جباری موفق شد اینچنین کرار را به نزدیکی در خروجی استقلال رهنمون کند

مهدی طاهرخانی/خبرگزاری پارس فوتبال دات کام

1-تمام آن چیزهایی را که در مورد مجتبی جباری باید فهمید، نگارنده در یک نیمروز درک کرد. پنج سال پیش در یک ساختمان ،شماره هشت آبی ها با عصایی که آن روز زیر بغلش داشت به یک عکاس جوان هجوم برد و فحاشی کرد؛ به دوربین به دستی که به زعم او پاپاراتزی بازی در آورده بود، سپس وقتی فهمید رسانه او چه قدرت بالایی دارد مهربابانه از او معذرت خواست و با یک رو بوسی قضیه ختم به خیر شد.همان یک اتفاق کافی بود تا درز و مرز از خود بی خود شدن، حمله، پشیمانی و بلافاصله مهربانی و همه چیزهای متضادی که می تواند در وجود یک نفر تلنبار شود را در وجود ستاره نوظهور آبی ها ببینم. بعد از آن حادثه و در تمامی تنش هایی که جباری با قلعه نویی، مرفاوی، مرحوم حجازی و در نهایت مظلومی، به شخصه می دانستم پایان کار چیست. مجتبی هرگز یاغی نبوده و کمتر پیش آمده حرف ناراستی را بزند اما به همان اندازه کار نادرست کرده است؛ همیشه راست می گوید اما گویی نمی داند هر راستی را همیشه نباید بگوید.آخرین حرف راست و کار نادرستی که او کرد آنقدر بزرگ و تکان دهنده بود که دیگر احتیاجی به بزرگ نمایی کسانی نداشت که حالا جباری  پس از عذرخواهی می گوید؛ آنها دشمن اند و من نمی خواهم دشمن شاد کن باشم!

2-خبرنگاری در جمع دوستانه ای از فتح الله زاده سوالی را پرسید که اصلا ورزشی نبود اما مدیرعامل آبی ها که صرفا بخاطر روابط (فامیلی - سیاسی) توانست برای نخستین بار به اتاق مدیریت استقلال راه پیدا کند به آن پرسش، پاسخی دو پهلو داد؛ من اصولگرایم. فارغ از بار معنایی این کلمه پر معنی در عالم سیاست، با ضرس قاطع می توان گفت او هرگز در عالم مدیریت ورزشی اصولگرا نبوده و نخواهد بود. آنچه برای علی فتح الله زاده خویی بیش از هر چیز دیگری اهمیت دارد حفظ اصول  به هر قیمتی نیست بلکه کسب موفقیت و در ویترین بودن ،به هر قیمتی است.اگرچه او حالا پخته تر از گذشته است و دست کم در ظاهر هیچ بد اخلاقی ای از جنابش به سمت کسی روانه نیست اما  نگاهی به خروج و ورودهای چند باره اش به استقلال نشان می دهد  آنچه برای او در اولویت است "بودن" است نه چانه زدن بر نوع چگونه بودن. امیر رضا واعظی آشتیانی وقتی دید رئیس وقت سازمان ورزش قادر به حمایت مالی مد نظر نیست خیلی راحت و یک شبِ عطای مدیریت استقلال را به لقایش بخشید تا نشان دهد به هر قیمتی ماندن برایش فضیلت نیست. درست برخلاف فتح الله زاده که اگر وزارت ورزش تا پایان فصل هم پولی به حسابش واریز نکند او هفته ای هشت بار تهدید به خروج می کند اما آنقدر می ماند تا سرانجام رئیس او را اخراج کند؛ درست مثل سه دفعه گذشته.

3-از جباری گفتیم، به فتح الله زاده رسیدیم و حالا نقطه تلاقی این دو مرد. در آستانه داربی حذفی، مجتبی جباری چیز هایی را در مورد کادرفنی و حتی مدیریتی تیمش گفت که اگر رونالدو آنها را علیه مورینیو و پرز به کار می برد حالا آگهی فروش کریس بر سردر سانتیاگوبرنابئو آویزان بود.درست همان کاری که من سیتی با کارلوس تبس کرد. البته با این تفاوت که ستاره آرژانتینی، شهامت کار ستاره استقلال را نداشت و تنها هنگامی که مانچو به او دستور ورود به زمین آلیانس آره نا را داد  برای لحظانی کارلوس زبان انگلیسی را فراموش کرد و ترجیحا نشنید و نفهمید سرمربی به او چه می گوید. اما حالا در ایران در دوره ای که اصولگرایی نه تنها فضیلت شمرده می شود بلکه سرمشق  همه امور ؛ ستاره کم تحمل آبی ها در مصاحبه ای تاریخی به همبازی، سرمربی و مدیر تیم می تازد و درست هنگامی که مدیریت تیم می گوید جریمه ای بزرگ و کارگشا  را برای جباری در نظر می گیریم او تنها و تنها یک جلسه محروم می شود! تنها یک جلسه تا مبادا در روز داربی حذفی، تیم بزرگ و پرستاره آبی مجبور باشد بدون شماره هشت رو در روی این پرسپولیس خوفناک(!)صف آرایی کند.البته از سوی دیگر خبر می رسد جاسم کرار تا اطلاع ثانوی محروم است و به گفته فتح الله زاده احتمالا در نیم فصل فروخته می شود!

4-پرچم مبارزه با بازیکن سالاری در دستمان است، با صدایی قرا و رسا از پایبندی بر اصول حرف می زنیم، اما آنچه بیش از هر چیز دیگر برای مان اهمیت دارد صید پیروزی است به قیمت هر چیزی.فلسفه جریمه، خنک کردن دل افکار عمومی نیست، چرایی وجود تنبیه برای نیل مقصود شخصی نیست. تنبیه صورت می گیرد که بازدارنده باشند، جریمه انجام می شود که هراس از تکرار حادث شود اما آن چیزی که مدیر اصولگرای استقلال(!) انجام داد یک محصول بیشتر ندارد؛ قطور کردن درخت معترض سالاری.

5- با این وضعیت تا قبل از پایان فصل دست کم منتظر یک واکنش بهت آور دیگر از سوی جباری باشید، فوقش یکی دو بازی را استراحت می کند و جریمه مالی را هم که با دو گل می شود پاک کرد .در نهایت انچه باقی می ماند سرگرم شدن ماست با این تفاوت که عوض خندیدن ما آنها به ما می خندند.