به جا مانده از رقابتی نفس گیر ؛ نقدی بر جدال شهریار و ژنرال/ زمین عاریه ، تعویض به موقع ، متروی تراختـوری!!
ایرج طالع/ خبرگزاری فوتبال ایران پارس فوتبال دات کام
برداشت اول :
در دویست هفتادو پنجمین بازی لیگ برتر، دو تیم تراکتور سازی و راه آهن در استادیوم تختی مقابل هم صف آرائی نمودند. هوائی آفتابی و دمای 16 درجه سانتیگراد، نوید بخش یک روز خوب برای جدالی تماشاگر پسند را می داد اما این دیدار از نظر زمانی و مکانی مثل یک روح دچار تغییراتی گردید. قرار بود تیم راه آهن میزبان بازی باشد، اما به بهانه اینکه از سوی سازمان لیگ این بازی پر تماشاگر پیش بینی شده بود با جابجایی بازی از ورزشگاه اختصاصی تیم راه آهن به استادیوم تختی تیم راه آهن حتی مجبور شد بایت کرایه زمین متقبل هزینه شود.
برای این بازی طبق اعلام مسئولین 4965 قطعه بلیط به فروش رسیده بود که در نهایت تعداد تماشاگران از سوی همان سازمان 7000 نفر اعلام شد. تیم راه آهن از حق مسلم میزبانی خود محروم شد اما پیش بینی سازمان درست از آب در نیامد. اگر قرار به حضور فقط 7000 نفر تماشاگر در استادیوم بود، خوب پس ورزشگاه دستگردی که گنجایش بیش از اینها را داشت. اینگونه برخورد با باشگاههای خصوصی زیبنده به نظر نمی رسد در شعار میگوییم از بخش خصوصی حمایت میشود اما در عمل تیشه به ریشه این تیمها میزنیم، مسئله ای که در کنفرنس خبری بعد از بازی هم علی دائی به آن اشاره داشت و این موضوع را در باخت تیم خود تاثیر گذار می دانست.
برداشت دوم :
بازی از آن شادابی لازم برخوردار نبود. هر دو مربی با آگاهی و آنالیز کامل از تیم مقابل و با استرس حاکم بر صعود و سقوط وارد بازی شدند. دوتیم با تاکتیک 4231 کار خود را شروع نمودند و در دقایق فراوانی دو تیم به فکر اشتباهات فردی و تحلیل قوای جسمانی تیم مقابل بودند. برگ برنده بازی در تعویض های قلعه نویی خلاصه شد در دقیقه 80 علیزاده جایگزین حدادی فر شد و 5 دقیقه بعد رودریگو جای خود را به سیامک سرلک داد تا نهایتا قفل دروازه راه آهن در دقیقه 87 توسط امیر حسین صادقی باز شود. در مقابل تعویض های تیم راه آهن تاثیری در بهبود روند حرکتی این تیم بوجود نیاورد. تیم راه آهن از نداشتن یک مهاجم کلاسیک رنج میبرد که این موضوع هم مورد تائید علی دایی بود و در نهایت 3 امتیاز بازی به تراکتور رسید.
برداشت سوم :
بازی به پایان رسیده و خط 4 متروی آزادی شاهد حضور تماشاگران پرشور تراختور است. تشویق و شادی آنها باعث غافلگیری مسافرین عادی میشود. آنها درست مشابه فضای استادیومها شیپور مینوازند و نام تیم خود را فریاد میکشند. نگاههای همه بسوی تماشاگران است عده ای از مردم با موبایل های خود مشغول فیلمبرداری از تماشاگران میشوند و عد ه ای دیگر تبسمی بر چهره انداخته و با این تبسم رضایت خود را از شور و حال جوانان اعلام میکنند براستی این جادوی فوتبال است که همه جا سرک میکشد...
