مظلومی تیمش را برای برنده شدن چید. بعد از سال‌ها که تیم بهتر اسیر «جو» انگیزه تیم ضعیف‌تر می‌شد، این بار استقلال از «تبحر» بازیکنانش برای غلبه برانگیزه پرسپولیس استفاده کرد و نتیجه هم گرفت.

امیر رضا امیرشاهی

 

 

استیلی مجبور شد ایده‌هایش را پس بگیرد

حضور حیدری در دفاع راه را بر کاظمیان بسته. تدبیر مظلومی به گونه‌ای بود که استیلی را وادار به انجام یک تعویض اجباری کرد. تعویض محمد با کاظمیان، حمید می‌خواست با یک تیر دو نشان بزند. هم علی عسگری را از شر «جاسم کرار» راحت کند. و هم از تکنیک علی عسگری برای عبور از حیدری بهره بگیرد، اما ایراد کار قرمزها نه در کناره‌ها بلکه در میانه میدان بود، ‌جایی که هافبک‌های استقلال و در راس آن‌ها «مجتبی جباری» وقت نفس کشیدن را هم به پرسپولیس نمی‌دادند.

استیلی حتی کار کریمی را نیز به خط میانی باز گرداند تا معلوم شود کدام تیم آنالیز بهتری از حریفش داشته است.

 

استقلال با خط میانی پرسپولیس بازی می‌کرد

بازی تک ضرب خط هافبک استقلال چیزی شبیه رقص باله بود. مجموعه‌ای از کارهای فردی و انفرادی. دو مثلث در کناره‌ها و یک مربع در میانه زمین. اشکالی هندسی که در آن‌ها هر ضلعی وظیفه‌ای داشت. هر راسی به کاری مشغول بود.

آندو و رحمتی باید دیواری میان نوری و زارع تا کریمی و رضایی می‌شدند.

این دیوار ارتباط میان هافبک‌های بازیساز با مردان سرعتی خط حمله پرسپولیس را قطع کرد. باله آبی اما چند متر جلوتر اجرا می‌شد. جایی که جباری می‌گرفت. کرار را ارولپ می‌کرد. جاسم پا به توپ می‌شد، مجیدی روی دستش جا می‌گرفت. میلاد می‌آمد مجتبی پاس در عمق می‌انداخت.

این 4 نفر پرسپولیس را به بازی گرفته بودند. هماهنگی آنها باعث می‌شد تا وقتی توپ دست آبی‌ها می‌افتاد بتوانند موقعیت خلق کنند.

همین هم شد که توپ بیشتر دست قرمزها بود و موقعیت ها بیشتر به نفع استقلال. 13 موقعیت در برابر تنها 4 موقعیت نشان می‌دهد که خط هافبک آبی‌ها کارش را درست انجام داده است.

 

مثل این که سیلی قلعه‌نوعی لازم بود

مثل این که باخت به تراکتور لازم بود. آن شکست سیلی محکمی بود به صورت تیمی که خیال می‌کرد «نام‌»‌هایش تحت هر شرایطی ضامن پیروزی‌اش هستند. آن نتیجه چیزی را در دل پسران آبی به جوش آورد. سیلی امیر باعث شد تا انگیزه جای غرور را بگیرد. این بار مظلومی هم فکر کرد. او برای داربی برنامه داشت. استقلال نیز می‌دانست در جای جای زمین باید دنبال چی باشد. وقتی توپ از دست می‌رفت همه حمله می‌کردند و زمانی که کنترل توپ دست آبی‌ها می‌افتاد هرکس سرجای خودش بود. یکی به فضا می‌‌رفت. یکی به دفاع شوک می‌داد. یکی پاس می‌داد. یکی هم پشتیبانی می‌کرد تا اگر توپ لو رفت استقلال ضد حمله نخورد.

در کل این یکی از کامل‌ترین نمایش‌های این چند سال اخیر آبی‌ها بود. آنها تحت تاثیر جو داربی قرار نگرفتند تا سومین برد پیاپی را مقابل پرسپولیس تجربه کنند.