تهران - 'محمد آئینه چی' بازیکن اسبق فوتبال ایران، مدتهاست بر روی تخت بیماری قرار دارد و به دلیل مشکلات شدید مالی، برای ادامه زندگی نیازمند حمایت مالی مسوولان و دست اندرکاران ورزش کشور است.

به گزارش خبرنگار ایرنا، 'محمد آئینه چی' که سابقه حضور در تیم های فوتبال اکباتان،‌ شاهین، دارایی،‌ پاس و استقلال تهران و شموشک نوشهر را دارد، به دلیل مشکلات مالی، قادر به درمان خود نیست و این در شرایطی است که فوتبال ایران، محل آمد و شد بازیکنان و مربیان گرانقیمت است و در دنیای توپ گرد، رقم های آنچنانی به راحتی آب خوردن جابجا می شود.

در دنیای پر زرق و برق فوتبال و در پس زد و بندهای آنچنانی باشگاه ها و قراردادهای چند صد میلیون تومانی بازیکنان و مربیان فوتبال کشورمان، 'محمد آئینه چی' فوتبالیست قدیمی که در میدان قزوین تهران و در کوچه ای باریک به نام 'موسیوند' زندگی می کند، برای رقمی ناچیز با مشکلات بسیار دست به گریبان است اما صدایش به جایی نمی رسد و فریادرسی ندارد!

آئینه چی فوتبال را از سال 1356 و با دنیایی از عشق و علاقه آغاز کرد اما امروز هیچ انگیزه ای در چشمان بی فروغ او نمی توان دید چرا که می بیند چه زود و در هنگامی که نیازمند کمک بود، از یادها فراموش شده است.

وی، بیش از 20 سال با یک دستگاه تاکسی کار کرد تا مخارج زندگی خود و خانواده اش را تامین کند اما روز 21 اسفند ماه سال گذشته در سانحه ای به شدت مصدوم شد و تنها منبع درآمدش که همان تاکسی بود از بین رفت.

اکنون بیش از 3 ماه است که این بازیکن قدیمی فوتبال روی تخت بیماری افتاده و مخارج سنگین درمان و هزینه عمل های جراحی وی باعث شده تا او به بسیاری از دوستان و نزدیکان خود مقروض شود و اکنون برای ادامه زندگی با مشکلات بسیاری دست به گریبان است.

این پیشکسوت فوتبال ایران با نظر پزشکان، حدود یک سال دیگر باید در بستر بیماری باشد و در این شرایط، تنگناهای مالی او بیشتر می شود چرا که هیچ منبع درآمدی ندارد و نمی تواند از پس هزینه های فرزندان خود برآید.

آئینه چی به همراه خانواده اش به خاطر عقب افتادن اجاره خانه، اکنون در خانه پدری اش ساکن شده است.

دیدن فوتبالیست دیروز با چهره ای آرام که بر روی تختی در گوشه ای از خانه دراز کشیده و پایی کبود شده با ورم های بسیار که میله های آهنی در آن فرو رفته است، آدمی را در مقابل یک جمله قرار می دهد، 'ورزش و منش پهلوانی'!

اما این سخن زیبا که باید آن را فقط در سال های دور جستجو کرد و امروزه معنا و مفهوم خود را کاملا از دست داده است،‌ در این منزل کاربردی ندارد، حداقل او در این مدت هیچ معنایی از این کلمات نیافته است.

آئینه چی، درد دل های بسیار دارد. او به صراحت می گوید: دیگر توان مقابله با مشکلات را ندارد و اگر مسوولان به دادش نرسند، زندگی برایش بی مفهوم است.

می گوید هزینه درمان را قرض کرده، در مخارج خانواده مانده است و به دلیل بستری بودن، مجالی برای کار کردن ندارد.

او، هم باشگاهی های معروفی دارد، از امیر قلعه نویی گرفته تا محمد ضیایی، هادی آهنگران، شاهین و شاهرخ بیانی، صمد مرفاوی و ... اما هیچ کدام از آنها تا کنون یادی از وی نکرده اند.

