90: صبا اتفاق مبارک لیگ است تا این جا. تیمی که در این لیگ سرمایه‌داری، تافته‌ای است جدا بافته. تیمی که شکل هیچ تیمی نیست و این جداافتادگی آن را متمایز کرده است.

رضا عباسی

 

*   *   *

صبا یک مربی جوان دارد و یک دوجین بازیکن ناشناس. وقتی عبداله ویسی در فصل خرید بی‌‌توجه به بمب‌ها و جادوگرها وستاره‌ها در لیگ یک دستچین می‌کرد و مشتی بازیکن بی‌‌نام و نشان را در فهرست تیمش جا می‌داد، خیلی‌ها قصاص قبل از جنایت! کردند وصبا را مدعی اول و آخر سقوط خواندند. بر این پیشگوها البته حرجی نبود که ناف این فوتبال مثلا حرفه‌ای را با جار و جنجال و ریخت و پاش بریده‌اند تا آنجا که اگر یکی سر و صدا نکند انگار هیچ کاری نکرده! صبا اما بی‌‌هیاهو با مربی جوانش تمدید کرد، بازیکن جوانش را خرید، سیاهه‌‌اش را پر کرد، اردویش را رفت و تدارکش را دید و به آیه‌های یاس هم فقط لبخند زد. با شروع لیگ بود که صبا وزیدن گرفت و چشم‌ها را خیره کرد. پیروزی بر تراکتور در تبریز، توقف سپاهان قهرمان و غلبه مقتدرانه بر تیم دایی. این اگر برای تیمی چون صبا شاهکار نیست، پس چیست؟

*   *   *

کامیابی صبا اما تنها پیروزی یک تیم نیست. ظهور یک جریان است. وقتی یک مشت جوان بی‌‌نام و نشان، کم‌قیمت و پرجوهر می‌توانند یقه ستاره‌های گران‌قیمت و سر سنگین این فوتبال را بگیرند، نباید به پایان «انحصار اسکناس» امیدوار شد؟ وقتی با جوانانی کم‌‌توقع و لیگ یکی می‌توان ابرقدرت‌های پرمایه لیگ برتری را زمینگیر کرد، نباید به شکست سرمایه‌داری و رنسانس در اقتصاد شکست خورده این فوتبال امید بست؟ وقتی می‌‌توان همچون ویسی نگاه را از نوک دماغ خود برداشت و با چشمان شسته، گوشه و کنار این فوتبال مستعد را شخم زد و به چنین جواهرات خاک‌خورده‌ای دست یافت، نباید به پایان حاضری خوری مربیان پرمدعا و ستاره محور دل بست؟ آری، صبا اگر این راه را ادامه دهد و همچنان آن بالاها بماند، می‌تواند الگوی تازه‌ای برای این فوتبال کهنه و مندرس باشد. فوتبالی که تنها به چند نام و چند چهره و چند رنگ تکراری دل خوش کرده و تنوع و تطور را از خاطر برده است...

*   *   *

حاصل کامیابی صبا البته تنها این نیست. ظهور پدیده‌ای به نام عبداله ویسی در جمع مربیان لیگ برتری یک پیام تازه است. این که  تسلسل باطل در چرخه مربیان رو به زوال است و دیگر چند نام، نیمکت‌ها را میان خود دست به دست نخواهند کرد. این فوتبال البته نه یک ویسی که ده‌ها ویسی می‌خواهد. مربیانی جوان، شجاع، اهل خطر و ماجراجو. لیگی که «در» را به روی مربیان طراز اول خارجی بسته و خود را از دانش‌ آنها محروم کرده، شاید تنها با ظهور، تثبیت و موفقیت ویسی و صالح و استیلی و... هوای تازه‌‌ای را نفس بکشد.

*   *   *

صبا، اتفاقی مبارک است. اتفاقی مولود یک ذهن زیبا...