مریم حیدرزاده

دیگر وقتش بود؛ همه انتظار در انتظار نگذاشتنت را می کشیدیم. روزهای سختی را گذرانده بودیم و شب های بسیاری خواب، دعوت چشمانمان را نمیپذیرفت.

دلگیر بودیم از بدشانسی خودمان و خوش شانسی دیگران... مگر یکی می تواند چقدر شانس بیاورد. هرچیز دورانی دارد و این آغاز رنسانس سرخ ماست.

خدا که با ما باشد، ناخدا که مصطفی باشد و سکان در دست جادوگر، اتفاقی جز این نخواهد افتاد. این هت تریک طلایی غریب آشنایمان پاسخ مختصری بود به حرفهایی که شایسته میلیونها قلب سرخ نیست.

هیچ کجای دنیا، با دل شکستن پله های صعود را طی نمی کنند؛ اما همه جای دنیا با به دست آوردن دل است که یک شبه راه هزار ساله را طی می کنند. افتخار می کنم که به تیم محبوبم، به همیشه برنده بودنش، به اهالی مهربانش که اگر گاهی گل نمی زنند، دل هم نمی شکنند.

افتخار می کنم به نود و سه دقیقه تعصب؛ پنجاه وپنج درصد بیننده هایی که از آن سوی دنیا به جای دنبال کردن هر خبری برد تیمم را نظاره کردند و افتخار می کنم به اینکه به عنوان یکی از کوچکترین هواداران تیم محبوبم شاهد خیابان های تمام سرخ زیباترین پنجشنبه سال بودم.