برای استفاده از همه امکانات سایت باید جاوا اسکریپت مرورگر خود را فعال کنید.

اختصاصی90/دروغ، طعنه، تهدید و خصومت خادمانه

اختصاصی90/دروغ، طعنه، تهدید و خصومت خادمانه شماره خبر :30020   90: عادل هر بار با برنامه روشنگرش تشت رسوایی فریبکاران را بر زمین می‌زند. روزی دست دلالان را رو می‌کند، روزی دروغگویان را به رسوایی می‌کشد و روزی دیگر آنهایی را که بر زبان «ادعای خدمت صادقانه» به مردم دارند و «چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند»...

 رضا عباسی

به همین سبب است که خیرخواهان آرزو می‌کنند ای کاش سیاست و اقتصاد هم «نودی» داشت و «عادلی»! فردوسی‌پور اما در این سال‌های غیبت نود سیاسی و نود اقتصادی و... جور سایرین را می‌کشد و به زبان فوتبال، اگر حق مردم را از سیاسیون نمی‌گیرد، دستکم دلشان را خنک می‌کند...

چون پرده برافتد نه تو مانی و نه من!


 

*   *   *

این دوشنبه شب هم عادل به هدف زد. او این بار مجلسیان را به چالش کشاند و آنها را بر صندلی داغ نشاند. او مجلسیان را به اتاق شیشه‌ای 90 کشاند تا مردم به روشنی دریابند که چگونه می‌شود به اسم «نمایندگی مردم» - رویمان به دیوار! - دروغ گفت، کارنامه‌سازی کرد، زیاده‌خواه بود، رای جمع کرد و ورود به هر حوزه پراقبالی را حق خود دانست و... آری، این کیمیای منشور شیشه‌ای عادل است که حقیقت را فاش می‌کند! لخت و عریان...

*   *   *

رویانیان مدیرعامل پرسپولیس، مدرک کارشناسی تربیت‌بدنی و مدرک کارشناسی ارشد مدیریت در ورزش یکی مثل دهقان را تخصص در ورزش نمی‌داند اما «هواداری» خود و بازی در زمین‌های خاکی «فلاح» و «امامزاده حسن» را ملاک ورزشی بودن می‌خواند. همان طور که جناب رسولی‌نژاد همبازی شدن با فردوسی‌پور در «سالن فوتسال» را برای خود سابقه ورزشی می‌داند! به راستی باید باور کرد ضریب هوشی آنهایی که خود را در مدیریت «صاحب نظر» می‌دانند و مدعی‌اند می‌توانند نجات‌بخش مردم باشند تا این اندازه است؟ یا این‌که برای مشروعیت بخشیدن به هر حکم مسئله‌داری با رندی به هر دری می‌زنند!

*   *   *

دهقان نماینده مجلس می‌گوید «از زبان فروزنده شنیدم که گفته روحش از این حکم خبر نداشته.» فروزنده دیگر نماینده مجلس هم می‌گوید «دهقان دروغ می‌‌گوید.» حال مسئله این نیست که دهقان دروغ می‌گوید یا فروزنده. مسئله این است که به هر حال یکی از دو نماینده محترم مجلس برای خدمت کردن به مردم (لابد) به همین مردم دروغ می‌گوید و دروغ را بر خود حلال می‌‌شمارد. شاید هم به قول «ماکیاولی» هدف وسیله را توجیه می‌کند...

*   *   *

دهقان، وزیر ورزش و مدیرعامل جدید پرسپولیس را توامان تهدید می‌کند. او می‌گوید: «آقای عباسی را به هر بهانه‌ای به مجلس فرا می‌خوانیم تا به زیر دستانش یاد دهد که چطور صحبت کند.» او البته برای جناب رویانیان هم چندین بار اظهار تاسف می‌کند. حال سئوال این است که وقتی مردان دولت و مجلس، پیش روی میلیون‌ها بیننده اینگونه به هم می‌تازند در پنهان چگونه با هم رفتار می‌کنند؟ نکند معنای همدلی مسئولان همین است که می‌بینیم!

