گل 

استیلی رفت...این رفتن ها چقدر برایمان لذت بخش است.انقدر که حتی تاریخ از دست رفته اش را هم فراموش کنیم.بنشینیم و بگوییم فردای بدون استیلی روز دیگری است.اما چقدر فراموشکاریم ما و این عادت بد چقدر دورمان انداخته.دور از واقعیتی که هر روز نمونه هایش را میبینیم و باز زیر بیرق این فراموشی به دلخوش بودن امروزمان مسروریم.انقدر شادیم که یادمان میرود دیروز علی دایی جلوی عربستان را فراموش کردیم و به شوق سرخ پوشیدنش فریاد زدیم.
یادمان رفته فصل قبل بیانیه صادر کردیم و باز همان دایی استعفا داد و باز قبول نشد با تمام ضعف ها قهرمان جام حذفی شدیم و لیگ فراموش شد.بعدش هم شدیم دو گروه یکی انهایی که استیلی با شاهین یادشان بود و علی دایی با عربستان را فراموش کرده بودند و گروهی هم استیلی را قهرمان فصل مربیگری قطبی میدیدند و دایی را بازنده بزرگ لیگ.
بعضی ها به اکباتان رفتند و بعضی ها ازادی را انتخاب کردند.شعارهایمان هم گاهی حیا کن بود و گاه هم با تشویق به پایان میرسید.دعواهای ما و جمع تمام امتیازات ازادی و اکباتان هم قد صبای قم و نفت تهران هم نشد!
از دیشب زیاد نگذشته.اسطوره هایمان یا تمام دقیقه نود ها را گل خورده اند و یا تمام دربی ها را برای پرویز خان دوستانه کرده اند. از دیشب زیاد نگذشته است.اما همین حالا هم مستعد فراموشی هستیم.
فوتبالی که  مورینیو ویلاش و لو سمبل هایش هستند برای ما حول محور دربی های 6تایی میگذرد.فقط امروز را میخواهیم و همیشه یادمان میرود امروز ما همان 3سال قبل رقم خورد که 10بازیکن معمولی را قالبمان کردند و امروز یا نیستند و یا نبودنشان بهتر است.
کدام جوان را رو کردند اسطوره هایمان.حقیقی علی عسگری واقا زمانی تاریخشان همه به مربی خارجی میخورد و انگار تاریخ مصرفشان هم همان روزها بوده.پرسپولیس و سرخ بودن جایشان را به طرفدار علی کریمی بودن علی دایی یا استیلی بودن داده است.پرسپولیسی واقعی کم و کمتر شده.هر روز تیم دست یک  نفرمی افتد و همان هم هوادار میبرد با خودش.به جای رویش اسطوره هایمان ریزش دارند.
علی پروین اسطوره پرسپولیس است اما انهایی که برای امروز پرسپولیس استیلی و دایی را اوردند یادشان رفته استیل اذین با مدیریت فنی اسطوره چه به سرش امد.تیمی که اسطوره هایش نه شاهین و نه استیل و نه راه اهن را موفق کرده اند باز هم منتظر همین اسطوره هاست.
برای یکبار هم شده بیایید تمام گذشته را به یاد بیاوریم.آن هم نه گذشته های خیلی دور. به شوق همین بیانیه ها امروزمان را سر میکنیم.وقت هم وقت خوب کوبیدن است.اما خود ما با همین قناعت به  اسطوره ها  امروز مان را رقم زدیم.
امروز اسطوره ها از میان مورینیو و ویلاش ها برمیخیزند و اگر گواردیولایی هم پیدا شود قراردادش را هر سال به سال تمدید میکند.اسطوره های ما اما فقط میخواهند باشند و ما هم کمکشان میکنیم.با تمام وجود هم همراهشان میرویم.دعوا سر بودن است.
فراموش نکنیم امروز هم میگذرد شاید فردا استیل یا راه اهنی دیگر برای استیلی بسازیم.استیلی و دایی از لحاظ شخصیت استثنا هستند اما اشک های دیروز سرخ حاصل فوتبال بود و ما مقیاس فوتبال شناسی مان فقط رنگ فراموشی و لحظه دارد.