اختصاصی90/فوتبال وحشی!
رضا عباسی
90: این، نه اتفاقی نابهنگام که تداوم «لجام گسیختگی» اخلاقی فوتبال ایران بود. ادامه انحطاط تاریخی معنویت... برشی دیگر از مرگ اخلاق در این فوتبال بیحیا، کریه و ضد انسانی...
***
آنچه از حمله وحشیانه به داور دیدار چوکای تالش – شهرداری دزفول در شبکه باران به تصویر درآمد از آن دست تصاویری بود که به دلیل خشونت بیش از حد میتواند درجه (18-) بگیرد. از آن دست خشونتی که تماشای فیلمی چون «دار و دسته نیویورکی» را برای بیماران قلبی دشوار میکرد. از آن دست خشونتی که مشابهش را در «کشتی کج»های خونین میتوان دید و بس! خشونتی وحشی که زمانی تهوع آورتر میشد که میدیدی عدهای پرشمار به جان یک نفر افتادهاند و مظلومی بیدفاع را زیر مشت و لگد خود گرفتهاند. آری، اتفاقی که فقط در فیلمهای خشن و وحشیانه دیده میشد این بار در مستطیل سبز به چشم آمد. مستطیل سبزی که نام درستترش این بار رینگ خونین بود.
***
داوری که بنا به وظیفهاش به بازیکنی از تیم میزبان کارت زرد نشان داده بود ابتدا مورد حمله وحشیانه یکی از نیمکتنشینان «چوکا» قرار گرفت و سپس با یورش دسته جمعی بازیکنان و ثانیههایی بعدتر، تماشاگران تالشی روبرو شد. داور بازی در زمین فوتبال تا حد مرگ کتک خورد و بعد از آن در رختکن هم مورد نوازش قرار گرفت تا فوتبال ایران نشان دهد تا چه اندازه اخلاقی، انسانی و متمدن است! ظهور این سجایای مثالزدنی را البته مدیون بازیکنان، اعضای کادرفنی و آن دسته از تماشاگران چوکای تالش هستیم که میدان تا همین چند سال پیش «مقدس» ورزش را با چاله میدان اشتباه گرفته بودند.
***
در رقم خوردن این اتفاق شرمآور البته مسئولان فوتبال ایران هم کم مقصر نیستند. وقتی فوتبال ما ثابت کرده که دیگر غیرقابل اعتماد است و بروز هر فاجعهای در میادین آن ممکن است آیا رعایت مسائل امنیتی در برگزاری یک مسابقه باید تا این اندازه سرسری و ابتدایی باشد؟ به راستی اگر زور بازوی حمله وران محترم اندکی بیش از این بود امروز و در مجلس ختم این داور نگونبخت و مظلوم، مسئولان برگزار کننده حرفی برای گفتن داشتند؟
آیا برای مسئولان محترم فوتبال ایران تنها به صدا درآمدن سوت اول و آخر یک بازی اهمیت دارد و سایر اتفاقاتی که ممکن است در جریان این 90 دقیقهها رخ دهد و برخی به قیمت جان افراد هم تمام شود فاقد کوچکترین ارزش و اهمیت است؟ به راستی قرار است چند اتفاق مشابه رخ دهد تا به رگ غیرت آقایان بربخورد؟ این همه بیحرمتی و بیاخلاقی بس نیست که حالا باید فوتبال ایران در مستطیل سبز «خون» هم بدهد؟
***
ضرب و شتم وحشیانه یک داور در ورزشگاه تالش تاکیدی دوباره و صد باره بر پایان اخلاقیات در فوتبال ایران بود. اگرچه شاید واکنش عمومی نسبت به این فاجعه در قیاس با شاهکار اخلاقی شیث و نصرتی کمتر باشد اما باید پذیرفت ابعاد غیرانسانی این حادثه حتی از آن رفتارهای غیراخلاقی شرمآورتر و تاسفبرانگیزتر است. تصاویری که چند شب پیش، پس از پخش در شبکه باران، در تلویزیونهای بیگانه هم بازپخش شد تا چهره زشت فوتبال ایران در جامعه جهانی هم کریهتر و غیرانسانیتر شود. به راستی حالا دنیا نسبت به ورزشکاران ایرانی و البته همه ایرانیان چه تصویر و تصوری دارد؟
این را باید از همه این مسئولان پرمدعا، خوشصحبت و طلبکار فوتبال – و البته ورزش – ایران پرسید...
* * *
و چه طنز تلخی! اوج نامردی و بیمرامی فوتبال ایران در ورزشگاه پوریای ولی – این اسطوره جوانمردی و فتوت – رخ میدهد. آری، چه پارادوکس غمانگیزی...
ورزشگاههایی که قرار بود با توسل به نامهایی چون تختی و پوریای ولی مظهر مردانگی و اخلاق و جوانمردی باشد حالا به چه روزی افتادهاند که نمایشگاه بیحرمتی، بیاخلاقی و نامردمی شدهاند... راستی این زوال دردناک از کجا آغاز شد؟ لابد از همانجایی که به «اسمها» چسبیدیم و «رسمها» را از خاطر بردیم. از همانجا که ظواهر را بزک کردیم و باطنها را به فراموشی سپردیم... آری، از روزگار پوریای ولی تا روزگار امروز ما اینگونه طی شد...
