90: قطر اگر چه قطر است، اگر چه این تیم را باید به چشم میزبان جام جهانی دید. و اگر چه «پول نفت» حتی مشام و دل گواردیولا را هم لرزانده تا در دراز مدت به فکر همکاری با عرب‌ها باشد، ولی این قطر هیچ نشانی از تیمی که سال 97 دو گل به تیم مایلی‌کهن زد ندارد. در آن قطر بازیکنانی توپ می‌زدند که قطری بودند. در این قطر اما بازیکنانی حضور دارندکه یکی از آفریقا آمده، دیگری از اروپا و یکی هم از آمریکای جنوبی.

فقر نیروی انسانی چاره‌ای باقی نگذاشته به جز جذب فوتبالیست از اروگوئه و آمریکا و سنگال و ...، بنابراین تعصبی که بازیکنان ما نسبت به پیراهن تیم‌ملی کشورمان دارند،‌«گمشده» حریفی است که ظرف چند ماه گذشته فقط و فقط یک بار؛ آن هم مقابل ویتنام، طعم پیروزی را چشیده است.

قطری‌ها که تاب ادامه همکاری با متسو را نداشتند، به جاشین صرب او فقط 2 بازی مهلت دادند و اینک نیز دنبال بهانه‌ای برای اخراج مربی سوم می‌گردند. باید دید آیا کی‌روش اسباب این اخراج را فراهم می‌آورد یا خیر؟

***

کریم انصاری‌فرد و مازیار زارع دیگر «محروم» نیستند، با این حال اطمینانی که در مورد حضور قطعی اولی در ترکیب اصلی دیده می‌شود در خصوص هافبک پرسپولیسی وجود ندارد و این شاید بدان خاطر باشد که سرعت بازی مازیار پایین‌تر از سرعتی است که کی‌روش از تیمش توقع دارد. اضافه شدن انصاری‌فرد به جمع 11 تای ترکیب اولیه این سئوال را بوجود خواهد آورد که مرد پرتغالی از جوان‌ترین گلزن تیمش در چه پستی استفاده می‌کند؟

آیا کریم به جایی می‌رود که در بازی قبلی تیم‌ملی، در اختیار مجیدی قرار داشت؟

اگر این گونه شود، برای فرهاد چه اتفاقی می‌افتد؟ بازیکنی که همه هنرش در هنگام بازی در حد فاصل میان خط دروازه تا خط هجده قدم ظاهر می‌شود، آیا می‌تواند در جایی خارج از فضای آرمانی‌اش – به همان اندازه که از اسم مجیدی انتظار می‌رود – خدمت کند؟

بهترین جواب برای این پرسش‌ها – شاید – سئوال بعدی ما از کی‌روش باشد.

... و آن سئوال این است: چقدر به بازی گرفتن از مجیدی و انصاری‌فرد در کنار یکدیگر فکر کرده‌ای؟

***

در سیستم‌های ترکیبی،‌ افزایش عددی «هافبک»ها منتج به افزایش ضریب توپ‌گیری می‌شود و توپ‌گیری موثرترین عامل برای کنترل بازی است.

2-4-4 ولی چنین قابلیتی ندارد و لازم است تا 4 نفری که پشت سر مهاجمان تیم بازی می‌کنند – حداقل – ده کیلومتر دوندگی داشته باشند.

در غیاب حدادی‌فر؛ که مصدوم شده، نه کریمی بازیکنی است که شرایط سنی‌اش به او اجازه این حجم دوندگی را (آن هم در آب و هوای دوحه) بدهدو نه جواد نکونام ساق‌هایش را این گونه خرج می‌کند.

در بازی قبلی‌‌ هم اگر نکونام درخشیده این بدان خاطر بود که ابتدا حدادی‌فر و بعد هم آندو «جور» ندویدن‌های او را ‌کشیدند.

کریمی نیز فضای عملیاتی محدودتری داشت، بنابراین در صورتی که کی‌روش بخواهد به تغییر سیستم فکر کند، باید بیشترین فشار را به مدافعان تیم‌ملی بیاورد، زیرا تنها راه کمک به هافبک‌های طراح این است که فاصله آن‌ها با خط دفاعی به گونه‌ای نباشد تا وقتی توپ لو رفت، حریف تا چند ثانیه مزاحمی را متوجه خود نبیند و بتواند نزدیک به دروازه‌ ما با سایر بازیکنان تیم ایران ملاقات کند.

***

روش عاقلانه‌تر این است که به جای سیستم، «استراتژی» بازی را عوض کنیم. در این انتخاب نزدیک‌ترین گزینه برای جانشینی حدادی‌فر «تیموریان» است. او کمتر از بازیکن ذوب نمی‌دود و تفاوتش با حدادی‌‌فر یکی در تجربیاتش است و دیگری این که نیم نگاهی هم به مشارکت در برنامه‌های هجومی دارد.

با آندو، جواد و علی هم می‌توانند «آزادانه» تر فوتبال دلخواهشان را بازی کنند، اما در صورتی که کی‌روش نخواهد جای مجیدی را تغییر دهد، آن‌گاه این احتمال که انصاری‌فرد به جای غلامرضا رضایی، هافبک – مهاجم جناح راست خط میانی ما باشد زیاد است.

این طوری مرد پرتغالی می‌تواند عناصر سرعتی‌اش را برای 20 دقیقه پایانی حفظ کند و بسته به شرایط و نتیجه بازی در زمان مناسب‌تری آن‌ها را به میدان بفرستد.

 

BOX

1)قطر تیم 72 ملت است. تیمی که مربیانی با سبک‌های متفاوت و بازیکنانی از کشورهای مختلف داشته و دارد، پس دو عنصر هماهنگی و تعصب گمشده‌های حریف امشب تیم‌ملی هستند و این بدان معناست که ارائه یک بازی فیزیکی می‌تواند کلید موفقیت ما در دوحه باشد.

2) تکرار قابلیت گلزنی از روی تاکتیک‌های ایستگاهی علاقه ما به کی‌روش را بیشتر می‌کند، ‌با این حال او می‌تواند روی کندی مدافعان قطری و استفاده از کارهای ترکیبی در عمق نیز حساب باز کند.

3) در شبی که کریمی، حیدری و نکونام تحت تعقیب هستند، مجیدی و خلعتبری و انصاری‌فرد می‌توانند خیلی به تیم‌ملی کمک کنند.