن نداشت. همین دست‌های خالی، سری نترس به این تیم بخشیده بود و قلبی شجاع. اینگونه بود که مالدیو تا سر حد جان، دوید و جنگید. شیوه انتحاری مالدیو همانی بود که انتظار می‌رفت. آنچه اما دور از انتظار بود شمایل تیم کی‌روش بود. تیمی آسیمه‌سر، تحت تاثیر و دنباله‌رو! واکنش تیم ایران به آنچه در میدان می‌گذشت واقعا غیرقابل هضم بود.

آنچه در بازی دیده شد هیچ نسبتی با اختلاف سطح دو تیم نداشت. تیم کی‌روش برخلاف باور ما، اصلا مغرور نبود و برای برتری در میدان جان کند. این، یعنی ما به هیچ عنوان در موضع کوچک شمردن حریف نبودیم و حتی از آن سطح برتری بی‌نصیب بودیم که در جایگاه «غرور» بنشینیم. به راستی تیمی چون ایران که ادعای آقایی در آسیا را دارد چگونه خود را به سطح تیمی چون مالدیو رساند، در شیوه بازی حریف محقرش غرق شد و منفعلانه تنها چشم به جادوی فردی بست؟

*   *   *

پرسش‌های دیگری هم در میان است. این‌که عصبیت مردان ایران چه معنایی داشت؟ خطاهای مکرر علی کریمی  - که بیش از همه عمرش مرتکب خشونت شد – و عقیلی و زارع و حدادی‌فر را چگونه می‌توان تفسیر کرد؟ و البته سئوالات فنی‌تر دیگر. این‌که یکی مثل علی کریمی، آن جادوگر بنام، چگونه اینچنین کم‌خطر شد و تا سطح یک بازیکن معمولی نزول کرد؟ جایگاه نامانوس او در تیم کی‌روش به عنوان یک هافبک تدافعی چقدر در این افول نقش داشته؟ یا این‌که چرا در چنین دیداری تیم ایران باید همچنان مهدی رحمتی را درون دروازه داشته باشد؟ و این‌که تیم ما اگر با مالدیو احتیاط را کنار نگذارد، پس دیگر مقابل کدام حریف سری شجاع خواهد داشت؟ اینها سئوالاتی است پیش روی کارلوس کی‌روش. مردی که قرار است فوتبال ما را به سطح کارنامه و کلاس خود برساند نه این‌که خود، همقد و هم‌اندازه فوتبال ما شود. آنچه اما در ماله دیدیم نشان از ترس کی‌روش داشت، نداشت؟

*   *   *

نزول اختلاف 17 گله میان ایران و مالدیو به تنها یک گل، بی‌تردید ناشی از یک بازی و یک اتفاق و یک انتخاب نیست. ریشه در خوابی 10ساله دارد. در این تنزل درجه هم کارلوس کی‌روش اگر نگوییم صاحب هیچ گناهی نیست باید گفت کمترین تقصیر را دارد. بی‌تردید اما در ادامه این راه، او باید صاحب سهم باشد و صاحب نقش. صاحب سهم در مهندسی جدید تیم و صاحب نقش در بازسازی تیم. کی‌روش را نمی‌توان معمار تیمی چون تیم پنجشنبه دید و بدان راضی شد.

*   *   *

اگر خلاف حس ناسیونالیستی نبود آرزو می‌کردم که ای کاش تیم‌ملی در ماله شکست می‌خورد. شاید تنها شکست از حریفی چون مالدیو، همچون یک سیلی سنگین ما را از این خواب گران هوشیار کند. هر چند برتری یک بر صفر آن هم با چنان کیفیتی، کم از یک شکست نداشت. کسی صدای این سیلی را شنید؟!

*   *   *

آنچه تیم کی‌روش از مالدیو به ارمغان آورد نه صعودی مقتدرانه که عبوری محتاطانه بود. عبوری بی‌کیفیت و بی‌شکوه. پرواز در ارتفاع پست...