اختصاصی90/والیبال، حلال - فوتبال حرام
کامران احمدپور
تیم والیبال کشورمان با افتخار و غرور به مقام قهرمانی آسیا رسید. بعد از گذشت چند روز از این قهرمانی آنچه که بیش از همه به چشم آمده و همه از آن سخن به میان میآورند و از آن تمجید میکنند حضور پرشور و پرتعداد تماشاگران حاضر در مسابقه فینال بود. در حدود 20 هزار هوادار به سالن 12 هزار نفری استادیوم آزادی رفته بودند تا با حمایت و تشویق آنها چینیها برابر والیبالیستهای پنجه طلا سر تعظیم فرود آورند. نکته قابل توجه دیگر حضورپررنگ بانوان در سالن 12 هزار نفری بود. آنها در کنار مردان و پا به پای آنها والیبالیستهای ما را تشویق کردند تا آنها هم در این موفقیت سهمی داشته باشند در حالی که در فوتبال به این خواسته منطقی و آرزوی دیرینه بانوان توجهی نمیشود و همواره مشکلات شرعی و فقهی سد راه ورود آنها به ورزشگاههای فوتبال میشود. تجربه حضور بانوان در سالن 12 هزار نفری نشان داد که حضور آنها در کنار مردان در ورزشگاهها با رعایت مسائل مختلف و تدابیر از پیش تعیین شده و مدیریت صحیح امکانپذیر است. ضمن این که بحث ایرادات شرعی و فقهی را هم نمیتوان در این تناقض توجیه کرد. از یک طرف پوشش و لباس فوتبالیستها در قیاس با والیبالیستها بهتر و کاملتر است و از طرف دیگر جایگاه تماشاگران در سالنهای والیبال در مقایسه با استادیومهای فوتبال بسیار نزدیکتر به زمین مسابقه و محل حضور ورزشکاران است. یادمان باشد که روزی روزگاری داشتن ویدئو هم در کشور ما یک تابو محسوب میشد اما با تغییر دادن نگاهها و ارتقاء فرهنگ به این نتیجه رسیدیم که داشتن ویدئو نه تنها جرم و گناه نیست بلکه میتواند به ارتقاء فرهنگ و پر کردن اوقات فراغت خانوادهها و جوانان ما به طور سالم کمک کند اما ما در آن سالها فرصتسوزی میکردیم و انرژی و وقت و سرمایه خودمان را برای گرفتن مجرمینی که ویدئو داشتند هدر میدادیم و حالا هم داریم با جلوگیری از حضور بانوان در ورزشگاهها این فرصتسوزی و سرمایهسوزی را جور دیگری تجربه میکنیم تا روزی که بفهمیم ای بابا چه اشتباهی میکردیم که بانوان را به ورزشگاهها راه نمیدادیم!
















