تا آخر سال تیمهای استقلال و پرسپولیس به بورس می روند و اگر در بازارهای اول و دوم و سوم بورس به فروش نروند به بازار فرا بورس خواهند رفت

تورج عاطف / خبرگزاری پارس فوتبال 

سالها است که دغدغه داستان نویسی دارم و بیشتر داستانهای من در فضائی به پایان می رسد که عده ای از خوانندگانم مرا یک ایده آلیست می دانند و حتی پاره ای افراد جلوتر رفته ومی گویند که من سو رئال یا در زبان عامه خیال پرداز می نامند بسیار دوست دارم کتاب در زمینه آموخته هایم از فوتبال بنگارم و شاید اگر عمری بود این کار را بکنم اما به طور حتم کتابی که در مورد فوتبال ایرانی هر نویسنده ای بنگارد باید فراتر از مرزهای واقعیت باشد زیرا واقعیت فوتبال هم در فضای غیر حقیقی شکل گرفته و رخ می دهد.

بد نیست باهم نگاهی به بر خی از اتفاقهای بسیار عجیب فوتبالمان بیافکنیم

1/ رئیس کمیسیون اصل 44 مجلس که در مورد خصوصی سازی سخن می گوید حمید رضا پولادگر یک اصفهانی است او سخن از این دارد که تیمهای مس کرمان و تراکتور سازی تبریز و پیکان وسایپا و فولاد خوزستان خصوصی هستند !! او می گوید تا آخر سال تیمهای استقلال و پرسپولیس به بورس می روند و اگر در بازارهای اول و دوم و سوم بورس به فروش نروند به بازار فرا بورس خواهند رفت او در مورد ذوب آهن معتقد است چون ذوب آهن از بودجه دولتی بهره می گیرد پس نمی توان زیاد به آنها کمک کرد.

وقتی این سخنان نماینده اصفهان در مجلس را می خوانیم بخوبی متوجه می شویم که ایشان حداقل در جریان خصوصی سازی فوتبال ایران هستند و می دانند فوتبال ایران باید خصوصی شود اما درست در همین ساعاتی که نماینده اصفهان سخن از خصوصی سازی می کند از حوزه انتخاباتی ایشان خبر می رسد که ورزشگاه نقش جهان اصفهان که سالهاست مشغول مرمت است با کمبود نقدینگی مواجه بوده و نمی تواند به کارهای عمرانی خود ادامه دهد!

نمی دانیم رئیس کمیسیون اصل 44 مجلس می تواند توضیح دهد که چگونه سپاهان یک تیم خصوصی است اما ورزشگاه اختصاصی ندارد ؟ و یا این که ذوب آهن چگونه دولتی است در حالیکه زمین اختصاصیش در فولاد شهر به سپاهان هم داده می شود؟ آیا کسی می تواند این کتاب را منطقی بداند؟

2/ صحبت از خصوصی سازی شد به یاد راه آهن می افتیم این تیم در سازمان خصوصی سازی بررسی شده و در بازار سهام به 4 میلیارد تومان فروش رفته است از سوی دیگر می گویند تنها 49 % سهام استقلال و پرسپولیس بیش از 44 میلیارد تومان می ارزد و اگر این رقم را 45 میلیارد بگیریم یعنی کل سهام پرسپولیس و یا استقلال 90 میلیارد تومان است یا به بیانی پرسپولیس و یا استقلال نزدیک به 22 برابر راه آهن ارزش دارد حال می پرسیم پس چگونه است که باشگاهی چون راه آهن می تواند در عرض چند ساعت پس از اعلام اسم سر مربی، حسین کاظمی را به تیم خودش ببرد اما پرسپولیس هفته ها سرگردان او است؟

از سوی دیگر می گویند سقف قرار داد 350 میلیون تومان به اضافه 60 میلیون تومان پاداش است به طور حتم دو بازیکن چون کعبی و کاظمی باید این رقم را بگیرند و از سوی دیگر علی دائی هم باید در همین حدود بگیرد می پرسیم اگر شاپورزاده هم به این تیم بیاید و با توجه به رقم قرارداد بقیه بازیکنان این باشگاه چگونه راه آهن می تواند بیش از مبلغ سهامش و ارزش دارائی هایش سرمایه گذاری کند؟اگر بگویند ورزشگاه راه آهن و زمین این باشگاه و... جز دارائی ها محاسبه می شود پس چگونه این همه دارائی تنها 4 میلیارد تومان ارزش گزاری می شود؟

3/تا آنجا که می دانیم در همه جای دنیا کادر فنی وجود دارد که سر مربی در راس آن قرار دارند و مقام و سابقه و تجربه و دانش سر مربی باید بیشتر از اعضای تحت نظرش باشند اما گوئی در فوتبال سراسر از فانتزی ایران این قصه جور دیگر است زیرا چگونه می توان باور کرد هنکه که سابقه کار در بایرن مونیخ و چند باشگاه معروف دیگر آلمانی را دارد، می تواند کمک پرویز مظلومی باشد که بزرگترین سابقه کارش یک سال کار در تیم استقلال و سر مربیگری تیم ب ایران در تورنمت سطح پایین غرب آسیا بوده است؟

 یا دیگر مربی آلمانی پرسپولیسی ها سابقه کار در تیم ملی غنا و دورتمند و بوخوم دارد ولی حاضر است با حمید استیلی کار کند که سابقه مربیگریش اخراج از دو تیم استیل آذین سقوط کرده و شاهین تا نزدیکی سقوط رفته است ؟آیا کسی می تواند این فانتزی را توضح دهد؟ و از این حکایتها به وفور در فوتبال ما هست و باید گفت کتاب فوتبال ایران بسیار تخیلی تر از هر داستانی در دنیای غیر واقعی ها است