قدیمی‌ترین نویسنده و گزارشگر ورزشی ایران روی تخت بیمارستان از دوران آغاز کار خود تا عدم شنیدن گزارشگرهای اخیر صحبت کرد.


شاید نسل جدید زیاد با صدایش آشنا نباشند، اما گذشتگان به خوبی می دانند که لحن زیبای او طراوت خاصی به مسابقات می داد و با صدای او تماشاگران و شنوندگان کشتی، فوتبال، دوومیدانی و سایر رشته‌ها با هیجان رقابت‌ها را دنبال می‌کردند رادیو در سال‌های نه چندان دور بزرگ‌ترین منبع رسانه‌ای برای پیگیری مسابقات ورزشی بود و صدای این گزارشگر در خانه ها و کوچه وخیابان ها کاری می کرد که گویی شنوندگان در ورزشگاه‌ها و سالن‌ها هستند و از نزدیک مسابقات را تماشا می‌کنند.

عطاءالله بهمنش در سال 1302 در کرمانشاه متولد شد. به ورزش علاقه بسیار زیادی داشت و در نوجوانی در رشته دوی صحرانوردی فعالیت خود را آغاز کرد. او توانست چندین مقام قهرمانی کشور را از آن خود کند. در سال 1318 در یک مسابقه دوومیدانی "مرد امروز" که مسافتش از محل روزنامه اطلاعات فعلی تا میدان فردوسی بود رتبه نخست را کسب کرد. البته او در تیم فوتبال بانک ملی نیز توپ زد و در تنیس نیز کسب تجربه کرد.
بهمنش کار خبری خود را با نویسندگی در روزنامه نیروراستی آغاز کرد و پس از آن به مدت 50 سال در رادیو ایران اخبار ورزشی می‌خواند.

او علاقه شدیدی به کشتی داشت و مدت 5 سال نیز به‌عنوان دبیر و نایب رئیس فدراسیون کشتی فعالیت کرده و خاطرات زیادی از جهان پهلوان تختی، عبدالله موحد و امامعلی حبیبی دارد. کار گزارشگری را نیز از همین رشته آغاز کرد. زمانی که او به کنار تشک رفته بود و کشتی حبیبی را تماشا می کرد، به خانه آمد و صدای خود را روی نوار ضبط کرد. او این کار را پیش مسئولان وقت برد و مورد تشویق‌شان قرار گرفت و این‌گونه شد که با یک نوار کاست حوزه گزارشگری ورزشی در ایران شکل گرفت.

خبرنگار فارس برای هم صحبت شدن با پایه گذار گزارشگران ورزشی ایران به بیمارستان آتیه، محل بستری شدن بهمنش رفت تا خاطرات قدیمی ترین نویسنده ورزشی ایران را از روی تخت بیمارستان برای جامعه ورزشی دوباره زنده کند.
چهره خندان بهمنش آدم را از فضای بیمارستان خارج می کرد، هر چند که وی به علت عمل جراحی، در یادآوری خاطراتش کمی دچار مشکل شده بود، اما به خوبی روزهای خوش کشتی و پهلوانی های تختی را به یاد می آورد.

صحبت هایی را با عطاءالله بهمنش در کنارش خانواده اش انجام داد که در زیر این گفت و گو را می خوانید:

* ایران و هند اولین مسابقه رسمی با صدای بهمنش
اولین گزارش رسمی‌ام مسابقه فوتبال بین تیم های ایران و هند در چارچوب رقابت های انتخابی المپیک توکیو 1964 بود. بینندگان با هیجان جدیدی این مسابقه را تماشا کردند و حتی این اتفاق آن قدر برای تماشاگران تازه بود که خواستار شدند پخش برنامه ارتش لغو شود تا شاهد گزارش وی باشند.

* با 12 تومان آغاز کردم
من کار گزارشگری را به دلیل علاقه‌ام انجام می‌دادم و بحث مالی برایم مهم نبود. ابتدایی که کار خود را آغاز کردم ماهانه 12 تومان حقوقم بود و بعد سال‌ها به هزار تومان رسید. تلاش می‌کردم همواره حقیقت را بگویم و بازتاب دهم. همین علاقه باعث شد مورد توجه مسئولان قرار بگیرم و این امر گسترش پیدا کرد.

* رئیس فدراسیون جهانی کشتی گفت: حق این جوان را نخورید!
( از زبان خانواده)علاقه‌ عطاالله به کشتی بسیار زیاد بود و هم اکنون نیز این علاقه در او بسیار مشهود بود. او از افراد بسیار زیادی در این رشته سخن گفت. از عبدالله موحد، از امامعلی حبیبی، از منصور رئیسی که معتقد بود اگر راهنمایی درستی صورت می گرفت، کشتی گیر بزرگی می‌شد.
تختی که وارد عرصه کشتی شد از همان اول نشان داد که استخوان بندی این ورزش را دارد. تختی کار بلد بود و همین امر باعث شد که سال های سال در تیم ملی باشد.
محمدی بقا یکی از نزدیکان بهمنش نیز در این زمینه می گوید: در مسابقات المپیک 52 هلسینگ تختی در فینال مسابقات با حریف روسی رقابت داشت و پس از کست برابر وی رئیس فدراسیون جهانی اعلام کرد چرا حق این جوان را می خورید؟
 
در ادامه بهمنش ضمن تایید این موضوع می افزاید: درست است. چنین موضوعاتی آن قدر زیاد است که نمی توانیم انتخاب کنیم. برخی افراد نابغه هستند و تختی توانست در کشتی آزاد شاخ همه را بشکند.

* با قوانین رشته هایی که گزارش می کردم آشنا بودم
قوانین هر رشته ای که گزارش می‌کردم را می‌دانستم، مخصوصاً در کشتی با فن و فنون آشنا بودم. از خواسته مخاطبان آگاه بودم و مواردی را عنوان می کردم که برای شنونده و بیننده مهم و مفید باشد.

* گزارشگر باید به ادبیات مسلط باشد
یک گزارشگر باید به ادبیات تسلط داشته باشد. من به جز کتاب‌های ورزشی کتاب‌های حافظ، مولانا، سعدی و ادبیات خارجی را نیز مطالعه می‌کردم. گزارشگر باید به ادبیات مسلط باشد و از دامنه لغات گسترده استفاده کند.

* گزار‌ش‌های جدید را گوش نمی کنم
بهمنش در مورد گزارشگران جدید اظهارنظری نکرد و فقط به این جمله بسنده کرد که این گزارش‌ها را گوش نمی‌کنم.