عادل محبوب و ماندگار فردوسی پور کارش را با روزنامه نویسی آغاز کرد و بعد کم کم راهش به سربالایی جام جم رسید. به گزارش اولین پایگاه تخصصی فوتبال پارس فوتبال دات کام، اولین بار خود عادل فردوسی پور بود که در یکی از روزهای سال 77، در گفتگو با مجله تماشاگران در بحث گزارشگری ایران و رپورتاژ استاندارد روز جهان نام تازه ای را بیان کرد."میان گزارشگران فوتبال دنیا، کار جان ماتسون را بیشتر می پسندم."اینچنین شد که نام جان ماتسون و عادل فردوسی پور از همان زمان در کنار هم گره خورد و توانایی های این دو با هم مقایسه شدند.عادل کمی بعدتر از آن مصاحبه به سرعت پله های ترقی را پیمود و با شتاب فراوان تبدیل به چهره ای محبوب در جامعه شد. نام او اما باز هم در هر کجا که قرار بود کنکاشی متفاوت در باب فعالیتش صورت پذیرد، با گزارشگر مورد علاقه اش مقایسه شد.کاری که سهراب بختیاری زاده، در آغازین دقایق سه شنبه آخر دی 90، سعی کرد در برنامه نود انجام دهد و در بحث مقایسه های گاه و بیگاه ویسی - دوست نزدیکش و سرمربی امروز صبا - با پپ گوآردیولا، به عادل یادآور شود که خود او هم با یک گزارشگر - که البته نامش را نمی دانست - شباهت های زیادی دارد، او جان ماتسون را می گفت.شباهتی که نه در ظاهر که در بحث تاثیرگذاری و شیوه فعالیت قابل توجه به نظر می رسد. 1- جان ماتسون اما کیست؟جان واکر ماتسون، گزارشگر 66 ساله انگلیسی کارمند شبکه بی بی سی است.او فعالیت خود را به عنوان نویسنده آغاز کرد و در سال 1968 به عنوان گزارشگر در شبکه دو رادیو بی بی سی استخدام شد.سه سال بعد، ماتسون در برنامه مسابقه روز جانشین کنت وستلنهم شد و در فوریه 72، بازی هرفورد یونایتد مقابل نیوکاسل در جام حذفی انگلیس را گزارش کرد.او اما از سال 1979 اکثر مسابقات مهم را گزارش کرد: از جام جهانی بگیر تا جام حذفی و لیگ های اروپایی.در این بین او روزهای شیرین و تلخ را در کنار هم داشت، روزهای خوب و بد را تجربه کرد و هم خندید و هم اشک ریخت.ماتسون از شاهدان بازی لیورپول و ناتینگهام فارست در نیمه نهایی جام حذفی انگلیس در سال 1989 بود. همان بازی معروفی که به فاجعه هیزلبور معروف شد.او کتاب هایی را هم به قلم خود منتشر کرده است، یکی از آنها "یک سال در زندگی یک گزارشگر" به شدت مورد توجه قرار گرفت.اظهارنظرهای ماتسون همواره مورد توجه افکار عمومی در بریتانیا بوده است. به یکی از این ها توجه کنید:«فوتبال وحشیانه بر فوتبال فرهنگی غلبه کرد.»این جمله را ماتسون پس از پیروزی ویمبلدون مقابل لیورپول در جام حذفی انگلیس بیان کرد.یا این یکی:«عزیز من، عزیز من، عزیز من تو دروازه خودتان را باز کردی!»ماتسون این جمله را وقتی در جام جهانی 98 فرانسه بازیکنی دروازه خودشان را باز کرد گفت. 2- کیلومترها این سوتر، در دودی ترین پایتخت آسیا، عادل فردوسی پور در سن 38 سالگی همچنان نفس می کشد.او هم کارش را با روزنامه نویسی آغاز کرد و بعد کم کم راهش به سربالایی جام جم رسید.از روزهای دور، روزهایی که ناگزیر بود کل اطلاعاتش را در کمتر از یک دقیقه با سرعت نور، در کنار گزارشگر اصلی بخواند و تا بازی بعدی صبوری کند، از روزهایی که با داشتن مجله ورلد ساکر در دست برای گزارش جام رمضان به سالن 12 هزار نفری آزادی می رفت و مورد تمسخر برخی عوامل وقت تلویزیون قرار می گرفت و البته از روزهایی که نمی خواستند او را ببینند اما او ماند و مبارزه کرد و دیده شد.او هم روزهای تلخ و شیرین زیاد دید.روز صعود تیم ملی به جام جهانی 2006 آلمان پس از پیروزی مقابل بحرین با گزارش او در حافظه ها ماند.روزهای تلخ هم اما بودند. روزهایی در مقدماتی جام جهانی 2002 کره و ژاپن که او چند باخت تیم ملی را گزارش کرد و روی تلفن همراهش پیام های تهدیدی را می شنیدی که ترجیع بند آن چنین بود که اگر دوباره بازی های ملی را گزارش کنی...ماند تا مثل ماتسون جملاتش ماندگار و یادگار شوند.ماند تا فوتبال در برابر دشمن را ترجمه کند، برای ورلد ساکر مطلب بنویسد، درنمایش فنز محمد رحمانیان، پدر تئاتر ایران نقش آفرینی کند و فرزند دلبندش را به رغم همه دردسرها و مشکلاتش بزرگ کند و به سن سیزده سالگی برساند.ماند تا 90 را بسازد، آیا این کم بود؟