البته منش پهلوانانه 'محمد آئینه چی' قبول نمی کند که دوستان وی، او را از یاد برده اند. او می گوید دوستانم خبر ندارند چرا که اگر داشته باشند حتما به من سر می زنند و سراغم را می گیرند.

این فوتبالیست قدیمی، گلایه ای از مسوولان صندوق حمایت از قهرمانان و پیشکسوتان ورزش دارد، می گوید به صندوق نامه نوشتم و اکنون دو ماه از آن تاریخ می گذرد اما هنوز هیچ خبری نیست. این صندوق برای چه تشکیل شده، چرا کسی به داد ما نمی رسد. تا زمانی که زنده هستم، کمک می خواهم و اگر مردم دیگر چه فایده دارد. می خواهم تا زنده ام در کنار فرزندانم طعم شیرین زندگی را بچشم.

او با دنیایی از غم سخن می گوید، دنیای تیره و تار که برای بسیاری از ما انسان ها بی مفهوم است چرا که نمی دانیم و درک نمی کنیم درگیر مشکلات بودن یعنی چه.

او می گوید: تا زمانی که زنده و سرپا هستیم ما را نمی خواهند اما زمانی که قرار است کار فرهنگی بکنند در همه جا جار می زنند و هزینه هایی برای تبلیغات انجام می دهند و برای خود از هیچ کوششی دریغ نمی کنند.

ورزشکار زمانی که دوران قهرمانی اش تمام می شود، از یاد می رود و این واقعیت تلخ در فوتبال و ورزش ماست.

آئینه چی می گوید: با یک تصادف، همه زندگی ام نابود شد. می ترسم فرزندانم از دستم بروند. تحمل سختی آسان نیست آن هم زمانی که می دانی به این زودی ها سختی ها تمام نمی شود و حداقل یک سال دیگر باید آن را تحمل کرد. آنهایی که می فهمند می دانند من چه می گویم. از مسوولان می خواهم یک بار هم که شده بیایند و ببینند آیا نیاز به کمک دارم یا نه؟ اگر به عنوان یک ورزشکار هیچ حقی ندارم، خیلی راحت بگویند تا بدانم در این دنیای بزرگ فقط خودم هستم.

این بازیکن قدیمی فوتبال می گوید: در شرایطی که در فوتبال ایران رقم های میلیاردی جا به جا می شود آیا نمی شود کمکی به افرادی همچون ما کرد. در زمان قدیم فقط برای عشق و علاقه فوتبال بازی می کردیم و هیچ انگیزه مالی در کار نبود و امروز حال و روزمان این است. من نیازمند کمک هستم و شاید فردا، دیگران نیازمند کمک باشند. از مسوولان می خواهم حمایتم کنند. اگر مساعدت نکنند، زندگی ام از بین می رود.

ورزشکار، طبیعت اش بلند است، نمی خواهم گدایی کنم و اگر محتاج نبودم، امروز برای کمک فریاد نمی زدم.

'محسن تهرانی' و 'محمود سجادی' دو بازیکن اسبق فوتبال ایران تنها کسانی هستند که در این مدت او را از یاد نبرده اند. تهرانی خود از مربیان قدیمی ایران است. او بازیکنان بزرگی را به فوتبال ایران تقدیم کرده و امروز نیز تمام هم و غم خود را برای کمک به این بازیکن قدیمی به کار گفته است.

تهرانی می گوید: فوتبال تجاری بلای جان ما شده، در این فوتبال که هر روز پول های کلان بیهوده هزینه می شود، درصدی از درآمد فوتبال را برای پیشکسوتان هزینه کنیم تا آنان این چنین با مشکلات دست به گریبان نشوند. متاسفانه هیچ کدام از مسوولان ورزش و فوتبال کشورمان به فکر قدیمی ها نیستند. ورزشکار تا زمانی که در اوج است، محبوب همه می ماند و اگر کنار برود، خیلی زود به فراموشی سپرده می شود.

اگر ما دوست های قدیمی به داد هم نرسیم فقط خدا می داند چه بلایی سرمان می آید.

تهرانی به صراحت می گوید: در زمان جنگ برای این سرزمین جنگیدیم، عاشق نظام و وطن خودمان هستیم. اگر باز هم روزی نیاز باشد، دوباره با جان و دل برای این سرزمین سینه سپر می کنیم.

شرایط امروز نیز همچون شرایط جنگ است. یک همنوع به کمک نیاز دارد و باید بسیجی وار برای کمک به او بشتابیم. اگر فردا روزی هر اتفاقی بیافتد، در پیشگاه خداوند مسوولیم و باید جواب بدهیم و نمی توانیم از آنچه روی می دهد، شانه خالی کنیم.

ورزشکار شخصیت دارد، ما نباید کیسه گدایی دست بگیریم. شان و شخصیت یک ورزشکار به مراتب بالاتر از آن است که دست گدایی در مقابل مردم دراز کند.

تهرانی می گوید: به خدا خیلی بد است اما اگر مجبور شوم برای کمک به 'محمد آئینه چی' در کنار خیابان می نشینم و با افتخار برایش گدایی می کنم چرا که می دانم از دست رفتن زندگی یک انسان یعنی چه و آن وقت باید دید آقایان چه پاسخی برای افکار عمومی و در پیشگاه خداوند دارند.

این مربی بازیکن ساز می گوید: من به عنوان یک مربی نباید به بازیکنانم دروغ بگویم. آینده یک ورزشکار این چنین می شود، روی تخت بیماری است و کسی به او سر نمی زند. چطور می توانم در این شرایط به ورزشکار خود بگویم اول اخلاق، دوم درس و بعد ورزش. او دارد واقعیت ها را می بیند. آیا اینگونه باید اخلاق مداری در ورزش را نهادینه کرد؟ متاسفم برای این فوتبال که انسان ها در آن بی ارزش هستند و همه ارزش ها فقط در پول است.

این مربی فوتبال، ملتمسانه از مسوولان می خواهد برای کمک به این بازیکن قدیمی فوتبال دست به کار شوند، می گوید دست مسوولان را می بوسم، به امثال 'محمد آئینه چی' کمک کنید. از وزیر ورزش و جوانان می خواهم دستوری بدهند تا وی به زندگی و شرایط عادی باز گردد.

از 'علی فتح الله زاده' مدیرعامل باشگاه فرهنگی ورزشی استقلال تهران می خواهم به این بازیکن قدیمی که در این باشگاه بازی می کرد،‌ کمک کند. او دختر دم بخت و فرزند کوچک دارد. اجازه ندهیم در زمان حیاتمان، فراموشمان کنند و در حالی که زنده ایم، دفنمان کنند.

وی از حضرت امیرالمومنین (ع) به عنوان الگوی ورزشکاران یاد می کند و می گوید:‌ شیوه زندگی 'حیدر کرار' را فراموش نکنیم. دم از علی می زنیم و باید در رفتارهای خود نیز این رفتار را نشان دهیم تا برای دیگران آموزنده باشد.

تهرانی از رسانه ها خواست در چنین شرایطی وارد عمل شوند و با فرهنگ سازی مناسب برای برطرف کردن مشکلات مردم، گام های موثری بردارند.

'محمود سجادی' دیگر بازیکن اسبق فوتسال ایران نیز همدم این روزهای 'محمد آئینه چی' است. او می گوید: ما نسل سوخته فوتبال هستیم. فوتبال در گذشته فقط برای دل بود و عشق. از تمام کسانی که می توانند کمک کنند، تقاضا داریم برای نجات زندگی یک انسان وارد گود شوند و او را تنها نگذارند.

از فدراسیون فوتبال می خواهیم صندوقی را تشکیل دهد و یک درصد از درآمد و یا درصدی از قرارداد بازیکنان را در آنجا سرمایه گذاری کند تا در چنین روزهایی بتوان به نیازمندان کمک کرد.

از مسوولان مربوطه نیز می خواهم در صورت امکان، شرایطی را فراهم کنند تا 'محمد آئینه چی'‌ از امکانات مسکن مهر بهره مند شود.

0661

ورزشی. **‌ 1589 **