با عشق و احترام بجنگ جنگجو ... 90: این زنگ فوتبال است. فوتبالی که بی‌دریغ می‌آید و شریک می‌گیرد. بزرگ و کوچک را، پیر و جوان را، زن و مرد را. شریک سفره پرهیاهویش. شریک باخت‌ها و بردهایش. شریک شادی و اندوهش. شریک فراز و فرودش. شریک سکوت و فریادش. شریک اشک‌ها و لبخندهایش...

رضا عباسی

 

 

آری، فوتبال همین است. وقتی که نیست، زندگی چیز زیادی کم دارد و وقتی که هست می‌شود، هستی می‌بخشد...

*   *   *

لیگ یازدهم از امشب آغاز می‌شود. با پرچم‌های رنگی و ستاره‌های اسمی، با نیمکت‌های داغ و سکوهای شلوغ. با سوت‌های زیر و بم. با شوت‌های زیاد و کم. با ورزشگاه‌های کوچک و بزرگ. با شهرهای نزدیک و دور. با لهجه‌های شمال و جنوب. با صبح‌های خبر، غروب‌های نظر، شب‌های نود...

***

لیگ یازدهم از امشب حیات می‌یابد. لیگی که «حرمت‌» می‌خواهد در جنگ و جدل‌هایش حتی. لیگی که «حرمت» می‌خواهد در پیروزی و شکست‌هایش حتی. لیگی که «حرمت» می‌خواهد با بزرگ و کوچک‌هایش حتی... در بالا و پایین‌هایش حتی. لیگی که امروز به اینجا رسیده، کم بی‌حرمتی نداشته. کم بیانیه بداخلاقی و لقب‌های بد اخمی نداشته. کم توهین و ناسزا نداشته. ده دفتر گذاشته را  مرور کن! چه بسیار روزها که باید می‌ساخت و ویران کرد! چه بسیار روزها که باید وصل می‌کرد و فصل داد! چه بسیار روزها که باید می‌خنداند و اشک داد... فوتبال بی‌رحم نیست، جدی است. مهربان است، ادب دارد، می‌بخشد... آری با فوتبال باید «محترم» جنگید. با حرمت جدال کرد. در 90 دقیقه‌ها و نه بیشتر! جوانمردانه و نه کمتر! جدال با احترام شیرین است، نیرو می‌بخشد، قوی می‌دارد، می‌سازد، می‌رویاند و حیات می‌دهد.. ذات فوتبال این است زیبا ... زشتش نخواهیم...

***

استقلال نگو، کهکشان ‌آبی‌! پرسپولیس نگو، زلزله سرخ! تراکتور نگو، ارتش پرشورها! سپاهان نگو، طوفان زرد! ملوان نگو، قوی سپید... نفت نگو، برزیل ایران ... شاهین نگو، امواج بندر ... مس نگو، طلای کرمان... داماش نگو، باران گیلان... این برای ضیافت ما کافی نیست؟ کفایت نمی‌کند؟ این اگر جنگ ستارگان نیست، پس چیست؟ جدال شهریار و ژنرال و خان و سلطان و پپ و کامپیوتر و ... اگر جنگ جهانی نیست، پس چیست؟

*   *   *

همه را فراموش کن. «عشق» که باشد حال فوتبال هم خوب است. حال فوتبال که خوب باشد احوال زندگی هم خوب‌تر است. زندگی که خوب باشد، حال همه ما بهتر است.... آری، فوتبال حتی اگر جنگ باشد، عشق می‌خواهد و حرمت و فتوت...

غرش توپ آشتی را نمی‌شنوی؟ در این لحظه تحویل سال فوتبال، دست‌ها را به آسمان بگیر... برای سکوهای صبورتر، برای بازیکنان محترم‌تر، برای مربیان «معلم‌» تر، برای مدیران مدبرتر، برای داوران عادل‌تر و برای قلم به دستان منصف‌تر... دست‌ها را به آسمان بگیر و زمزمه کن... حول حالنا الا احسن الحال... خدایا حال فوتبال ما را خوب کن. آمین!