اختصاصی90/لطفا «اجی مجی لاترجی»نکنید!
محمد سررشتهداری
اینکه کدامیک از دو گروه موردنظر درست میگویند یا غلط بماند برای وقتی دیگر! اینکه ما مدیران را با کارنابلدی میآوریم و وقتی کار بلد شدند آنها را کنار میگذاریم نیز بماند برای زمانی دیگر و مقالی دیگر! (البته در این ارتباط مطالب زیادی نوشتهایم) اما حرف ما این است:
مهمترین اتفاق پیش روی فوتبال تا پایان امسال همین انتخابات است؛ انتخاباتی که بسیار هم مهم به نظر میرسد و کاندیداهایی چون کفاشیان، دادکان، فتحالهزاده، کاشانی، ساکت، عزیزمحمدی، تاج و ... میتواند داشته باشد.
البته لیست کاندیداها هنوز معلوم نیست و حتی ممکن است با یک «اجی مجی لاترجی» یک مدیر ناکاربلد دیگر از وادی سیاست یا اقتصاد یا اجتماع از قوطی بیرون آید و همه اینها را که گفتیم حذف کنند و نهایتا اویی که کار را بلد نیست رئیس شود! این اتفاق بارها رخ داده و بار اولش نیست و احتمالا بار آخرش هم نخواهد بود اما ما به عنوان ورزشی نویس دوست داریم از میان همین اعضایی که نام بردیم – یا کسانی شبیه به آنها – رئیس آتی انتخاب شود چرا که اینها کارنامه مدیریت ورزشی دارند و میتوانند به کارنامه خودشان اتکا کنند اما آنها که از قوطی در میآیند قطعا 4 سال را به کارآموزی میگذرانند و نهایتا پس از کلی آزمون و خطا و اشتباه و به خاک سیاه نشاندن فوتبال این کار را یاد میگیرند و کارنامهدار میشوند و بعد باید منتظر یک «اجی مجی لاترجی» دیگر باشند تا یک سیاسی دیگر از قوطی بیرون آید! در واقع دغدغه اصلی جامعه فوتبال امروز اصلا این نسیت که از میان اینها که نام بردیم کدامشان رئیس، کدامشان نایب رئیس و ... میشوند. بلکه دغدغه اصلی فوتبالیها برگزاری یک انتخابات سالم و صحیح و دقیق و رقابت زیبا و جوانمردانه توام با رفاقت است؛ همین.
مهم نیست که خود فوتبالیها، بدون دخالتهای سیاسی آنجا در مجمع بنشینند؛ به دو دو تا چهارتا کنند، لابی نکنند، کارنامهها را کنار هم بگذارند و آنها را مقایسه کنند و به بهترین کارنامه ورزشی – فوتبالی – رای بدهند. در این صورت اصلا مهم نیست که چه کسی رای میآورد و رئیس میشود چرا که آن کس قطعا چکیده یک انتخاب دموکرات و ورزشی است و حتی اگر موفق هم نشود آن وقت میدانیم که عیب از جای دیگری است چرا که خردجمعی ما برترین را انتخاب کرده پس عیب یا از عدم حمایت دولت در صورت ناکامی آتی است یا کمبودهای مالی و یا حتی در باشگاهها و زیرساختها!
اما وقتی یک نفر از قوطی بیرون میآید حتی اگر عیب از زیرساختها یا عدم حمایت دولت و باشگاهها هم که باشد همه اویی را سیبل میکنند که کارنامهای برای دفاع ندارد!
در چنین فضایی است که معتقدیم انتخابات درست ورزشی مهمترین دغدغه فوتبال ایران است نه کسی که انتخاب میشود.
لابی نباشد؛ فشار سیاسی نباشد، حذف مخالف صورت نگیرد و انتخابات تک نفره برگزار نکنیم» اینها مهمترینهاست بقیهاش اصلا مهم نیست چرا که در این صورت اصلیترین فرد به صورت اتوماتیکوار انتخاب میشود و جای هیچ نگرانی در این صورت وجود ندارد.
همین کفاشیان نمونه بارز یک انتخابات چرک و غیراصولی بود! مخالفان او حذف شدند تا کفاشیان در رقابت با خودش اول بشود! در چنین فضایی بود که ماهها و سالهای اول ریاست جز ناکامی چیزی نداشت تا روزها و ماههای آخر که حرکات خوبی دیده میشود.
اگر آن روزها که انتخابات گذشته برگزار میشد انتخابات واقعی بود؛ شاید یک مدیر ورزشی با کارنامهای قدرتمند آنجا در سئول ریاست میکرد و نهایتا شرایط فوتبال ایران از امروزش بهتر بود وگرنه...
