90: بازی به قول امیر قلعه‌نوعی «دو نیمه متفاوت داشت». یک نیمه سرشار از پاس‌های غلط. پر از تفکرات تدافعی. لبریز از میل به کنترل. مالامال از تکل و درگیری و پاسکاری در فضاهای مرده. یک نیمه هم هجومی و هدفمندتر. پر از موقعیت گل. سرشار از حمله و تغییر و تعویض سیستم و تحولات استراتژیکی....

امیررضا امیرشاهی

مردم نیمه دوم را پسندیدند. اما برای رسیدن به دستاوردهای این نیمه لازم بود تا در وقت اول این مسابقه آن طور که دیدیم بازی کنیم.

نیمه اول؛ بازی کنترلی

اصلی‌ترین «نگرانی» تیم‌ملی از هوای گرم و شرجی دوحه بود. در مقابل چنین دغدغه‌ای چه باید کرد؟ آیا قبول دارید که «تقسیم انرژی» مهمترین واکنش فکورانه در برابر چنین وضعیتی است؟

انتخاب کی‌روش نیز همین بود. او می‌دانست که اگر یک نیمه مدارا کند، شاگردانش بین دقایق 45 تا 90 کم نخواهند آورد. مرد پرتغالی می‌خواست حریف دنبال توپ بدو. او پرس از دو سوم را در دستور کار شاگردان خود قرار داد تا این قطری‌ها باشند که نیمه دوم کم می‌آورند.

نقشه کارلوس جواب داد. قطر که نتوانسته بود از امتیاز میزبانی‌اش بهره‌ای ببرد با شروع نیمه دوم تحلیل رفت. آنها «تمرکز»شان را به دنبال رویارویی با بازی درگیرانه ایرانی‌ها از دست دادند تا در نیمه مربیان کنترل توپ و میدان در اختیار ما باشد.

فلسفه جابجایی‌ها

خیلی‌ها می‌پرسند: چرا کریمی هافبک دفاعی بود؟ به زعم آنها چنین اقدامی به مثابه زندانی کردن نخبگان است. در بیشتر تیم‌ها بازیکنانی با مشخصات مسی یا رونالدو نزدیک دروازه حریفان بازی می‌کنند. آنجا یک دریبل، یک حرکت یک فرار و یک شوک تکنیکی به مثابه قرار گرفتن در موقعیت گلزنی است، در حالی که میان دفاع تا دروازه حریفان چند ده متر فاصله است.

آری دور کردن جادوگرها از هیجده قدم تیم‌های مقابل را «کفران نعمت» می‌خوانند، با ای حال کی‌روش از چنین ریسک مهمی دو هدف داشت. یکی اصلاح جریان مصوب انتقال توپ از عقب زمین به خطوط جلویی و دیگری گرفتن فضای «مانور» از بازیکنان خارجی بخش هجومی تیم‌ملی قطر؛ سوریا و مونته زینه.

تعویض دومی و بازی کمرنگ اولی درستی تدبیر مرد پرتغالی را تایید می‌کند، اما استعدادهای عقیلی در ضربه زدن به زیر توپ و ارسال‌های بی‌هدف به گونه‌ای بود که حتی حضور کریمی در یک قدمی‌اش هم باعث نمی‌شد مدافع متزلزل و پراشتباه تیم کشورمان توپ را روی زمین به او بسپارد.

نیمه دوم؛ آزاد شدن انرژی جنبشی

بازی کنترلی، درگیرانه، ضدتوپ و فضاربای تیم‌ملی در وقت اول مسابقه این ذهنیت را به وجود آورده بود که کی‌روش دنبال مساوی گرفتن در دوحه است.

قطری‌ها نیز با این فکر که قرار است دوباره شاهد تمرکز جریان بازی در دو سوم میانی باشند وارد زمین شدند، با این حال مرد پرتغالی از خواص شیوه‌های غافلگیرانه استفاده کرد و از شاگردانش خواست تا 15 دقیقه (بین دقایق 45 تا 60) دنبال اجرای بازی پرفشار در یک سوم زمین حریف باشند.

ظرف این 15 دقیقه 4 موقعیت نزدیک به صددرصد گلزنی نصیب بچه‌های ما شد که فقط یکی از آنها را گل کردیم. ضعف انصاری‌فرد که معمولا همه ضربات آخر را با بغل پا می‌زند باعث شد تا تیمی که می‌توانست با اختلاف حداقل 2 گل میزبانش را ببرد به نتیجه مساوی تن دهد.

به قول کی‌روش، این قانون فوتبال است که وقتی گل نمی‌زنی باید منتظر گل‌های حریف باشی.

اندیشه پشت تعویض‌ها

تنها دلیلی که مرد پرتغالی برای تعویض نکردن رضایی داشت این بود: وحشت از «سرعت» غلامرضا باعث می‌شد تا دفاع چپ تکنیکی قطر پیش روی نکند.

این اتفاق «فضای» حرکتی مناسب‌تری را در اختیار خسرو حیدری می‌گذاشت؛ ضمن آن‌که بازیکن پا به توپ قطر نیز در زمان حملات تیمش، در نیمه خودی باقی می‌ماند.

کی‌روش که فاصله بین محمد عمر با دیگر مدافع میانی قطری‌ها دیده بود، «جباری» را به میدان فرستاد تا امکان بیشتری برای خلق موقعیت در عمق ایجاد شود. تعویض مجیدی نیز یک تغییر هجومی دیگر برای برنده شدن بود، اما فرهاد هم یک موقعیت گل مناسب را از دست داد تا معلوم شود که در قطر شب شب ما نبوده است.

تکمله

قطر یک موقعیت جدی داشت و ما 7 موقعیت. کنترل توپ نیز دست تیم‌ملی کشورمان بود، ضمن آن‌که در آمار توپ‌ربایی و درگیری بر سر تصاحب توپ نیز بچه‌های ما موفق‌تر عمل کردند.

میهمان یک نیمه بازی فیزیکی را در دستور کار خود قرار داد تا نقاط قوت حریف را خنثی کند. بعد از آن مدافعان کناری آزاد شدند تا شاهد افزایش میل به هجوم و گلزنی باشیم.