وقتی یک توپ فوتبال می تواند باعث اتحاد ملی شود...

امین نوروزی / خبرگزاری فوتبال ایران پارس فوتبال دات کام

·         استادیوم آزادی سال 75

برای هواداران سرخابی سالها و دیدارهایی به عنوان خاطره باقی مانده است. بازیهایی که در ذهن میلیونها هوادار حک شده است. دیدارهای استقلال و پرسپولیس در دهه 70 در عرصه آسیایی از آن دسته بازیهایی بود که هیچگاه از خاطره هواداران پاک نمی شود. در روزهایی که ازبک ها نمایندگان ایران را با گلهای فراوارن بدرقه کرده بودند کمتر کسی فکر میکرد که حماسه ای ملی برای ایران رقم بخورد و تیمهای حذف شده در دور رفت مجددا اقتدار خود را به رخ آسیا بکشند. در آن روزها عامل مهمی که باعث خلق این حماسه ها شد حضور پر شور هواداران سرخابی برای این دیدارها بود. در آن روزها هواداران فارغ از رنگ و تعصب به تشویق نماینده های ایران پرداختند و نه پرسپولیس سرور استقلال شد و نه استقلال سرور پرسپولیس. همه با نام ایران و برای ایران به آوردگاه آزادی پا نهاده بودند. حماسه ای که در دهه 70 به وقوع پیوست در کشورهایی که دایه حرفه ای گری را دارند نیز دیده نشده. در هیچ کدام از دیدارهایی که تیمهای مطرح اروپایی مانند منچستر یا اینتر و .... داشته اند سابقه نداشته که هواداران لیورپول یا آرسنال یا میلان برای تشویق و حمایت به ورزشگاه ها بیایند.

·          29 بهمن 90- ورزشگاه آزادی

همه منتظر حماسه ای دیگر بودند. حماسه ای از نوع سال 75 اما اگرچه که این انتظارها انچنان که انتظارش را داشتیم  به وقوع نپیوست، اما حضور امثال علی پروین برای حمایت از نماینده ایران و حمایت رسمی باشگاه پرسپولیس و شخص رویانیان از پسران آبی ، نوید روزهای زیبایی را داد که در گذشته شاهدش بودیم.

دیدار با الاتفاق ، اتفاقی بود که امیدواریم باز هم با شدت بیشتری تکرار شود...

اما یک سوال...

مدتها بود که با خود می گفتیم چرا هواداران به تیم مقابل در دیدارهای بین المللی به عنوان نماینده یک کشور نگاه نمی کنند؟

اگر بخواهیم بی طرف و موشکافانه به مسئله بپردازیم باید به چند سال اخیر رجوع کنیم در این صورت مواردی را خواهیم یافت که به مسئله یاد شده مربوط تر خواهد بود.

اولین مورد مطبوعات می باشند که گاه و بی گاه با هدف بالا بردن فروش خود  و تزریق نوعی هیجان کاذب به هواداران  با تیترهایی مانند "بینوایان" ، "بی جنبه ها" ، "شیش تایی ها" و ... بر روی گیشه روزنامه فروشی ها می روند. همین تیترها در عین حالی که باعث تهییج هواداران تیم مورد نظر می شود به همین میزان باعث انزجار و ایجاد نوعی تنفر هواداران مقابل   می شود. و این عامل در روزهایی که تیم ها نیاز به حمایت همه جانبه دارند به وضوح خود را نمایان می کند.

دومین عامل را باید در زمین مسابقه یافت، بله بازیکنها و مربی ها. برخی از بازیکن ها و مربیان تیم ها با کری خوانی و انجام مصاحبه باعث ایجاد تنش در بین هوادارن دو تیم می شوند. این مصاحبه ها مانند تیترهای روزنامه ها به همان مقداری که برای هوادارن تیمهای مطبوع خوش آیند است برای هواداران مقابل به همان میزان باعث ایجاد نوعی تنفر می کند. مصاحبه هایی مانند "بردن تیم مقابل برای ما عادت شده"  و یا جنگ وایت بردی "دربی را می بریم" ، " تخته وایت برد مال تو مستطیل سبز مال من".

کری خوانی و مصاحبه قبل از شهراورد امری طبیعی است. مصاحبه همراه با شادی بعد از شهرآورد هم عادی است اما باید در کلمات و عباراتی که بیان میکنیم اندکی پهلوان منش بود تا در روزهایی که انتظار حمایت همه جانبه به عنوان نماینده ایران را داریم صندلی خالی در استادیوم نبینیم.

با رعایت مسائلی که بیان شد می توان حماسه های دهه 70 را بارها و بارها تکرار کرد و بار دیگر شاهد اتحاد فوتبال ایرانی همچون دهه 70 بود تا فوتبال بهانه ای برای با هم بودن و رسیدن به اتحاد و رفاقت های بیشتر ملی شود.

آری  ...

دیدار با الاتفاق ، اتفاقی بود که امیدواریم باز هم با شدت بیشتری تکرار شود...