می گفتند تا هفته سوم بیشتر دوام نمی آورد! مردی که با چند قطره اشک در فوتبال ایران ماندگار شد. یازده سال قبل تیم ملی ایران می خواست به لوس آنجلس برود و مقابل تیم ملی آمریکا قرار بگیرد. منصور پورحیدری در آخرین لحظات اردو در تهران باید نام یکنفر را خط می زد. منصورخان که همیشه اصل غلط "تعداد ملی پوشان استقلال و پرسپولیس با یکدیگر مساوی باشد" را به کار می برد در آخرین لحظات زورش به جوانی رسید که در روستایشان بابت رفتن او به آمریکا جشن گرفته بودند.
قصه حذف او و اشک های سوزنده اش مقابل دوربین های تلویزیونی وقتی که داشت با گریه با مردمان روستایش حرف می زد هرگز از ذهن ها پاک نمی شود! عبدالله ویسی اما برگشته است. نه در قامت بازیکنی که حقش را خورده اند بلکه در اندازه های یک مربی غول کش!
ویسی، نفر آخر تیم ملی ایران حالا سرمربی تیم اول لیگ ایران است و مهم نیست که او تا چه وقت می تواند در آن بالا بماند! برای آنهایی که فوتبال را با علم و شعور و احساس می نگرند همین که ویسی رویا دارد و به راحتی رویاهایش را با مردم در میان می گذارد یک نشانه کم نظیر در بین مربیان ایرانی است.
مربیانی که حتی می ترسند قول یک پیروزی را بدهند. از روزی که مربی فقید ایران - حسین فکری - قهرمان نشدن در آسیا را با دار زدن خودش در یکی از میدان های شهر یکی کرد، هچ مردی در فوتبال ایران پیدا نشد که از آرزوهایش بگوید. مربی باشد و قول پیروزی بدهد. سرمربی باشد و الگوی خودش را واقعی و نه آرمانی معرفی کند.
عبدالله ویسی جوان ساده دلی است که اول فصل نقل و انتقالات به مدیرعامل صبا گفت بازیکن جدید نمی خواهم! در گوشه کنار شهر گفتند و نوشتند که او دیوانه ترین است و ویسی خندید و باز هم می خندد! عبدالله ویسی چهره ویژه لیگ یازدهم ماست. قدرش را بدانیم و بی دلیل بابت اعلام الگوی واقعی اش "گواردیولا" آزارش ندهیم.