ادبیات ' سرخیو آگرو' هنگامی که درباره 'ماریو بالوتلی' صحبت می کند بسیار عمیق و سازنده است.
 'ایان هربرت' نویسنده می گوید:' سرخیو آگرو از یک محله فقیر و کثیف برخاسته ولی پرستیژی دارد که این ایتالیایی فاقد آن است'.
وقتی از آگرو درباره بالوتلی سوال شد، گفت:' Es un buen pibe,un buen pibe' . یعنی بچه خوبی است، بچه ای خوب.
واژه pibe اصطلاحی آرژانتینی و به معنای کودکی است که از محله ای کثیف برخاسته و رویای بزرگی در سر دارد.
'بروکوتو' یکی از روزنامه نگاران آرژانتینی در سال 1928 در 'ال گرافیکو' نوشت که اگر کشورش بخواهد مجسمه ای که نماد فوتبال آرژانتین باشد را بسازد باید کودکی با چهره ای کثیف ، موهای آشفته و شانه نخورده ،چشمانی نافذ ، دهانی باز ، دندان های ریز و در حال گاز زدن نان را به تصویر بکشد.
همه این ها دقیقا منطبق با خصوصیات آگرو است و نه بالوتلی که آن جمله غرورآمیز را با خود در ورزشگاه امارات حمل می کرد. این کودک ازمنطقه ای خاکی به بوئنوس آیرس پرتاب شد.
محله کودکی او ویلامیسرا در کوییلمز ، منطقه ای در شمال بوئنوس آیرس بود. هرچند که از نظر فقر به پای فوئرتا آباچه، زادگاه 'کارلوس ته وز' نمی رسید ولی باز هم منطقه ای فقیر نشین محسوب می شد.
قضیه بالوتلی اما داستانی دیگری است.هرچند که سرنوشت هر دو را به یک تیم رسانده ولی واژه ای که آگرو برای ماریو به کار برد؛ درباره او صدق نمی کند. این ایتالیایی با سنت ها و فقر جنگ نکرده تا به شهرت و بزرگی برسد.
برخلاف آگرو، بالوتلی متعلق به طبقه متوسط است. پدرش ' فرانچسکو بالوتلی' مدیر گمرک و مادرش ' سیلویا' یک پرستار تحصیلکرده بودند که او را از چهارسالگی بزرگ کردند.
پیشینه او این فرضیه را مطرح می کند که نوابغ همیشه از محیطی پرچالش برمی خیزند, حتی اگر ' لیونل مسی' هم با آن مو های مرتب و جثه کوچک از طبقه ای متوسط در روزاریو این فرضیه را زیر سوال ببرد.
بالوتلی در خانواده ای با ثبات پرورش یافت و در باشگاه های مدرنی توپ زد . مادرش به منچستر نقل مکان کرده تا مراقب او باشد. این وضعیت را مقایسه کنید با وضعیت آگرو که هفت برادر و خواهر دارد و ماه هاست پدر و مادرش را ندیده است. او مسوولیت همسر و فرزندش را دارد و البته باید گفت که از راهنمایی های پدر همسرش ، دیگو مارادونا هم بهره می برد.
شاید به این خاطر باشد که آگرو به رغم آنکه فقط دو سال از بالوتلی بزرگتر است وقتی می خواهد به او اشاره کند از کلمه ' بچه' استفاده می کند.
آگرو گفت: او ( بالوتلی) یک پسربچه است، مراقب خودش است و کار خود را انجام می دهد ولی من فرق می کنم. من اهل خانواده و همچون مرغ خانگی هستم. بیشتر وقتم را در کنار همسر و پسرم می گذرانم. عاشق کارم هستم و وظیفه ام را به خوبی انجام می دهم.
وی اضافه کرد: هرکس شیوه خاص خود را دارد ولی آنهایی که ما را می شناسند می دانند که ماریو بیرون از میدان واقع بچه خوبی است.شما مانند بسیاری از دیگر او را در زمین فوتبال می شناسید ولی بیرون از زمین بچه ای دوست داشتنی است.
آلگوی آگرو ' دیگو مارادونا' است که اکنون پدر همسر او نیز هست. آنها به طور مرتب با یکدیگر در ارتباط هستند. او همچنین شیفته بازی 'مایکل اوون' هم هست. اما اگر از بالوتلی سوال کنید بعید از الگویی در ذهنش داشته باشد.
آگرو گفت: من هوادار لیورپول نیستم ولی از بچگی الگویم ' مایکل اوون' بود. او کوچک اندام و به دنبال گلزنی بود، درست مانند من. زمانی که لیورپول جام می گرفت بازیهایش را دنبال می کردم چون اوون در آن تیم بود. ولی وقتی در سال 98 به آرژانتین گل زد به او فحش دادم.
آگرو افزود: البته این گل مانع از این نشد که اوون را تحسین نکنم. او یک بازیکن برجسته است حتی اگر به آرژانتین گل بزند.
آیا بالوتلی روزی به ثبات و آرامشی که آگرو دارد خواهد رسید؟ شرایط این ایتالیایی نشان می دهد که ' نه'.
روزنامه ' کوریرا دلاسرا' چاپ ایتالیا پس از دیدار منچسترسیتی و تاتنهام تیتر زد: gol e polemiche یعنی 'بالوتلی همیشگی، گل ها و جنجال ها'.