شاید اگر حجازی به منچستریونایتد می رفت، نیازی به فرگوسن نبود
این سایت نوشت: حجازی در اواخر دهه 1970 قرار بود به منچستریونایتد برود و اگر این اتفاق افتاده بود شاید اولدترافورد دیگر نیازی به 'الکس فرگوسن' نداشت و این مربی در عوض به لیورپول یا لندن می رفت.
اگر چنین می شد حجازی هم در ایران نمی ماند و به یک مربی موفق و محبوب تبدیل نمی شد تا طرفدارانش به او لقب 'اسطوره' بدهند.
حجازی پس از مدتی تحمل بیماری سرطان ریه، در خرداد سال 1390 در بیمارستان کسری تهران درگذشت.
در مراسم خاکسپاری او بیش از 25 هزار نفر شرکت کردند. تقریبا همین تعداد هم هنگام بستری بودن حجازی در مقابل در ورودی بیمارستان و زیر پوستر بزرگی از عکس او جمع شده بودند. اما فقط افرادی که وارد اتاقش می شدند می توانستند کارت های الکس فرگوسن و 'محمود احمدی نژاد' رییس جمهوری ایران را ببینند که برای او آرزوی بهبودی کرده بودند.
نرفتن به منچستریونایتد بزرگترین افسوس دوران حرفه ای حجازی بود. اتفاقی که او دیگران را در آن مقصر می داند.
'عقاب آسیا' پس از درخشش در جریان تساوی 1 بر 1 ایران مقابل اسکاتلند در جام جهانی 1978 قرار شد به انگلیس برود.
او با اینکه نشان داد 'سپ مایر' دروازه بان صاحب نام آلمانی الهام بخش او بوده، ولی در عین حال یک رهبر نابغه هم بود. سرعت بالایی داشت، زیرکانه پخش توپ می کرد و از توانایی 'پیتر اشمایکل' برای پرتاب توپ برخوردار بود. او یک دروازه بان کامل بود.
یونایتد در آن زمان به دنبال جانشینی برای 'الکس استپنی' با سابقه می گشت. 'پدی راچ' برای این پست زیاد مناسب نبود اما حجازی در تمرینات خیلی زود توانایی هایش را نشان داد. او در این تمرینات در کنار بازیکنانی چون 'جو جردن' و 'لو مکاری' بازی کرد. همان هایی که چند هفته پیش در آرژانتین آنها را از رمق انداخته بود.
حجازی بعدها با اشاره به اینکه 'دیو سکستون' سرمربی وقت یونایتد خواستار امضای قرارداد دایمی با وی بوده، خاطر نشان کرد: به انگلیس رفتم و توسط منچستریونایتد انتخاب شدم. سه ماه آنجا بودم و در این مدت در پنج بازی تیم ذخیره ها حضور پیدا کردم.
اما در همین زمان در ایران خروج بازیکنان بالای 27 سال از کشور ممنوع اعلام شد. حجازی 30 ساله بود و بعد از مدتی یونایتد 'گری بیلی' از آفریقای جنوبی را به عنوان دروازه بان جدیدش انتخاب کرد.
حجازی در این باره گفت: بدشانسی آوردم. چون بازی برای منچستریونایتد فرصت خوبی است تا به یک بازیکن بزرگ در جهان تبدیل شوید.
او می توانست ایران را ترک کند اما می گفت: ایران وطن من بوده و هست.
حجازی پس از شکست تیم ملی فوتبال ایران در نیمه نهایی جام ملت های 1980 آسیا در مقابل کویت از تیم ملی کنار گذاشته شد. پایان ناامید کنندهای برای بازیکن مستعد که سه بار قهرمان جام ملت های آسیا شده بود.
او فوتبال باشگاهی خود را در استقلال ادامه داد. باشگاهی که از سال 1967 فوتبال حرفه ای را با آن آغاز کرده بود. حجازی در نوجوانی یک بازیکن خوش آتیه بسکتبال هم بود اما هرگز از اینکه وارد فوتبال شد، ابراز پشیمانی نکرد.
حجازی در سال 1986 ایران را ترک کرد و برای یک فصل به بنگلادش رفت و سپس دستکش هایش را آویزان کرد.
او در جنوب آسیا ماند و مربیگری را در همانجا ابتدا در سطح باشگاهی و سپس در سطح ملی آغاز کرد. او به محض بازگشت به ایران مورد توجه برخی از باشگاه های مطرح قرار گرفت و همانند دوران بازیگری اش، بهترین دوران مربیگری را هم استقلال سپری کرد.
او استقلال را در سال 1998 قهرمان کرد و سال بعد از آن در مسابقات لیگ قهرمانان آسیا این تیم را به فینال رساند. او تا سال 2007 به مربیگری ادامه داد اما به دلیل برخی دخالت ها به تدریج دچار سرخوردگی شد.
وی در سال 2005 با طرح این پرسش که 'چطور سیاستمداران می توانند به ورزشگاه ها بیایند و بیانیه سیاسی بدهند اما ورزشکاران نمی توانند وارد دنیای سیاست شوند؟' نامزد انتخابات ریاست جمهوری شد.
حجازی هرگز عشقش به فوتبال را از دست نداد و در سال 2007 از مربیگری هم خداحافظی کرد.
تابوت حجازی بعد از مرگش به ورزشگاه آزادی برده شد و در مقابل دیدگان هزاران نفر از هوادارانش قرار گرفت.
نویسنده سایت ساکر نت در خاتمه می نویسد: 'عقاب آسیا سرانجام آرام گرفت اما یاد و خاطره او همچنان زنده است. او گرچه هرگز به منچستریونایتد نرفت اما نقشی که در فوتبال ایران و آسیا داشت هیچگاه فراموش نمی شود.
9126
