90: لیست 30 نفر از دوستان و آشنایان در اختیار ریاست محترم جمهوری قرار گرفته تا ایشان سر فرصت؛ بعد از قریب به 3 سال انتظار، «خودی»ها را انتخاب و هیات‌مدیره دو باشگاهی که مثلا قرار است خصوصی شوند را معرفی کند.

به قلم سردبیر

فارغ از صحت و سقم یا تایید و تکذیب این خبر از محمود احمدی‌نژاد خواهشی داریم.

آقای رئیس‌جمهور! شما که بیشتر از روسای قبلی قوه مجریه فوتبالی هستید، شما که سه سال پیش در نامه‌ای از ضرب‌الاجل چند ماهه یاد کردید تا سرخابی‌ها به بخش خصوصی واگذار شوند، شما که گزارش‌های محرمانه را می‌خوانید و می‌دانید برند استقلال و پرسپولیس بی‌نهایت حسن سیاسی، اجتماعی و اقتصادی دارد، مرحمت فرموده همین یک بار را آستین بالا بزنید و کاری کنید تا بعدها تاریخ فوتبال ما به نیکی از آن یاد کند.

آقای احمدی‌نژاد! این حق شماست که کاندیداهای حضور در هیات‌مدیره استقلال و پرسپولیس را بشناسید. این سهم شماست که نظر بدهید. غربال کنید. دوست را از دشمن و دشمن را از لیست ارسالی تمیز دهید، اما انتخاب هیات‌مدیره بی‌ثمرترین کاری است که می‌توان برای سرخابی‌ها انجام داد.

آقای احمدی‌نژاد! دیروز یکی از نمایندگان مجلس سینه را ستبر کرده، باد در غبغب انداخته ودر دفاع از طرح‌های دولت و قوانین مجلس این طور گفته که «دیگر اجازه نمی‌دهیم فوتبالیست جماعت پول مفت بگیرد.»

صرف‌نظر از ادبیات این نماینده می‌خواهیم درباره فهوایش با شما درد دل کنیم.

آقای رئیس‌جمهور! شما به ما بگویید چه کسی از همیان فوتبال پول مفت بر می‌دارد.

در آلمان 70 درصد از هزینه‌های بایرن از طریق فروش حق پخش بازی‌های این تیم تامین می‌شود. مواهب مالی «حق پخش» به گونه‌ای است که یک شبکه ماهواره‌ای عرب زبان حاضر است بیست میلیارد تومان در سال هزینه کند و بازی‌های یکی از دو تیم مطرح کشورمان را همزمان با شبکه‌های داخلی روی آنتن بفرستد.

آقای احمدی‌نژاد! با یک حساب سرانگشتی می‌توان دریافت که چرا همه جای دنیا برای حق پخش سر و دست می‌شکنند.

در همین ایران خودمان تعرفه هر ثانیه تبلیغ بین 300 تا 600 هزار تومان است. سر هر یک از بازی‌های استقلال، پرسپولیس نیز – حداقل – نیم ساعت آگهی بازرگانی پخش می‌شود. (10 دقیقه قبل از بازی، 15 دقیقه بین دو نیمه و حداقل 5 دقیقه هم در خاتمه آن). صرف‌نظر از تبلیغاتی که به صورت زیرنویس انجام می‌گیرد، یا اسپانسرهایی که به عنوان پدر معنوی لیگ قراردادهای کلان می‌بندند، عایدی صدا و سیما در پایان هر 90 دقیقه – حداقل – 600 میلیون تومان است.

حال اگر سود پیامک‌ها و مواردی که از قلم افتادند را با این عدد جمع بزنید به رقمی حدود یک میلیارد تومان می‌رسیم.

آقای احمدی‌نژاد چنین سود سرشاری در حالی به دست می‌آید که تلویزیون باید برای ساختن برنامه‌ای که بتواند نصف فوتبال مخاطب جذب کند، دقیقه‌ای – حداقل – یکصد هزار تومان هزینه بدهد.

پس

مجلس اگر می‌خواهد جلوی خوردن پول‌های مفت را بگیرد باید از جای دیگری شروع کند.

رئال برای آن‌که اجازه شرکت رونالدو را در یک برنامه تلویزیونی بدهد به اندازه 10 درصد از رقم قرارداد او از آن شبکه پول می‌گیرد.

در ایران اما صدها برنامه جذاب تلویزیونی ساخته می‌شود که محورشان فوتبال است و سرمایه‌شان بالا رفتن گزارشگران از سر و کول همین فوتبالیست‌هایی که به زعم نماینده محترم مجلس پول مفت می‌گیرند.

آقای احمدی‌نژاد! به زعم آماری که سازمان لیگ ارائه کرده دو باشگاه استقلال و پرسپولیس هر کدام نزدیک به 200 هزار بازدیدکننده در آزادی داشته‌اند. این به معنای آن است که حداقل یک میلیارد تومان بلیت‌فروشی شده و این تازه بدون لحاظ سایر خرج‌هایی است که قبل، بعد و در حین برگزاری یک مسابقه فوتبال صورت می‌گیرد.

آقای رئیس‌جمهور! در پایان بازی استقلال با تراکتور یک نفر که از جنوب کشور آمده بود وسط زمین پرید تا خود را به مجیدی برساند و پیراهن او را بگیرد. هوادار عاشق حداقل 50 هزار تومان هزینه کرده تا به آزادی بیاید. او طعم تند باتوم را هم به جان می‌خرد تا صاحب پیراهن مجیدی شود.

چنین مثالی مشتی است نمونه خروار تا بدانیم چرا صدها تولیدی غیرمجاز بدون آن‌که دیناری به استقلال و پرسپولیس بپردازند پیراهن‌های این دو تیم را تولید می‌کنند.

پس

این دو تیم گدا نیستند که مجلس بخواهد پولی را که دولت جلوی‌شان پرتاب می‌کند کنترل کند.

این دو باشگاه شاهزاده‌هایی هستند که قوانین ما آنها را فقیر کرده است. آری اگر استقلال و پرسپولیس گنج نبودند دولت خیلی سال پیش آنها را به بخش خصوصی واگذار می‌کرد، با این حال امروز که پرداخت یک درصد از درآمد سرخابی‌ها به آنها «پول مفت» قلمداد می‌شود، تقاضای ما از قوه مجریه آن است تا پیش از آن که قوانین یک طرفه دمار از روزگار تیم‌های مردمی در آورد کاری کند تا ابتدا مسیرهای درآمدزایی هموار گردد و سپس تزریق این به اصطلاح پول مفت(!) قطع شود.