به بهانه مقایسه فردوسی پور با ماتسون توسط بختیاری زاده؛ عادل محبوب و ماندگار فردوسی پور کارش را با روزنامه نویسی آغاز کرد و بعد کم کم راهش به سربالایی جام جم رسید. به گزارش سرویس ورزشی جام نیوز به نقل از اوج نیوز، اولین بار خود عادل فردوسی پور بود که در یکی از روزهای سال 77، در گفتگو با مجله تماشاگران در بحث گزارشگری ایران و رپورتاژ استاندارد روز جهان نام تازه ای را بیان کرد."میان گزارشگران فوتبال دنیا، کار جان ماتسون را بیشتر می پسندم."اینچنین شد که نام جان ماتسون و عادل فردوسی پور از همان زمان در کنار هم گره خورد و توانایی های این دو با هم مقایسه شدند.عادل کمی بعدتر از آن مصاحبه به سرعت پله های ترقی را پیمود و با شتاب فراوان تبدیل به چهره ای محبوب در جامعه شد. نام او اما باز هم در هر کجا که قرار بود کنکاشی متفاوت در باب فعالیتش صورت پذیرد، با گزارشگر مورد علاقه اش مقایسه شد.کاری که سهراب بختیاری زاده، در آغازین دقایق سه شنبه آخر دی 90، سعی کرد در برنامه نود انجام دهد و در بحث مقایسه های گاه و بیگاه ویسی - دوست نزدیکش و سرمربی امروز صبا - با پپ گوآردیولا، به عادل یادآور شود که خود او هم با یک گزارشگر - که البته نامش را نمی دانست - شباهت های زیادی دارد، او جان ماتسون را می گفت.شباهتی که نه در ظاهر که در بحث تاثیرگذاری و شیوه فعالیت قابل توجه به نظر می رسد. 1- جان ماتسون اما کیست؟جان واکر ماتسون، گزارشگر 66 ساله انگلیسی کارمند شبکه بی بی سی است.او فعالیت خود را به عنوان نویسنده آغاز کرد و در سال 1968 به عنوان گزارشگر در شبکه دو رادیو بی بی سی استخدام شد.سه سال بعد، ماتسون در برنامه مسابقه روز جانشین کنت وستلنهم شد و در فوریه 72، بازی هرفورد یونایتد مقابل نیوکاسل در جام حذفی انگلیس را گزارش کرد.او اما از سال 1979 اکثر مسابقات مهم را گزارش کرد: از جام جهانی بگیر تا جام حذفی و لیگ های اروپایی.در این بین او روزهای شیرین و تلخ را در کنار هم داشت، روزهای خوب و بد را تجربه کرد و هم خندید و هم اشک ریخت.ماتسون از شاهدان بازی لیورپول و ناتینگهام فارست در نیمه نهایی جام حذفی انگلیس در سال 1989 بود. همان بازی معروفی که به فاجعه هیزلبور معروف شد.او کتاب هایی را هم به قلم خود منتشر کرده است، یکی از آنها "یک سال در زندگی یک گزارشگر" به شدت مورد توجه قرار گرفت.اظهارنظرهای ماتسون همواره مورد توجه افکار عمومی در بریتانیا بوده است. به یکی از این ها توجه کنید:«فوتبال وحشیانه بر فوتبال فرهنگی غلبه کرد.»این جمله را ماتسون پس از پیروزی ویمبلدون مقابل لیورپول در جام حذفی انگلیس بیان کرد.یا این یکی:«عزیز من، عزیز من، عزیز من تو دروازه خودتان را باز کردی!»ماتسون این جمله را وقتی در جام جهانی 98 فرانسه بازیکنی دروازه خودشان را باز کرد گفت. 2- کیلومترها این سوتر، در دودی ترین پایتخت آسیا، عادل فردوسی پور در سن 38 سالگی همچنان نفس می کشد.او هم کارش را با روزنامه نویسی آغاز کرد و بعد کم کم راهش به سربالایی جام جم رسید.از روزهای دور، روزهایی که ناگزیر بود کل اطلاعاتش را در کمتر از یک دقیقه با سرعت نور، در کنار گزارشگر اصلی بخواند و تا بازی بعدی صبوری کند، از روزهایی که با داشتن مجله ورلد ساکر در دست برای گزارش جام رمضان به سالن 12 هزار نفری آزادی می رفت و مورد تمسخر برخی عوامل وقت تلویزیون قرار می گرفت و البته از روزهایی که نمی خواستند او را ببینند اما او ماند و مبارزه کرد و دیده شد.او هم روزهای تلخ و شیرین زیاد دید.روز صعود تیم ملی به جام جهانی 2006 آلمان پس از پیروزی مقابل بحرین با گزارش او در حافظه ها ماند.روزهای تلخ هم اما بودند. روزهایی در مقدماتی جام جهانی 2002 کره و ژاپن که او چند باخت تیم ملی را گزارش کرد و روی تلفن همراهش پیام های تهدیدی را می شنیدی که ترجیع بند آن چنین بود که اگر دوباره بازی های ملی را گزارش کنی...ماند تا مثل ماتسون جملاتش ماندگار و یادگار شوند.ماند تا فوتبال در برابر دشمن را ترجمه کند، برای ورلد ساکر مطلب بنویسد، درنمایش فنز محمد رحمانیان، پدر تئاتر ایران نقش آفرینی کند و فرزند دلبندش را به رغم همه دردسرها و مشکلاتش بزرگ کند و به سن سیزده سالگی برساند.ماند تا 90 را بسازد، آیا این کم بود؟