منتظرند رسانهها ساکت شوند/چه کسی روسای فدراسیونها را برکنار میکند/ تیشه به ریشه ورزش!
به گزارش خبرنگار مهر، "سال المپیک" برای ورزش همه دنیا، سال حیاتی و سرنوشت ساز است که مسئولان تمام توان و انرژیشان را میگذارند تا ورزشکارانشان در میدان بزرگ و "جلوی چشمی" چون بازیهای المپیک برای کشور و مردم کشورشان آبرو و اعتبار بخرند. این یک اصل در ورزش دنیاست که البته در کشورهای پیشرفته تنها به سال المپیک خلاصه نمی شود و همه سالها برای آنها المپیک است.
اما ظاهرا در ایران رسم جدیدی پایه گذاری شده که برخلاف حرکت کشورهای پیشرفته قرار است در سال المپیک برخی مسئولان تیشه بردارند و به ریشه ورزش نیمه جان و بیمار ایران بکوبند و به جای اینکه به ثبات مدیریت بیندیشند و تلاش کنند که ورزش با آرامش به میعادگاه کسب "اعتبار و آبرو" برود، با استرس و نگرانی و "اعصابی خرد" راهی این رویداد بین المللی شود!
اینکه وزارت ورزش و جوانان به عنوان وزارتخانه ای نوپا دست به چنین اقدامی زده است خیلی جای تعجب ندارد چرا که تصمیم گیرندگان رده بالای آن تا به حال المپیک را از نزدیک ندیده اند - منهای چند نفر محدود - که حالا بخواهند شرایط حساس و سرنوشت ساز آن را درک کنند. در چنین شرایطی چه انتظاری وجود دارد که آنها در فاصله زمانی کوتاه تا المپیک اوضاع ورزش را پیچیده تر از صدها کلاف سردرگم نکنند و استرس برکناری را بر فضای فدراسیون ها حاکم نکنند؟
برکناری روسای فدراسیون های ورزشی هر چند حق وزارت ورزش و جوانان باشد - که در بسیاری موارد چنین حقی را ندارد و باید به نظر مجمع احترام بگذارد - حتی اگر تبعیت نکردن از قانون را هم بپذیریم اما باید به یک نکته ساده توجه کنیم که هیچ کشوری در آستانه رویداد بزرگی مثل المپیک تیشه به ریشه ورزش خودش نمی زند و همه کمک می کنند که نام و پرچم کشورشان بالاتر از بقیه کشورها قرار بگیرد. نه اینکه با دست خودش زمینه نابودی ورزشش را فراهم کند.
پس از برکناری پنج رئیس فدراسیون - که البته یکی از آنها سرپرست انتخابی خود وزارت ورزش بود و در یک جابجایی دوباره سرپرست جای دیگر شد! - سوالات زیادی در بین اهالی ورزش و رسانه مطرح شد که مهمترین آن این بود که " چه کسی تصمیم اصلی را برای برکناری روسای فدراسیون ها می گیرد و هدفش چیست؟". پاسخ دادن به این سوال طبیعتا باید از سوی مسئولان وزارت ورزش صورت می گرفت اما در این ماجرا همه اظهار نظر کردند بجز مسئولان وزارت ورزش!
شاید سیاست دوری از رسانه ها که از ابتدای فعالیت وزارت ورزش از سوی برخی مسئولان در پیش گرفته شده است همچنان ادامه دارد و برخی تصمیم گیرندگان این وزارتخانه حاضر به پاسخگویی نیستند. حمید سجادی که برای نشستن روی صندلی "وزیر" یک "نه" بزرگ از مجلسیها شنید، امید ورزشی ها برای اتخاذ تصمیمات منطقی و براساس اصول ورزشی بود که البته او هم نتوانست به این خواسته پاسخ مثبت بدهد و روز به روز از ورزشی ها فاصله می گیرد.
محمد عباسی به عنوان وزیر ورزش و جوانان که باید پاسخگوی اتفاقات مربوط به ورزش و فدراسیون های ورزشی باشد نیز تاکنون اظهار نظری در این مورد نکرده و ترجیح داده است مثل ماه های اخیر بیشتر امور را در سکوت پیگیری کند مگر اینکه نمایندگان مجلس از او بخواهند تا پاسخگوی این اتفاقات باشد. هر چند کسی نمی تواند محمد عباسی را وادار به اظهار نظر کند اما طبیعتا وزارت ورزش با این فراگیری مخاطب، باید یک پاسخگو داشته باشد.
شاید مسئولان وزارت ورزش و جوانان تصور می کنند رسانه ها چند روزی به ایجاد تغییرات در فدراسیون ها واکنش نشان می دهند و اعتراض می کنند و بعد هم ساکت می شوند و سرشان جای دیگری گرم می شود که مبنا را بر سکوت گذاشته اند و منتظرند تا رسانه ها ساکت شوند. فرض رسانه ها هم ساکت شدند و دیگر به این تغییرات بدون پشتوانه اعتراضی نکردند، آقایان با وجدان خودشان و تبعاتی که برای ورزش خواهد داشت چه می کنند؟ با تیشه ای که به ریشه این ورزش می خورد چه خواهند کرد؟ آیا کسی پیدا می شود از همین الان تبعات ناکامی در المپیک را برعهده بگیرد یا همه منتظر کسب یک مدال طلا هستند تا سینه جلو بدهند و خودشان را "فرشته نجات" ورزش معرفی کنند؟!
آیا هدف از برکناری روسای فدراسیون های ورزشی انتخاب مهره های مورد نظر برای رای آوردن برخی "آقایان" در انتخابات دوره آینده کمیته ملی المپیک است؟ آیا این برکناری ها توسط فرد خاصی و بدون هماهنگی با وزیر ورزش صورت می گیرد و برخی افراد خاص تنها به فکر منافع شخصی خودشان هستند؟ نمونه این سوالات این روزها در ذهن علاقمندان به ورزش پرشمار است. اما ظاهرا پاسخگویی برای این سوالات و این تغییرات نیست.
از تبعات این تغییرات غیر اصولی همین بس که قایقرانان اعزامی به المپیک از حضور در این رویداد بزرگ انصراف داده اند و هیئت اجرایی کمیته ملی المپیک هم آمادگی اش برای کناره گیری را اعلام کرده تا مسئولان وزارت ورزش از همین حالا بیایند و کمیته المپیک را بگیرند. این کشمکش "آقایان" فقط ضربه به ورزش است و ظاهرا این وسط تنها چیزی که برای آنها مهم نیست همین ورزش است. چرا که ظاهرا یک "صندلی ریاست" ارزشش از شادی میلیون ها ایرانی بیشتر است؟!
-----------------------
* رضا خسروی
