تهران - پس ازگذشت دو سال از اجرای قانون 'سقف قرارداد' در فوتبال ایران، ناکارآمدی این قانون وعدم امکان اجرای آن کاملا مشخص شده و تنها فایده اش برای کسانی است که راهی برای فرار از پرداخت مالیات یافته اند.

به گزارش ایرنا، دو سال از تصویب قانون سقف قرارداد در فوتبال ایران می گذرد، ولی هنوز هم قیمت بازیکنان با سرعت زیاد رو به افزایش است تا جایی که 'سقف ' به 'کف ' تبدیل شده است. دوسال قبل 'عزیزمحمدی' رییس وقت سازمان لیگ برای نخستین بار صحبت از این قانون به میان آورد.

درهمان زمان بسیاری ازبازیکنان در فوتبال ایران قراردادهایی بیش از600 یا 700 میلیون تومانی با باشگاه ها می بستند و اجرای سقف 350 میلیونی بسیار دشوار و از همان ابتدا محکوم به شکست به نظر می رسید.

خیلی زود مدیران و بازیکنان با پیداکردن راههای مختلفی مانند گنجاندن پاداش و مانند آن در قراردادها، این قانون را دور زدند، اما مسئولان سازمان لیگ همچنان ازرعایت سقف خبرمی دادند، ادعایی که با توجه به شرایط فوتبال ایران دور از واقعیت به نظر می رسید.

امسال ودرحالی که قرار است برای سومین سال این قانون اجرا شود، هیات رییسه سازمان لیگ 15درصد به مبلغ سقف قرارداد،افزوده است اما همچنان خبر از قراردادهایی با چندین برابر سقف به گوش می رسد.

ظاهرا قانون سقف قرارداد فقط فرصتی برای فرار مالیاتی اهالی فوتبال فراهم کرده است، زیرا مالیات قراردادها براساس مبلغ رسمی مشخص می شود و مبالغی که دو طرف بدون گنجاندن در قرارداد و یا به عنوان پاداش رد و بدل می کنند، هیچ تاثیری در میزان مالیات دریافتی ندارد.

بدون شک درحالی که حتی بازیکنان درجه دو و سه هم قراردادهای چند صد میلیون تومانی با باشگاهها می بندند، اجرای سقف قرارداد برای بازیکنان ملی پوش که برخی از آنها پیشنهادات هنگفتی از باشگاه های عربی دارند، بسیار سخت است.

اگر واقعا قرار به اجرای این قانون باشد، تمام ستاره های فوتبال ایران و حتی خیلی از بازیکنان درجه دو هم به راحتی راهی تیم های عربی می شوند وهمین سطح کنونی لیگ برتر کشور هم پایین تر خواهد آمد.

البته مبلغی که بسیاری از فوتبالیست های ایرانی دریافت می کنند،بسیار بالاتر از درآمد سالانه یک پزشک متخصص ویا یک استاد عالی رتبه دانشگاه است اما باید به این نکته هم توجه کرد که تعیین سقف قرارداد به خودی خود نمی تواند، مشکلات فوتبال کشور را حل کند.

اجرای قانون سقف قراردادبا شکل کنونی، مغایر با اصول حرفه ای فوتبال است،اما سوال این است که واقعا فوتبال ایران حرفه ای شده است؟

چند سالی است که اتحادیه فوتبال اروپا می خواهد، قانونی با عنوان ' فیرپلی مالی' اجرا کند که بر اساس آن باشگاهها نباید زیان دهی مالی داشته باشند. این قانون پس از آن تصویب شد که برخی از باشگاههای این قاره بااستفاده از سرمایه های بادآورده مالکان جدید خود، دست به صرف هزینه های گزاف در فصل نقل و انتقالات زدند و هر سال میلیون ها دلار ضرر دادند.

چنین قانونی می تواند در فوتبال ایران هم جایگزین قانون ناکارآمد وغیرحرفه ای سقف قرارداد شود اما زیر ساخت های فوتبال حرفه ای در فوتبال ایران فراهم نشده است که انتظار قوانین حرفه ای هم داشته باشیم.

بیشتر باشگاههای فوتبال ایران دولتی هستند و مصرف کردن بودجه عمومی کشور برای پرداخت قرارداد یک بازیکن، قابل توجیه به نظر نمی رسد. مجلس شورای اسلامی هم سال گذشته قانونی تصویب کرد که بر اساس آن دستگاههای دولتی اجازه ندارند در ورزش حرفه ای سرمایه گذاری کنند که اجرای این قانون به معنای تعطیلی لیگ برتر خواهد بود.

اگر باشگاه های کشور با سرمایه بخش خصوصی اداره می شدند، مالک باشگاه پاسخگوی سود و زیان سرمایه خود بود و فدراسیون هم نمی توانست، سقفی برای قراردادها مشخص کند.

از سوی دیگر با توجه به شرایط فوتبال ایران عملا راهی برای سودآوری برای باشگاه ها فراهم نیست. حق پخش تلویزیونی مهمترین منبع درآمد باشگاه های اروپایی است که در ایران چندین سال است مورد مناقشه فدراسیون و باشگاه های فوتبال از یک طرف و مسئولان سازمان صدا و سیما از سوی دیگر شده است.

بلیت فروشی، فروش اقلام با نشان باشگاهها و ... از دیگر منابع درآمد باشگاه های فوتبال حرفه ای است، منابعی که در ایران عملا در اختیار باشگاهها نیستند.

صرف بودجه دولت در فوتبال باید محدوده مشخصی داشته باشد و اگر مسئولان قصد دارند، جلوی صرف هزینه های بی منطق را بگیرند بهتر است در فکر فراهم کردن فرصت خصوصی سازی باشگاه ها و کمک به درآمدزایی آنها باشند.

دراین میان پیشنهادات دیگری هم برای حل این مشکل ارائه می شود. 'حبیب الله ابولحسن شیرازی' درگفت و گو با خبرنگار ایرنا یکی از این پیشنهادات را اینگونه مطرح می کند: می توانیم به جای تعیین سقف قرارداد برای یک بازیکن یا یک مربی، سقف قرارداد برای یک باشگاه در طول یک فصل تعیین کنیم. به این شکل که آن باشگاه اجازه نداشته باشد در طول یک فصل بیش از مبلغ تعیین شده برای قراردادهای خود هزینه کند.

با این شرایط علاوه بر اینکه بازیکنان با قیمت های مختلف به باشگاه ها می پیوندند، هیچ مدیری هم بدهی برای مدیر بعد از خود جای نخواهد گذاشت.

ورزشی**2024**1590