فدراسیون تکواندو در حالی برای انتخاب سرمربی جدید تیم ملی دچار تردید شده که این وظیفه خطیر در آستانه المپیک یک مربی با تجربه و کارنامه دار را طلب می کند.

به گزارش خبرنگار مهر، نزدیک به دو هفته قبل سرمربی تیم ملی تکواندو به دلیل آنچه پرداخت نشدن تمام حق و حقوقش عنوان شد از سمت خود استعفا داد و مصاحبه ها و حواشی بعد از آن در نهایت منجر به قبول این استعفا از سوی رئیس فدراسیون شد.

رایزنی و تلاش بهرام افشارزاده دبیر کل کمیته ملی المپیک و جمعی از دلسوزان تکواندو نیز برای برپایی جلسه آشتی کنان راه به جایی نبرد تا نام های جدیدی به عنوان گزینه های جایگزینی مهماندوست شنیده شود و در پی آن لیستی متشکل از 9 مربی منتشر شد.

اینکه انتشار لیست 9 نفره رسمی بوده یا نه چندان اهمیت ندارد. مهم این است که پذیرفتن مسئولیت یک تیم قدرتمند که عنوان قهرمانی جهان و آسیا را یدک می کشد کار هر مربی نیست. هر چند قبول هدایت تیم ملی تکواندو در شرایط فعلی یک ریسک بزرگ است ولی همین ریسک را باید فردی قبول کند که از هر جهت شایسته هدایت تیم قهرمان جهان باشد.

فدراسیون تکواندو چند روزی است که برای انتخاب سرمربی تیم ملی به جمع‌بندی نهایی رسیده ولی در اعلام نام مربی مورد نظر خود تعلل می کند. تعللی که منطقی و دلایل ایجاد این تعلل هم واقعی و انکار ناپذیر است. این انتخاب باید با بررسی تمام جوانب باشد تا چالشی جدید را برای تیم ملی تکواندو موجب نشود.

تیم ملی تکواندو بعد از المپیک 2008 پکن با هدایت مهماندوست و کمک های مغانلو و افلاکی پروسه چهار ساله ای را برای کسب موفقیت در المپیک 2012 لندن آغاز کرد. این برنامه گام به گام با موفقیت پیش رفت که اوج آن قهرمانی جهان در کره جنوبی برای اولین بار و کسب هر دوسهمیه المپیک در میدان جهانی باکو بود.

فدراسیون تکواندو و متولیان آن باید با دقت نظر بیشتر و با نگاه به همین برنامه چهار ساله فردی  را انتخاب کند که با اعضای تیم ملی نیز هماهنگی داشته باشد. اگر مربی برای این منظور انتخاب شود که مورد تایید اعضای تیم ملی نباشد بدون شک تیم ملی از مسیر خود خارج خواهد شد.

این درست که موفقیت های تکواندو حاصل تلاش گروهی و تیمی اهالی این رشته بوده ولی نمی توان نقش کادر فنی و در راس آن رضا مهماندوست را نادیده گرفت و آن را کتمان کرد. نظم و دیسیپلین مهماندوست در کنار تجربه بالای او و همکارانش دلیل و عامل اصلی تمام موفقیت ها بوده و هست.

اینکه بخواهیم در چنین شرایطی این تیم هماهنگ و با هدف را با یک انتخاب نادرست به بیراه ببریم بدون شک تبعات منفی زیادی دارد که اولین ثمره آن متوجه تیم ملی  خواهد شد. این تیم یک مربی با کارنامه ای موفق می خواهد و چه بهتر که از میان اعضای همان کادر فنی باشد. کادر فنی که از سال 2008 تاکنون پا به پای تیم ملی پیش آمده و برای آن زحمت کشیده و اگر حقی هم باشد برای آنهاست که ثمره تلاش چند ساله خود در پکن ببیند.

اهالی تکواندو و کارشناسان امر بر این باورند که بهتر است این پروسه چهارساله را همان کادر فنی تا المپیک به پیش ببرد. در واقع اگر تفکری جدید وارد تیم ملی شود بدون شک کاشته های چند ساله ثمره ای جز آن خواهد داشت که منتظرش بودیم.

اگر قرار به موفقیت تکواندوست باید فقط تکواندو و موفقیت آن را هدف اصلی قرار دهیم و خیلی از مسائلی که باعث بروز چنین تنشی در تیم ملی و فدراسیون شد را از بین برد تا حداقل با در نظر گرفتن فاکتور های لازم یک انتخاب درست و منطقی داشته باشیم که چالشی بزرگتر را متوجه تکواندو نکند.

سید محمد پولادگر سالهاست در کنار تکواندو حضور دارد. در المپیک های سیدنی، آتن و پکن  نیز به عنوان نایب رئیس و پس از آن رئیس فدراسیون حضور داشته و شاید لندن آخرین حضور او در المپیک ها حداقل به عنوان رئیس باشد، بهتر آن است که از خود یک خاطره خوب و بیادماندنی در تکواندو بر جای بگذارد و این میسر نمی شود مگر با انتخاب یک مربی در اندازه های مهماندوست!