اخلاق گرایی یا راه جدید برای فرار از واقعیت ها؟

جمشید اکبری / خبرگزاری پارس فوتبال

هر چقدر هم ساده وبه تخلیص بنویسی، گریزی از تکرار واژه های تکراری در کلام نداری. ابتدا باید محکوم کنی و سرزنش!  پس، بر حسب این عادت تاریخی من نیز ابتدا محکوم می کنم و سپس تقبیح می کنم این عمل زشت و ناپسند و دور از شأن عرفی و شرع الهی و منزلت ورزشکاریِ بازیکنان پرسپولیس را که نه تنها جمعیتی آنان را قهرمان می خوانند، که حتّی من نیز –با کیلومترها ادّعای روشنفکری- هر روز به تماشای بازی آنها می نشینم؛ آنها که گهگاه با شعورم نیز بازی می کنند!
امّا در میان این خیل انتقاد و هجمه ی سرزنش، من تنها مجالی کوتاه برای طرح چند پرسش می طلبم که یحتمل نه به گوش هیچ مسئولی خواهد رسید و نه اگر برسد انتظار پاسخی در میان است:

چگونه است که در مورد مدیریت یک باشگاه ورزشی پرهوادار بعد از نزدیک به دو سال تصمیم گیری می شود(حال بحثی در کیفیت تصمیم نداریم!)، امّا برای یک تصویر تلویزیونی کمتر از 24 ساعت؟

چطور می شود که برای تعیین وضعیت کادر فنّی به روزها زمان نیاز است و پس از مدّت ها کشمکش، نتیجه ی خاصی حاصل نمی شود(یا به بعد موکول می شود)، اما برای بازیکنان به سادگی جلسه تشکیل می شود و نتیجه گیری می شود؟

در اهمیّت اخلاق شکی نیست، امّا مسائل فنّی چطور؟ وقتی پرسپولیس خوب بازی نمی کند و نتیجه نمی گیرد، اصلاً مگر بیننده ای در میان است که این تصاویر زشت را ببیند؟ اینگونه که پیش می رود، دیر نخواهد بود آن روز که پرسپولیس اصلاً هواداری نخواهد داشت که نگران تأثیرپذیری اش از این –به اصطلاح- اسطوره ها باشیم!

و اینکه مگر این اوّلین بار است که چنین حرکاتی از قهرمانان ورزشی این مرز و بوم –خصوصاً برخی همچون شیث رضایی- می بینید؟ برای دفعات قبل چه کردید؟ کجاست آن فرهنگ سازی که وعده کرده بودید؟ مگر قرار نبود با منشوری که فی الواقع دستورالعمل اصلاح مو و ریش بود، مشکلات فرهنگی فوتبال ایران حل شود؟ چه شد؟ حل شد؟...که به تبلیس و حیل دیو مسلمان نشود(1)!

محض اطّلاع عرض می کنم، این سبک شادی و شوخی سالهاست که در میان  بازیکنان فوتبال ایران رایج است و از بد یا خوب روزگار این بار این قدر واضح به چشم آمده است!
خداوندا به ما رحم کن، همان طور که همیشه چنین کردی...

(1)    بخشی از غزل حافظ با مطلع "گرچه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود"