اختصاصی90/یک روح در 11 بدن شماره خبر :30550   90: تیم‌ملی وارد فاز جدیدی از بازی شده است. فازی که در آن میل به مشارکت گروهی، تمایل به "پاس دادن و پاس گرفتن، اشتیاق برای به چشم نیامدن وتیم را -بخوانید میل به تیم شدن را_ نمایش دادن، بیش از هر نکته‌ای چشم ها را نوازش می‌کند.

وقتی صاحب توپ می‌شوند احساس نکنند نیم کیلو هروئین دست شان است

امیررضا امیرشاهی

90: تیم‌ملی وارد فاز جدیدی از بازی شده است. فازی که در آن میل به مشارکت گروهی، تمایل به "پاس دادن و پاس گرفتن، اشتیاق برای به چشم نیامدن وتیم را -بخوانید میل به تیم شدن را_ نمایش دادن، بیش از هر نکته‌ای چشم ها را نوازش می‌کند.

 

دیگر خبری از بازی یک نفره نیست

90: دیگر نشانی از یک جناح، یک زوج، یک گروه، یک قهرمان، یک ابرمرد، یک ابرستاره نمی‌بینی.

در این شکل از بازی همه زوج‌اند؛ بخوانید ترکیب‌های دو و چند نفره. همه قهرمانند. همه ابرستاره‌اند. همه گروهند. یک روح در 11 کالبد سرعت بازی تیم‌ملی درقیاس با روزی که درتهران میزبان مالدیو و ماداگاسکار بودیم چند برابر شده است. دفاعی که در هنگام صاحب توپ شدن فقط به زیرتوپ ضربه می‌زد و بازی هوایی بی‌هدف را یگانه عادت خویش می‌دانست، امروز به لطف تغییرات کی‌روش، به مدد تمرینات و به یمن ترکیب جدید؛ بخوانید آدم‌های جدیدش، بازیساز شده است.

کاری به 7 گلی که تیم‌ملی به فلسطین زد نداریم. روزی که در دوحه 60 دقیقه قطر را درنیمه‌اش حبس کردیم نیز به چنین نتایجی نرسیدیم.

آن چه مدهوش مان ساخته نه نتیجه ، نه گل‌های تیم‌ملی، نه چشم آبی مرد پرتغالی، بلکه اتفاقاتی است که درون زمین افتاده اند و می‌افتند.

ما مدهوش دیده های‌مان هستیم.

مدهوش تحول کریمی، مدهوش بازی درخشان کاظمیان؛ مردی که گمان می‌کردیم صرف لج‌بازی با استیلی دعوت شده است.

امروز "کریمی" هم دفاع می‌کند. علی تکل می‌زند. می‌دود. عقب می‌آید. جلو می‌رود. برمی‌گردد. دعوا می‌کند.امروز او که مظهر بازی فردی، قهرمان فردی، فوتبال متکی به دریبلیگ و تکنیک بود هم تغییر کرده است. همه در تیم ذوب شده‌اند و در خدمت اجرای برنامه‌های تیمی کی‌روش هستند.

*   *   *

ماهینی و منتظری، حاج صفی و زارع یک ویژگی مشترک دارند، این که هر 4 نفر در خط میانی بازی کرده‌اند. هافبک بوده‌اند. بازی با توپ را بلدند. پا به توپ‌شان خوب است. می‌توانند روی زمین سالم و هدفمند پاس بدهند.

کی روش در همه جای زمین دنبال چنین مردانی است، بازیکنانی که وقتی توپ را به آن ها می‌سپاری خیالت راحت باشد. فوتبالیست‌هایی که از توپ نترسند، بخوانید وقتی صاحب توپ می‌شوند احساس نکنند نیم کیلو هروئین دست‌شان است.

در تیم مرد پرتغالی، همه پاس می‌دهند همه پاس می‌گیرند. همه دنبال توپ می‌دوند. همه پشتیبان مرد صاحب توپ هستند. همه گل می‌زنند. و همه" همه" کار می‌کنند.

این میل به تیم شدن. تیم بودن. در قالب تیم حرکت کردن، نخستین محصول تمرینات جدید تیم‌ملی است . کی‌روش زمین فوتبال را به سه قسمت تقسیم و از بازیکنانش می‌خواهد تا در یک سوم از زمین به تمرین حفظ توپ بپردازند.

با این تمرین فاصله عقب و جلوی تیم کمتر می‌شود. با این تمرین بازیکنان تیم‌ملی می‌توانند از پرس سنگین حریف فرار کنند. با این تمرین بازی گروهی تبدیل به یک "باید" می‌شود، عادتی برای عبور از فوتبالی که سالیان سال در کشور ما باب بوده است.

    *   *   *

چرا پژمان منتظری که یک تنه عامل ناکامی استقلال در انزلی لقب می‌گیرد به فاصله چند روز بعد از این اتفاق بهترین بازیکن تیم‌ملی می‌شود؟

دلیل درخشش کاظمیان؛ بازیکنی که در پرسپولیس نیمکت‌نشین است، در تیم‌ملی چیست؟

و در تیم کی‌روش چه اتفاقی می‌افتد که کریمی این طور انگیزه پیدا می‌کند؟ جباری دوباره احیا می‌شود؟ زارع به انضباط در بازی به دست می‌یابد و همه بهترین نمایش‌شان را انجام می‌دهند؟

آیا چنین تغییراتی تصادفی است؟

آیا چنین پیشرفت‌هایی را باید ندیده گرفت و درباره‌شان ننوشت؟

دوباره تکرار می‌کنیم: تحت‌تاثیر 7 گلی که به فلسطین زدیم قرار نگرفته‌ایم اما نمی‌شود بازی روان تیم‌ملی را دید و  ساکت ماند. در این تیم تغییراتی به وقوع پیوسته که قابل تحسین است. تغییراتی که باعث شده دوباره سطح بازی تیم‌ملی از تیم‌های باشگاهی ما سبقت بگیرد.