اختصاصی90/گذر اتوبوس فوتبالی از خان اول شماره خبر :32704   آیا می‌شنوی و می‌بینی که درون اتوبوس فوتبالی بعد از گذر از پیچ «بحرین» و «اندونزی» چه غلغله‌ای برپا است؟

دریچه 90

 مهدی میرابی – تهران

آیا می‌شنوی و می‌بینی که درون اتوبوس فوتبالی بعد از گذر از پیچ «بحرین» و «اندونزی» چه غلغله‌ای برپا است؟ اون یکی صلوات از پی صلوات سر می‌دهد که ببینید به سلامت گذر کرده‌ایم پس صلواتی بلندتر قرائت نمایید، و اهالی اتوبوس فوتبالی بلندتر از قبل جواب صلوات را می‌دهند (الهم صل علی محمد و آل محمد) و اون یکی را می‌بینی که گهگاه نیز فریاد می‌زنه که چشم حسود و بخیل کور باد که این ابوطیاره «ما» در جاده جهانی به سلامت می‌رود و در جواب اهالی اتوبوس فوتبالی فریاد می‌زنند که «لعنت بیش باد» (کور باد و کر باد!) و در این میان مدیر ابوقراضه نیز دائم در مقابل اهالی اتوبوس فوتبالی ایستاده و مدام سر خود را بالا و پایین می‌آورد و هی می‌گوید «من»، «من» و انگشتان شصت خود را به سوی راننده «کی‌روش» ارجاع می‌دهد تا همگی متوجه شوند که این حاصل درایت فوتبالی اوست که چنین راننده‌ای را انتخاب و گزینش کرده و از خان «اول» به سلامت عبور داده است. می‌بینی و می‌شنوی که این مدیر چنان ذوق زده شده که فکر کرده تمامی خان‌ها را پشت سر گذاشته و اکنون وقت و زمان آن رسیده که از اهالی اتوبوس فوتبالی درخواست تحمل وی برای 4 سال دیگر را داشته باشند! به راستی که در ظاهر به این مدیریت و راننده اتوبوس فوتبالی که دارند در جاده بین‌المللی «ماکت» و جنازه فوتبالی که نوجوانان و جوانان و امید و... آن شکسته است و فقط ظاهر آن مانده(تیم‌ملی «الف») باید درود فرستاد که خیلی دل شیر دارند یا عقلی فاقد تعقل و یا طمع قدرت و ثروت که این رسالت سخت و خطیر را با این همه مشقت به دوش کشیده‌اند! آری این فقط از بازی غیرتی – ایرانی است که راه به مقام‌های جهانی فوتبال برده و می‌بریم و نه از شایستگی مدیریت‌ها و راننده‌های فوتبالی خارجی و وطنی؛ بله، اهالی این خودروی فوتبالی بارها از شاهکارهای فوتبال غیرتی برانگیخته و شاد شده‌اند اما عاقبت دیده و آموخته‌اند که ما بسان «فواره» می‌مانیم، بالا می‌رویم تا فرود آئیم، «ما» چشمه جوشان و پردوام را می‌خواهیم، «ما» ساختار می‌خواهیم (سازندگی از پایه تا راس را که همواره محکم و استوار و پرقدرت باشیم)، اما افسوس که جاذبه کاذب حضور در جاده‌های جهانی، چنان مهیج است که دیگر به ویرانی و آبادی فوتبالمان فکر نمی‌کنیم زیرا که باور کرده‌ایم که «ما» فوتبال باز هستیم نه فوتبال ساز، بنابراین در راستای فوتبال بازی ملی خویش «خرسندیم» که تا این مرحله پیش آمده‌ایم و امید آن‌که با فوتبال غیرتی خود بتوانیم فاتح قله‌های بلند باشیم؛ باشد که روزی در سایه موفقیت در «فوتبال بازی» به فوتبال‌سازی نیز بپردازیم.