*   *   *

رویانیان با اشاره به حضور چند باره علیرضا دهقان به عنوان میهمان تلفنی برنامه با کنایه می‌گوید: «انتخابات مجلس نزدیک است و آقایان باید حواسشان را جمع کنند.» آری، این حرف خیلی‌هاست. حرفی که می‌تواند برای دهقان، فروزنده، رسولی‌نژاد، نجف‌نژاد، رضایی و حتی خود رویانیان صدق کند. حال چرا مسئولان حق چنین برداشتی را به خود می‌دهند اما اگر یکی مثل فردوسی‌پور این بحث را پیش بکشد آقایان سراغ ضرغامی را می‌گیرند و فریاد وااسفا سر می‌دهند که چه نشسته‌اید! به دولت و ملت توهین شد؟ و چه و چه!

*   *   *

جناب فروزنده می‌گوید: «حضور در هیات‌مدیره پرسپولیس چیزی به من اضافه نمی‌کند چون من هم اکنون معاون رئیس‌جمهور هستم.» این گفته را باید به حساب چه بگذاریم؟ رندی بیش از حدشان یا سادگی مفرط‌شان؟ جناب فروزنده که پیش از برنامه دوشنبه شب شاید به جز مجلسیان و آنهایی که در حوزه انتخابی، به او رای دادند کسی شناختی آنچنانی از او نداشت با حضوری چند دقیقه‌ای در برنامه نود – یکی از ارکان این سال‌های فوتبال در ایران – شهره شد و نامش بر زبان‌ها افتاد. او در همین چند روز انگشت‌شمار که از انتصابش در هیات‌مدیره پرسپولیس می‌گذرد چند برابر سال‌های گذشته‌اش – که معاون و وزیر و وکیل بوده – نامی به اشتهار به کف آورده و سری میان سرها به در آورده. حالا اگر این، یک امتیاز بزرگ نیست پس چیست؟ به راستی چند نفر تا پیش از دوشنبه شب می‌دانست که رئیس‌جمهور محترم معاونی به نام فروزنده دهکردی هم دارد؟ پاسخ این سئوال را باید خود ایشان بدهد که چندین بار عادل را به عدالت و انصاف فرا خواند...

*   *   *

جناب فروزنده لابد خود را نوکر مردم می‌دانند که با نماینده مردم در برنامه مردمی نود، آنگونه از موضع بالا و قدرتمندانه سخن می‌گویند! ما که تا پریشب نمی‌دانستیم «گوش کن تا من‌ برات بگم!» ادبیاتی است مختص خادمان و نوکران مردم... فی‌الحال این راه هم دانستیم...

*   *   *

سردار رویانیان با همه دلیل و برهانی که عادل و دیگران می‌آورند، با اختلاف 3 برابری نارضایتی مردم نسبت به رضایت آنها در نظرسنجی عادل و با آفتابی که دلیل آفتاب آمد، باز هم می‌گوید: «در حال بررسی هستم و اگر ببینم نمی‌توانم کار کنم کنار می‌روم.» یکی نیست که به جناب سردار بگوید چرا اینگونه می‌آیی که آنگونه بروی عزیز دل؟

*   *   *

جناب رسولی‌نژاد فرمایش می‌کند: «مردم درک و شعور کافی دارند و با شنیدن بحث‌ها تصمیم می‌گیرند چه پاسخی به سئوال برنامه بدهند.» آری جناب رسولی‌نژاد! مردم درک و شعور کافی دارند که چه پاسخی بدهند. فقط سئوال این است که مسئولان محترم هم از چنان درک و شعوری برخوردار هستند که واکنش درست و پاسخ مناسب به نظر مردم بدهند؟ هستند آقای نماینده مردم؟

*   *   *

هر چه بود دوشنبه شب برشی از رفتار و گفتار و کردار دولت مردان و سیاست‌پیشگان از پرده برون افتاد. از دروغ و طعنه گرفته تا تهدید و خصومت. ای کاش این، همه آن چیزی نباشد که در خادمان مردم یافت می‌‌شود. خادمانی که لابد همه عرصه‌های دیگر را آباد کرده‌اند و حالا به ورزش هجوم آورده‌اند تا اینجا هم آباد شود... به راستی این توپ گرد چه سودایی‌ست که همگان را به طنازی می‌کشاند...

 

تاریخ: 1390/7/6
کلمات کلیدی: ، ، ،
اشتراک گذاری:          
لینک کوتاه:

نظرات
نام:
ایمیل:
وب سایت:
متن:
کد امنیتی:کد امنیتی
تکرار کد امنیتی: